RSS

Peter Doherty and the Puta Madres – Peter Doherty and the Puta Madres

Peter Doherty & The Puta Madres

Vooroordelen – ze zouden geen invloed op je muziekbeleving mogen hebben. Dat je je op basis van iemands onvoorspelbare en wilde reputatie vooraf een oordeel vormt. Maar bij iemand als de veertig jarige Brit Peter Doherty ontkom je er bijna niet aan. Zich verneukt aan de drank en drugs heeft hij toch zowel solo als met zijn bandjes The Libertines en The Shambles mooi repertoire op zijn naam staan. Al zegt hij in het Britse muziektijdschrift NME over zichzelf: ‘I’m not that messed up arsehole’. 

Ik heb een cd-wisselaar waar mijn promotie-exemplaren zich vertoeven. Vol spanning en niet wetende welk album mijn oren gaan bereiken. Nr. 16 behoorde al snel tot een van mijn favorieten. Ik was aangenaam verrast om te ontdekken, dat mijn bijna kinderlijke enthousiasme draaide om Peter Doherty’s nieuwe teken van leven. Een combinatie van melancholie en zigeunerpunk. Iemand met een doordringend, jankerig en lallend stemgeluid. Intens en bijna troosteloos. Namen die mij direct invallen zijn die van Steve (‘Sebastian’) Harley en Ray Davies van The Kinks.

Het gelijknamige “Peter Doherty and the Puta Madres” is een album waarvoor journalist Gijsbert Kramer van de Volkskrant geen waardering kan opbrengen. ‘De enige keer dat je een aardig liedje hoort, gaat het om een cover van de Velvet Underground’. Muziekjournalist Willem Jongeneelen is anders gestemd in de OOR. ‘Wat zijn die liedjes sterk en wat klinkt Doherty opvallend fris, oprecht en geïnspireerd, zingend over de liefde, verlies, narcisme, gemiste kansen, de controle verliezen en toch weer de weg kwijtraken’. En Marc Coenen van het Belgische Humo zegt over Peter Doherty en zijn verse wapenfeit: ‘Labieler dan een stoel met drie poten laveert hij door de popmuziek. Qua beluisterbaarheid is deze in het Doherty-oeuvre meer dan bovenmodaal’.

Ik sluit mij aan bij de overwegend positieve reacties op het album van de Libertines’ zanger en zijn vijfkoppige begeleidingsgroep Puta Madres. Een woord dat hij een muzikant op straat in Barcelona constant hoorde roepen, zo vertelde Doherty onlangs aan een Belgisch dagblad. Blijkt het een scheldwoord te zijn, dus zoiets als Peter Doherty & The Motherfuckers. Grotendeels samengesteld uit muzikanten, die de afgelopen drie jaren zijn soloshows ondersteunden.

“Peter Doherty & The Puta Madres” heeft door het soms rammelende en dwarse karakter een charmante nonchalance…, erg fragiel en kwetsbaar, danwel manisch en recht door zee. Dat de junk, drankverslaafde, excentriekeling en het stoute jongetje van de klas eindelijk eens serieus wordt genomen. Een fijn en sterk album dat gevarieerd klinkt, waarop hij toont nog altijd een uitzonderlijk goede songwriter te zijn en buitengewoon sterk op dreef te zijn. Net als op zijn tien jaar geleden verschenen “Grace/Wastelands”.

Een gloednieuwe start, volgens Peter. Een beloning aan hen die het vertrouwen in de Britse muzikant nooit hebben verloren (Paradise Under Your Nose)  Dit keer niet opgenomen in zijn vertrouwde Engeland, maar in een Normandisch vissersplaatsje. ‘Omdat ‘iemand’ het mengpaneel in Engeland helemaal had ondergepist. Het is nog steeds niet volledig hersteld. (aan zijn manager) Waarom kijk je naar mij? Ik heb aan de verzekeringsmaatschappij gezegd dat het een hond was’ (Quote – interview met Xavier Vulsteke de Laps van de Metro).

“Peter Doherty & The Puta Madres” klinkt als een melancholische variant van Kevin Rowlands Dexy Midnight Runners. Vooral wanneer de viool een hoofdrol vertolkt. En soms kiest hij voor een ingetogen geluid met folkachtige elementen, wat de beste momenten oplevert op deze plaat. Met als prettige gemene deler dat de liedjes en de uitvoeringen deugen.

20-11: Utrecht, TivoliVredenburg (The Libertines)
21-11: Utrecht, TivoliVredenburg (The Libertines)

https://www.albionrooms.com/

www.konkurrent.nl

(Johan Schoenmakers)

 


Your Comment