RSS

Orville Peck – Pony

Pony

Orville Peck zit  vol tegenstrijdigheden. Aan de ene kant wil ik geloven in zijn oprechtheid als zanger en muzikant. Aan de andere kant verstopt “hij” zich achter een theatraal zorro masker. En als er iets is waar ik een bloedhekel heb is een gimmick. De enigmatische Canadese old school country crooner, wiens stemgeluid het midden houdt tussen Alison Moyet en Morrissey, zet de media en de muziekliefhebbers wel aan het denken.

Orville Peck is van alles wat. Een opvallende verschijning, oprecht in zijn teksten, maar zeker niet de ideale schoonzoon. Pecks visie is dat je achter een artiestennaam en een zelfgemaakt masker een stuk minder kwetsbaar in alle vrijheid over je persoonlijke ontboezemingen zingt. ‘ Some say I should learn to cry, but I only learned to fight’ (Nothing Fades Like The Light).

Zijn debuutplaat was waarschijnlijk gedoemd geweest om in de vergetelheid te raken in mijn cd-wisselaar. Dat had onterecht geweest. Te meer omdat de twaalf nummers op “Pony” bijzonder aangenaam overkomen. Totdat ik op een gegeven moment buiten wandel met mijn honden en bovenstaande woorden door mijn hoofd heenschieten. Mijn aandacht komt ook voort uit het feit dat Peck binnenkort in ons land optreedt, te weten in Amsterdam (London Calling) en Groningen (TakeRoot).

Peck heeft een punkverleden, maar op “Pony” laat hij horen waar momenteel zijn hart ligt: de countrymuziek. En dan het soort dat geworteld is in de jaren zestig en zeventig met de ingrediënten van outlaws onder wie Merle Haggard, Willie Nelson en Waylon Jennings. Soms hartverscheurend mooi met Pecks jammerende zangpartijen, dan weer omgeven door een broeierige sfeer van gitaren en toetsenwerk.

 26-10: Amsterdam, London Calling
02-11: Groningen, Take Root Festival

www.orvillepeck.com

www.konkurrent.nl

(Johan Schoenmakers)

 


Your Comment