RSS

Jade Bird: ruige stem, passende muziek

Jade Bird heeft in korte tijd een enorme ontwikkeling doorgemaakt. Dat valt alleen maar toe te juichen. Niet dat haar eerste EP ‘Something American’ (2017) onder de maat was, maar op haar nieuwe album hoor je haar bijzondere, krachtige stem pas zoals die moet klinken.

Jade Bird

Wat voor een artiest is Jade Bird? Op die vraag zijn verschillende antwoorden mogelijk.

Wie alleen ‘Something American’, de eerste EP uit 2017 van de destijds 17-jarige Engelse zangeres kent, zal vermoedelijk iets antwoorden in de trant van: opmerkelijk rijpe muziek van een minderjarige, oneigentijds en vooral on-Brits. ‘Catchy’ maar niet ‘poppy’, vooral beïnvloed door Amerikaanse country en misschien een beetje door Britse folk. Met een stem die eigenlijk iets te volumineus is voor de muziek – het is alsof ze zich moet inhouden om zacht te zingen, en pas helemaal in haar element is als ze voluit gaat. Iemand die geboren lijkt om de ruigere uitersten van de countrymuziek op te zoeken, zoals ze op de Johnny Cash-cover ‘I’ve Been Everywhere’ doet.

Wie alleen het onlangs verschenen, simpelweg ‘Jade Bird’ getitelde album heeft beluisterd, zal een heel andere indruk hebben gekregen: Jade Bird is echt wat je een ‘rock chick’ noemt, met krachtige en opmerkelijke melodieuze songs, die ze stuk voor stuk bijzonder intens zingt. Je kunt je levendig voorstellen dat mensen als Bowie-producer Tony Visconti met haar weglopen.
Hoogstpersoonlijk

Overeenkomsten tussen EP en album zijn er ook. Jade Bird is, wat voor muziek ze ook maakt, altijd een artiest die het hart op de tong heeft. Zowel op haar EP als op haar album zingt ze over hoogstpersoonlijke zaken. Is ze soms bezorgd – dat ze geen bestendige relatie zal hebben – zoals ‘Love Has All Been Done Before’ (geen wonder, gezien de vele scheidingen in haar familie). Maar uiteindelijk staat ze toch positief in het leven, zoals op de album afsluiter ‘If I Die’ goed te horen is: “If I die, Know that I’m free and glory, And I’m okay with who I’ve been, So there’s no need to be mourning.”

‘If I Die’ had zo op de EP kunnen staan, een nummer als ‘Good Woman’ van ‘Something American’ had niet misstaan op het nieuwe album. Toch is het verschil tussen de akoestische EP en het ‘heavy’ album opvallend. Daarom nogmaals de vraag: wat voor een artiest is Jade Bird?
Heilige drie

“Ik ben denk een artiest die zich heeft ontwikkeld”, zegt Bird desgevraagd. “Ik kan me voorstellen dat het voor sommige luisteraars is alsof ik twee persoonlijkheden heb, maar zo is het volgens mij niet. Op mijn eerste EP hoor je de muziek uit mijn jeugd terug: de blues van Son House en de country van Loretta Lynn, Johnny Cash, Dolly Parton. In de tijd daarna heb ik veel opgetreden in Amerika, en ben ik in aanraking gekomen met de muziek uit de indiesecene. Ook uit het verleden, vooral groepen als Sonic Youth en Pavement en singer-songwriters als Elliott Smith. Muziek die je net als countrymuziek meteen direct raakt, eerlijk is, emoties uitdrukt. Maar inderdaad ook een stuk ruiger klinkt.”

Daarnaast raakte ze diep onder de indruk van vrouwelijke artiesten die zogezegd ‘hun mannetje staan’, zoals Tori Amos, Patti Smith en Alanis Morissette – de ‘heilige drie’ noemt ze hen wel, en van de drie lijkt Morissette nog het meeste indruk te hebben gemaakt op Bird. Nummers als ‘Going Gone’ en de stamper ‘Uh Huh’ zouden zo geschreven kunnen zijn door Morissette.

Maximaal effect

Dat het nieuwe album zoveel krachtiger klinkt dan de EP, komt ook doordat ze met de leden van haar band bij elk nummer heeft gekeken hoe ze het maximale effect eruit kunnen trekken. Bird schrijft de eerste versies van haar nummers op piano of akoestische gitaar, waarna ze met de groep deze verder uitbouwt. Vaak klinken de nummers dan alsof ze altijd al voor de elektrische gitaar bestemd waren. “Maar zo is het niet. Ik speel niet eens elektrische gitaar. Ik ben begonnen met piano, maar trek de afgelopen jaren steeds meer naar de gitaar toe. Elektrisch spelen zie ik als een volgende stap in mijn ontwikkeling. Ik wil het echt goed kunnen: niet alleen wat akkoorden slaan, maar echt kunnen soleren en het instrument laten zingen en scheuren.”

Wie in de afgelopen maanden een concert van Bird heeft bezocht, weet dat ze live nóg een tandje bijzet en helemaal uit haar dak kan gaan. Dat wordt nog wat als ze de elektrische gitaar goed beheerst. Helaas zal ze waarschijnlijk pas volgend jaar weer in Nederland zijn, want Bird heeft het druk – de rest van de wereld heeft haar ook al ontdekt.

08-03-2020: Amsterdam, Paradiso

www.jade-bird.com

Tekst: Jan Bletz


Your Comment