RSS

Watermelon Slim in de Leidse QBus

water2

Het is een jarenlange traditie aan het Leidse Muziekhuis. Ondanks het gebrek aan subsidies van de Gemeente slaagt programmeur Hans van Polanen van de knusse zaal QBus de boel draaiende te houden en brengt hij telkens weer boeiende en verrassende artiesten op het podium. Samen met Jake Corn (gitaar), Joe Eagle (drums) en John Allouise (basgitaar) die de begeleidingsband The Truckers vormen, is de eer ditmaal aan het geniale warhoofd Watermelon Slim voorbehouden als afsluiter te dienen van een mooi muziekseizoen. Hij is een bevlogen, veelzijdig, strijdbaar en een niet te onderschatten ervaren bluesmuzikant. Iemand die nooit op veilig speelt. Los van zijn vakkundige spel op de slide-variant, die op een kist met een statief voor hem staat als het ware een lapsteel, de vurige mondharmonicaklanken en zijn intense voordracht is hij ook een man met het hart op de tong, een politiek activist en een opmerkelijke persoonlijkheid. Eentje uit de categorie ‘twaalf ambachten dertien ongelukken met baantjes als begrafenisondernemer, vrachtwagenchauffeur, houtzager en meloenenteler.

water4

Na een bijna noodlottige hartaanval heeft hij duidelijk zijn draai weten te vinden als bluesmuzikant met een eigen restaurant Bluesberry Café in Clarksdale. Met zijn onheilspellende, rauwe en primitieve benadering van het bluesgenre heeft hij in de loop der jaren diverse muziekprijzen in de wacht gesleept. Met opvallend mooi weer en volgelopen terrasjes in de binnenstad zou je verwachten dat het bezoekersaantal voor het enige optreden in ons land van de eigenzinnige Amerikaan behoorlijk tegen zouden vallen. Dat bleek echter niet het geval. Gelukkig, want de 67-jarige Amerikaan Bill Homans, wiens artiestennaam is afgeleid in de tijd dat hij watermeloenen kweekte, is nog lang niet versleten. Magistraal zet de met hoed getooide en lichtelijk flamboyant geklede Amerikaan om kwart over negen sterk in met het eigen I’m A King Bee van het album “Bull Goose Rooster”. Vervolgens is het veertig minuten lang tijd voor het werk van authentieke bluesmannen onder wie Muddy Waters, Detroit Junior, Billy Boy Arnold en Mississippi Fred McDowell. Hun nummers rieken naar de borrelende moerassen van Louisiana en sleuren je mee naar de modderige wateren van de Mississippi. Het gaat Watermelon Slim en zijn begeleiders probleemloos af, zodat je bijna vergeet wat voor uitzonderlijke muzikanten op het podium van de QBus staan.

water1

Het daaropvolgende uur houdt hij de aandacht op indrukwekkende wijze vast met een selectie uit zijn imposante oeuvre van twaalf albums, waaronder het recent verschenen “Golden Boy”. Tussen zijn liedjes door spreekt hij de zaal op een geestige en ironische manier toe. En soms haalt hij ineens hard en intens uit als hij zich excuseert voor het gedrag van de Amerikaanse president. Hij vertrouwt ons toe geen flauw idee te hebben hoe Trump de verkiezingsoverwinning heeft binnengesleept. ‘Geen vrouw stemt toch op hem’ en terwijl Bill dit zegt maakt hij het ‘grab them by the pussy’ gebaar. Diepe indruk maakt hij met zijn saluut en taptoe signaal op de mondharmonica – een eerbetoon aan alle oorlogsslachtoffers. Het hoogtepunt van de avond vormt evenwel de toegift You’re The One I Need van het album “No Paid Holidays” (2008). Een ultiem kippenvelmoment dat door merg en been gaat als Watermelon Slim het nummer opdraagt aan de doodgeschoten 22-jarige dochter van de voormalige gitarist van zijn begeleidingsband The Workers.

(Johan Schoenmakers)


Your Comment