RSS

Pieter de Graaf: ‘Ik moet de noten voelen’

Als sessiepianist had hij succes, maar werd hij ongelukkig. Nu slaat hij zijn eigen weg in. De eerste nummers zijn al te beluisteren op de EP “Prologue”.  

Wij ontmoeten Pieter de Graaf backstage van het openluchttheater in het Amsterdams Vondelpark. Pieter maakt neoklassieke pianomuziek. Maar van termen en hokjes houdt hij niet. Anderen plakken er labels op: zij willen zijn lichtvoetige pianostukken met geluidsopnames van orgel, koor of strijkorkest een naam willen geven. Als je zijn muziek toch wil beschrijven heb je nu eenmaal termen nodig, beseft hij. Maar what’s in a name? Zijn pianomuziek laat zich nog het beste omschrijven als een ervaring. Associaties met kabbelende beekjes, nieuw geboren baby’s in kinderbedjes en zoete harmonische pianoliedjes met af en toe een verrassende beat of spannende invalshoek. Zelfs de titels van sommige nummers hebben nog geen naam gekregen en hij vraagt het Vondelpark matinee-publiek om hulp: “Als je iets weet, hoor ik het graag.”

Prologue

Als pianist in dienst van anderen waren de condities perfect, maar toch werd hij ongelukkig. Hoe kan het dat als alles perfect is geregeld je noten aanslaat die niets, maar dan ook niets betekenen? In Japan, ver weg van huis, tijdens een toer met Wouter Hamel, besloot Pieter dat hij niet langer ingeperkt wilde worden en voortaan zijn eigen muziek wilde maken. Met cellist Jonas Pap werkt hij nu aan Fermata, een album waar nummers op staan die eerder verschenen op zijn EP “Prologue, aangevuld met nieuwe nummers. Hij wil zelf de controle hebben en muziek maken die raakt. Pieter streeft naar authenticiteit en wil vrijuit kunnen werken.

En daar zit dan ook weer een spanningspunt. Pieter staat onder druk. Hij wil namelijk in de toekomst uitsluitend van de muziek kunnen leven en een carrière opbouwen als muzikant. Maar zo eenvoudig is het muzikantenbestaan toch niet. Alles moet perfect zijn en de omstandigheden dwingen. Zo sta je onder tijdsdruk en wordt je geleefd door tijdsdruk, deadlines, meningen en opinies. “Maar toch ga ik nog liever bij de AH werken, dan als sessiepianist ongeïnspireerd werken.”

Op dit moment is ie al Big in Japan en wordt hij veelvuldig gestreamd op Apple Music en Spotify: A Minor Story is op Spotify al een kleine 800-duizend keer beluisterd. Ook in Amerika is er een behoorlijke belangstelling voor zijn pianomuziek.

Als muzikant is hij afhankelijk van de piano. De ene keer staat er een prima exemplaar, de andere keer wat minder. En zo zijn er meer variabelen waar hij geen controle over heeft. Als perfectionist moet je het er maar mee doen. Het liefst wil hij als persoon geheel wegraken en zijn muziek laten spreken. Het gaat om de flow en de beleving. Hij ziet niet op tegenslag, want ook dat kan een inspiratiebron vormen voor zijn muziek. Alles voor de muziek, geen emotieloze noten, maar toetsaanslagen met gevoel.

Pieter is op weg naar somewhere civilized and maybe he’ll even arrive (vrij naar Morrissey).

(Floor Baart)


Your Comment