RSS

Festival Verslag: Into The Great Wide Open: 28 Augustus t/m 1 September 2019

Donderdag

Into The Great Wide Open treft het dit jaar. Het festival pakt net het staartje van de tweede hittegolf in Nederland mee. Dat maakt Vlieland een nog aanlokkelijke plek om voor een paar dagen muziek te verblijven. De strakke Noordzee lonkt de eerste paar dagen voor een duik, de duinen en bossen lonken dankzij tips en kunst van de festivalorganisatie en tenslotte trekt het uitmuntende muziekprogramma weer 6.000 bezoekers naar het festival.

Vlieland heeft veel te bieden en dat gaat verder dan alleen de muziek. Dat lijkt de organisatie ook te beseffen want – in tegenstelling tot andere jaren – is er meer tijd tussen de acts en spelen er minder bands. Dit maakt het nog aantrekkelijk om het volledige pakketje Vlieland mee te pakken. Zon, zee, muziek, kunst en gezelligheid.

Dat gaat al los op de donderdagavond waar zes bands verspreid over het eiland optreden, maar waarvan vooral het Londense Onipa indruk maakt. De Ghanese frontman rapt, zingt en enthousiasmeert. Afrikaanse gitaarritmes drijven de dansbare ritmes. Onipa blijkt een perfecte opening voor een festival dat dit jaar in het teken staat van eclectische acts die verschillende stijlen samenvoegen.

Afbeeldingsresultaat voor into the great wide open 2019 afbeeldingen

Vrijdag

Op de vrijdag gaat Into The Great Wide Open echt van start met de heren van Night Beats. Zanger Danny laat zijn subtiele laatste cd op Vlieland links liggen met een rauwe rock ’n roll set. Onder andere een swingende cover van Bo Diddley’s Mama, Keep Your Big Mouth Shut helpen de dag op gang. Het Afro-psychedelische collectief BCUC (Bantu Continua  Uhuru Consciousness) brengt op het hoofdpodium een chaotische bedoeling. Gedreven door drums en funky ritmes doen ze enthousiast hun best, maar de muziek komt niet op gang.

De introverte bluesrock van Daniel Norgren en poppy countrysoul van Yola komen daarna een stuk beter tot hun recht. Daniel Norgren klinkt in de opening vanachter zijn piano met mondharmonica als een op Vlieland verdwaalde Clint Eastwood uit Once Upon A Time In The West. Het plaatje is nog completer als Norgren in het nummer daarna zingt hij hoe hij in een hotelkamer op Vlieland naar een oude John Wayne film zit te kijken. Het beeld is geschetst en de muzikale begeleiding is subliem. ‘Are We Running Out Of Love’ klinkt alsof Neil Young op Vlieland staat te jammen. Het is niet de eerste keer dat Norgren op Vlieland staat, maar op het hoofdpodium presenteert hij zich als headliner waardige act.

Voormalig Phantom Limb zangeres Yola pakt het allemaal net wat voorzichtiger aan. Samen met een stevige countryband speelt ze niks-aan-de-hand soul. Het steekt ijzersterk in elkaar. Een liedje als ‘Lonely The Night’ is van een prachtige schoonheid. Toch wens je iets meer pit in de soul. Bij het begin van de avond wens je voor Villagers juist het tegenovergestelde. De Ierse zanger stond ook al vaker op Vlieland met zijn intieme folk-nummers. Vandaag doorspekt hij de muziek met elektronica. De goede teksten en aangename melodieën blijven, maar de lelijke elektronische bewerkingen maken dat je vooral terugverlangt naar de originele liedjes.

Zaterdag

Little Simz krijgt met haar hiphop voor het eerst het veld in beweging. Zij en haar band zijn gekleed in witte tuinbroeken. De rapster wisselt jazzy beats af met scherpe raps. In een ode aan haar oude buurvrouw vliegen de razendsnelle raps over het veld. Soms vliegt Little Simz door naar de typische grime, maar dankzij de live muzikanten past het altijd bij het gemoedelijke familiefestival dat ITGWO is.

Ze is niet de enige Engelse dame die indruk maakt. Celeste heeft een rauwe soulstem in de stijl van Amy Winehouse. Met een saxofonist in de band is de muziek van Sade nooit ver weg. Celeste betovert in deze combinatie elke seconde. Een knappe introductie van deze jonge zangeres. Celeste klinkt mede dankzij het kleine podium, dat naast de met planten dichtgegroeide ijsbaan in het bos ligt, zo mooi. De heren van Flamingods gebruiken de sprookjesachtige sfeer om de bezoekers mee te slepen in hun psychedelische drugstrip. Jankende gitaren, keiharde drums en in de verte Oosterse ritmes maken een dub geïnspireerd geheel. Het resultaat is chaotisch en gek, maar weet bij vlagen te hypnotiseren.

Met Jungle heeft deze editie van Into The Great Wide Open de beste headliner in jaren gevonden. De band treedt op in een prachtig decor van vele felle lampen waarin de verschillende Bee Gees stemmen onzichtbaar uit opklinken. De muzikanten staan als Kraftwerk op het podium, maar de funky elektronische beats vormen de perfecte basis voor energieke zomerpop.

Zondag

Op zondag is altijd de dag van de vertrekkende boten. Langzaam stroomt het eiland leeg, terwijl om vijf uur de laatste act van de dag op het hoofdpodium aantreedt. De laatste katers worden in de ochtend weggespeeld door de uit India afkomstige Peter Cat Recording Co.. De Indiërs zijn duidelijke liefhebbers van de jazz uit de jaren ’20. In dit genre kabbelt het optreden heerlijk voort, maar er ontstaat pas vuur als men losgaat in een stukje psychedelische jam en disco.

Zanger Timothy van Strand of Oaks oogt met zijn lange baard en hoed als een kleine versie van Gandalf of een verdwaalde strandjutter. De zanger herontdekte zichzelf op zijn laatste plaat Eraserland nadat hij mentaal afscheid had genomen van zijn bestaan als muzikant. Op Vlieland lijkt hij het licht helemaal te zien want verbaast roept hij uit dat hij plezier heeft in het spelen. Geen wonder met een uitzicht over een stralend veld met zeemeeuwen die zachtjes boven de muziek uitklinken. Een dik uur lang knalt Strand Of Oaks door zijn Springsteen rock heen. Stevige gitaarsolo’s en blanke spierballenrock zorgen voor een nieuwe hoogtepunt op deze editie.

Meer werelds dan TootArd is lastig te vinden. Het gaat hier om een band uit het grensgebied tussen o.a. Syrië, Israël en Libanon. De Oosterse stijlen vloeien samen met de Toeareg rock van Tinariwen en een vleugje reggae. Het resultaat is een vol bos met dansende muziekliefhebbers. Spirituele saxofoonklanken rollen door in de hypnotiserende en verrassend dansbare Afrikaanse ritmes. Ook de heren van Parcels krijgen de dansvloer gemakkelijk vol. Parcels is een echte festivalband. Waar Jungle zaterdagavond ophield pakken deze Australiërs het stokje van de funky disco weer op. Na een stroef begin ontrolt er een steengoed optreden met funky Nile Rodgers gitaarlicks en makkelijk meezingbare, hoog gezongen refreinen. Ook dit is perfecte zomerpop. Zomerpop die helaas het afscheid van het zomerseizoen inluidt.

Into The Great Wide Open kent een editie met meer ruimte in het programma, waarbij de muziek wereldser dan ooit klinkt. Niet alleen de funky discobands doen het goed, maar invloeden uit alle windstreken en steengoede blues en soul vullen Vlieland voor een prachtig weekend. In de zondagavond bewijst een verrassend goede Kokoko! dit nogmaals door Congolese klanken te mixen met stevige technobeats. De zaal kookt nog een laatste maal over voordat het Friese eiland zich kan opmaken voor de winter. Zonder festivalgangers, maar nog net zo mooi en net zo veel de moeite van een bezoek waard.

www.podiuminfo.nl

Tekstverslag: Karst Jaarsma


Your Comment