RSS

CONCERT VERSLAG: Neil Young & Promise Of The Real – Amsterdam, Ziggo Dome, 10 juli 2019

Afbeeldingsresultaat voor neil young ziggo dome 2019 pictures

 

(TEKST: Bert van Kessel)

 

Het half uurtje voorprogramma werd verzorgd door Boy Azooga, vier jonge gasten uit Cardiff die het publiek wisten te boeien met hun eclectische mix van feeërieke Britpop en zwaar aangezet riffs, waarbij vooral de fraaie vocalen opvielen.

Maar om 21.15 uur was het toch tijd voor de meester zelf in een bijna uitverkocht Ziggo Dome. Hoewel zijn steeds gegroefder gezicht en de, weliswaar in een stevig briesje ronddartelende, uitgedunde grijze haren het bewijs waren voor zijn 73 lentes, bleek hij deze avond in zeer goede doen. Hij was uitstekend bij stem en de gebruikelijke solo’s waren lang, krachtig en venijnig. Het blijkt dat de samenwerking met de jonge honden van Promise Of The Real een enorme portie energie in hem losmaakt.

De twee uur durende show was uiterst onderhoudend en werd met erg veel plezier en met een ongekende drive gebracht. Centraal in de set stond het album Ragged Glory, waarvan maar liefst vijf nummers gespeeld werden. Mansion On The Hill, Over And Over en Country Home (met vrolijk gefluit!) vormden het stevig rockende openingstrio. De twee nummers van Harvest halverwege de set werden omarmd door het publiek en luid meegezongen, waarna de band helemaal losging in de twee sleutelnummers van dit optreden,Throw Your Hatred Down en vooral Love And Only Love. Voor mij het absolute prijsnummer van de avond. Ome Neil zag met een brede glimlach de drie jonge stuiteraars om hem heen uit hun plaat gaan en werd in een dubbele Nelson van gitaarsolo’s gesandwiched. Hij zag dat het goed was en knalde er zelf nog maar weer eens een supervenijnige solo uit. 

Na een wat slappe Cortez The Killer was het weer feest met Fuckin’Up; tegen wie zou het boze “Shut The Fuck Up” gericht zijn geweest? Een breed uitgesponnen Keep On Rockin’ In The Free World sloot de eigenlijke set af.

Er was niet veel overtuigingskracht voor nodig om de heren terug te laten komen voor de encore, die maar liefst vier nummers besloeg. Na het wat plichtmatige Like A Hurricane was het fraaie contrast van I’ve Been Waiting For You van zijn debuutalbum met het ruige, cynische Piece of Crap nog een hoogtepunt. Met het olijke Roll Another Number For The Road werden we na een show van precies twee uur heengezonden.

De setlist was onvoorspelbaar, met elf andere nummers vergeleken met de avond ervoor in Antwerpen. Toch leidde de keuze van deze zeventien nummers tot een wat “veilige” greatest-hits avond zonder grote verrassingen in het repertoire. Ook het gemis van de gruizigheid en scherpte van Crazy Horse laat zich soms voelen. Maar de peilloze energie en het speelplezier die de samenwerking met deze jonge band losmaakt in Neil Young is indrukwekkend en maakte dit uiterst gedreven optreden toch ook weer gedenkwaardig.

 

 


Your Comment