RSS

Concertverslag Doug Seegers – Leiden, Qbus

Wat langzaam groeit, heeft de langste adem. Toch is het snel gegaan voor Doug Seegers. Alladin en de Wonderlamp, Simbad de Zeeman, Belle en het Beest.’Er was eens’…verhalen waarin de historie van de Amerikaanse zanger en liedschrijver Doug Seegers gemakkelijk in zou passen. Iemand die 17 jaar geleden koos zijn hart te volgen en zijn vrouw, kinderen en New York achter te laten om in Nashville ontdekt te worden. Dat hoopte hij. Doug probeerde de eindjes aan elkaar te knopen met allerhande baantjes maar raakte uiteindelijk verzeild op straat. Het ene moment – een zwervende, verslaafde ziel met een akoestische gitaar en een openstaande koffer met een handgeschreven briefje ‘zonder werk, alles helpt’. Het andere moment – drie jaar later – is hij afgekickt en een onwaarschijnlijk fenomeen in Zweden met als resultaat zestig uitverkochte optredens op rij en een doorbraak in eigen land. Na diepe dalen volgen hoge pieken.

Het kan vreemd lopen in het leven als de Zweedse country ster Jill Johnson met haar tv team op dezelfde plek is voor opnames – liefdadigheidsinstelling The Little Pantry That Could in Nashville – waar de countrytroubadour buiten het persoonlijk lied Going Down To The River brengt. Diep onder de indruk van zijn vertolking staan Jill en Doug een dag later in de legendarische Cash Cabin, de studio van Johnny Cash om het nummer vast te leggen. Dit leidde binnen een mum van tijd tot een nr. 1 positie in de Zweedse Itunes lijst. Al snel was een platencontract een feit. Onlangs heeft de Cinderella Man zoals Doug ook wel wordt genoemd zijn derde album Sings Hank Williams uitgebracht. Een aantal van die onvergetelijke liedjes stond ook op speellijst tijdens zijn recente optreden in de Leidse Qbus.

Doug bezorgde met zijn drie koppige band in een bezetting van viool/gitaar, basgitaar en drums het passief zittend publiek een genoeglijk avondje. We kregen een sterke en gevarieerde staalkaart te horen van de Amerikaanse rootsmuziek. Hij putte anderhalf uur, verdeeld over twee sets en een onderbreking, uit diverse bronnen: blues, country & western, texas swing, gospel, hillbilly en heavy metal/rockabilly. Een flinke scheut soul en rauwe emotie voegde hij toe met zijn stemgeluid. Gezellige muziek die soms niet past bij zijn verhalende liedjes. Hij laat zich vooral inspireren door persoonlijke gebeurtenissen in zijn leven. Een kwetsbaar man vol gevoelige trekjes. Dat was terug te horen in de eerste set waar hij de aandacht vestigde op het eigen repertoire van de albums “Going Down To The River”en “Walking On The Edge Of The World”. Het optreden krijgt na de korte pauze een vervolg met een greep uit het hillbilly repertoire van Jim Lauderdaule en Dougs inspiratiebron Hank Williams met onder meer het verjaarsverzoekje van iemand op de eerste rij (Hey Good Looking) Op het eind van de show doet hij zich nog te goed aan de rock ‘n roll klassieker Shake, Rattle & Roll. ¬†Wanneer Doug en zijn bandleden het podium vervolgens verlaten is het nog niet klaar. Zijn tourmanager verschijnt op het podium om ons nog een keer massaal de handen op elkaar te laten doen, waarna Seegers ons in al zijn oprechtheid met een goed gevoel huiswaarts laat keren met het akoestisch gebrachte autobiografische Don’t Laugh At Me. Een eerbetoon aan¬†de daklozen, kortom de blues van het vertrapte leven, dat je aan het denken zet.

(Johan Schoenmakers)


Your Comment