RSS

‘Whatever Devil Is In Me’: een smeekbede van Chip Taylor

Singer-songwriter Chip Taylor (Wild Thing, Angel Of The Morning) komt binnenkort uit met een nieuw album, “Fix Your Words”. Als voorproefje is op Altcountryforum.nl nu al het nummer Whatever Devil Is In Me te beluisteren. “Een smeekbede”, zo noemt Taylor het nummer, waarmee hij eens te meer bewijst afscheid te hebben genomen van zijn vroege hits.  

Een typisch Chip Taylor-nummer kenmerkt zich door weemoed of door hoop – en geregeld door allebei. De weemoedige nummers van Taylor gaan vaak over zijn jeugd in Yonkers, die hij via zijn muziek tot leven wekt. Het is alsof hij zoveel mogelijk van vroeger wil oproepen en vereeuwigen, zodat iets van de magie van zijn kindertijd nog bewaard blijft en de eenvoudige wereld van toen niet helemaal verdwijnt. De hoopvolle nummers zijn meestal wat abstracter, over universele onderwerpen als de strijd tussen goed en kwaad of over de behoefte aan verlossing of troost.

fix
Ook Taylors nieuwe album “Fix Your Words” kenmerkt zich weer door de twee typen songs die we van hem gewend zijn. Op de langspeelplaat staan eerst gedragen chansons, op kant B vooral mijmeringen over zijn jeugd. Dit blijkt overigens overigens pas bij bestudering van de teksten, want alles klinkt even sober en doorleefd, en zelfs de hoopvolle nummers neigen hier en daar naar het tobberige.

Moed inpraten

Taylors nieuwe song Whatever Devil Is In Me is een van zijn hoopvolle nummers. Dat wil zeggen, Taylor voert een gesprek met de duivel in zichzelf alsof het een oude bekende van hem is en spreekt de hoop uit dat hij hem ooit zal kunnen overwinnen. Maar het lijkt erop alsof Taylor zichzelf moed inpraat omdat hij allerminst zeker is dat hij de duivel zal uitbannen, gezien alle eerdere mislukte pogingen. Een sprankje hoop: meer kan hij op bijna 78-jarige leeftijd kennelijk niet meer opbrengen.

“Een smeekbede is het”, zegt Taylor zelf. Een nummer dat ook volgens Taylor zelf zeker niet had misstaan op zijn ruim twee jaar oude, veelgeprezen driedubbelalbum “The Little Prayers Trilogy”. “Het is in elk geval ook een droevig nummer, zoals zoveel nummers op dat album. Een ‘sad song’, zoals ik de laatste jaren zoveel heb geschreven. Om de een of andere reden spreek droefheid mij aan. Vroeger luisterde ik via de radio van mijn ouders naar countrymuziek, en werd ik vooral gegrepen door de trieste nummers, zoals de songs die Hank Williams als Luke the Drifter uitbracht. Tegenwoordig lijkt mijn inspiratie me keer op keer terug te voeren naar dat soort muziek. Het is zoals een Ier onlangs tegen me zei: “Je lijkt wel iemand die hier aan de bar zit: wij zingen allemaal dat soort neerslachtige liederen.”

Verdwenen nummers

“Die droefheid heeft er altijd in gezeten, maar ik heb er lange tijd niet aan toegegeven. Toen ik in de jaren zestig en zeventig als broodschrijver werkte, moest ik proberen om hits te schrijven. Als een nummer geen hit werd, verdween het in de vergetelheid: het werd niet meer op de radio gespeeld en er restte niets meer van dan een paar plastic schijven waar niemand meer naar omkeek. In dit tijdperk van streaming audio, hoef ik me veel minder op hits te richten. Ik kan persoonlijk getinte, droevige nummers schrijven die waarschijnlijk nooit hits zullen worden. Maar dat geeft niet. De nummers verdwijnen niet, maar zijn voor iedereen op te vragen via diensten als Spotify. Bovendien bereiken ze in de loop van de jaren soms een breed publiek, zoals I’ll Only Be Me Once van The Little Prayers Trilogy.”

“Zelfs nummers die ik bijna niet durfde uit te brengen omdat ze me te intiem leken vinden weerklank. Love and Rain, bijvoorbeeld, dat de Noorse zanger Paal Flaata heeft opgenomen als titelnummer op zijn gelijknamige album.”

“En ook al heb ik misschien geen grote hits meer, ik heb tegenwoordig een veel sterkere band met mijn publiek dan vroeger. Als ik optreed voel ik me vaak zo sterk met mijn publiek verbonden dat het is alsof we bergen kunnen verzetten. Voor mij is dat pas echt succes.”

www.continental.nl

(Jan Bletz)

 

 

 


Your Comment