RSS

Tekstverslag: Tuckerville Festivalle op 7 september in Enschede

DSC06501

Enschede 7 september 2019, recreatieplas Het Rutbeek, Het Tuckerville 2019 festival

Foto’s + Tekstverslag: Gerard Freriksen

De eerste editie in 2014 met 28.000 bezoekers in de Grolsch Veste, het stadion van FC Twente, was meer een homecoming party voor The Common Linnets met muzikale gasten dan een echt festival. Georganiseerd naar aanleiding van hun 2e plaats op het Eurovisie Songfestival.Ilse was de motor achter dit gebeuren en achteraf niet echt tevreden met de opzet. Drie jaar later kreeg het festival, met 12.500 bezoekers een vervolg op Het Rutbeek. Een recreatievijver in een bosrijke omgeving in Usselo bij Enschede. Bij de derde editie van Tuckerville in 2018 was het bezoekersaantal inmiddels opgelopen naar 15.000. Alle beschikbare 17.500 kaarten voor het Tucker Festival van dit jaar waren reeds uitverkocht in de voorverkoop.

De dag begint mistig op recreatieveld Het Rutbeek op zaterdagochtend 9 september. Om 12.00 uur gaan de poorten open en schijnt de zon hoog aan de hemel. De vierde editie kan van start gaan. Wat opvalt is dat de main-stage voornamelijk gevuld wordt met Nederlandse namen, onder wie opener Ilse DeLange, Bökkers, Daniël Lohues, Blöf, Douwe Bob, met als afsluiter de enige buitenlander de Brit James Morrison.

In The Creek, een royale tent, spelen Duncan Laurence, het Twentse The Grand East, Asleep at the Wheel, Sam Outlaw, de nieuwe sensatie The Teskey Brothers en Rowwen Hèze. The Barn, een schitterende schuur in de stijl zoals je die tijdens roadtrips op het Amerikaanse platteland tegenkomt verwelkomt het Groningse Town of Saints, Ferris & Sylvester (GB), Dylan LeBlanc & The Pollies (USA), de vaderlandse singer-songwriter Joe Buck en The Steel Woods (USA).

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen, zittende mensen en binnen

Er vinden kampvuur sessies plaats met Steph Grace (Aus), Adam & The Wild (NL), Town of Saints (NL) en Rob Dekay (NL). Verder is er een Kidsville outdoor en indoor met traptractor races, theater met De Gruffalo,  Moes, diverse spelletjes en andere activiteiten. Er is een hoofdtelefoon Silent Disco, draaien discjockeys hun favoriete plaatjes in Nozem The Eagle Bar. Radio 2 zend van 14.00 tot 23.00 uur rechtstreeks Muziekcafé uit vanuit de mobiele studio. Achter de studio spelen enkele artiesten voor een select publiek akoestische sessies. Deze zijn te beluisteren op de Radio 2 site.

Een festival met meerdere podia maakt kiezen altijd weer moeilijk, zeker in combinatie met het tevens maken van een beeldverslag.  Dylan LeBlanc en Asleep at the Wheel gelijktijdig, net als The Steel Woods en The Teskey Brothers. De keuze wordt helemaal bemoeilijkt  als je het volledige optreden wilt zien.

De aftrap door Ilse Delange met haar vaste band en een achtergrondzangeres op het hoofdpodium was ruim een uur lang een selectie uit haar greatest hits oeuvre, zoals World Of Hurt, Living On love, I’m Not So Tough, The Great Escape en So Incredible met vlak voor het einde van de set toch nog het titelnummer van de nieuwe plaat “Gravel & Dust”. Door problemen bij de doorstroming van het verkeer naar de parkeerplaatsen was de helft van het publiek nog niet eens binnen toen Ilse haar set afsloot.

Tussendoor een bezoek gebracht aan The Barn waar de Groningse band Town of Saints de openers waren. De kern van de band wordt gevormd door Harmen Ridderbos, gitaar/zang, en (de Finse) Heta Salkolathi, viool/zang, en brengt, ondersteund door een trio op bas, gitaar en drums. Een gezonde en aanstekelijke mix van tegen roots aanleunende folk. 

Direct aansluitend aan de set van Ilse Delange begon in The Creek Ilse’s beschermeling en songfestivalwinnaar Duncan Laurence aan zijn optreden. Ondersteund door een band met een drie koppig koortje, twee keyboards en een gitariste bracht hij in een drie kwartier durende en zeven nummers omvattende set het ruim voor de tijd al massaal aanwezige publiek naar zijn hoogtepunt waar iedereen op wachtte;Arcade.

 DSC05929

In The Barn waren inmiddels Ferris & Sylvester al gestart. Het Engelse duo Issy Ferris (bas en akoestische gitaar) en Archie Sylvester (elektrische/akoestische gitaar en drums met beide voeten) vormt een prima alt-country duo die solo beide hun sporen verdient hebben in de Londense underground. De stemmen smelten soms prachtig dromerig samen. Ondersteund door het drumwerk van Archie’s voeten bespeur je soms duidelijke invloeden van The North Mississippi Allstars zoals die klinken bij hun duo optredens. Nadeel in The Barn is dat de eerste 2 acts maar een half uurtje hebben om het publiek voor zich te winnen. 

Omdat het ondertussen hevig was gaan regenen heb ik onze Twentse rock-trots The Grand East  (v/h Texas Radio) in The Creek, 300 meter verderop, voorbij laten gaan en in The Barn gewacht op de volgende act, Gold Star. Gold Star is in feite de in Wenen geboren, maar in zijn jeugd al naar Amerika verhuisde zanger/gitarist Marlon Rabenreither, begeleid door een bassist en drummer. In de info van het festival werd hij aangekondigd met: “zijn Neil Young, Bob Dylan, Ryan Adams en Wilco jou helden dan moet je zeker naar Gold Star gaan kijken”.  De invloeden van met name Ryan Adams zijn duidelijk terug te horen in zijn nummers, terwijl zijn vrij hoog stemgeluid richting Neil Young gaat. 

Op de main stage was het vervolgens de beurt aan Daniël Lohues in rock uitvoering met band. De man die echte oorspronkelijke Drentse Ericana speelt, met veel invloeden uit de Amerikaanse zuidstaten is als Drent een altijd welkome gast op Tuckerville. Met zijn ook uit overwegend noordelingen bestaande band (Bernard Gepken (gitaar), Reyer Zwart (bas), Bram Hakkens (drums) en Ferry Lagendijk (toetsen)) was het weer één groot feest. Met Prachtig Mooie Dag, Op De Fietse, ’t Giet Zo As ’t  Giet, Hier Kom Ik Weg en het prijsnummer in Bo Diddley stijl Ja Boeh ging het publiek compleet uit zijn dak op het inmiddels bomvolle veld voor het hoofdpodium. 

DSC06112

De volgende onderdelen in het programma zorgden voor het 1e  dilemma, Asleep at the Wheel in The Creek of Dylan LeBlanc in The Barn. Toch maar voor Dylan gekozen met in het achterhoofd het album Paupers Field uit 2010. Hoe anders klinkt hij nu met de heren van The Pollies en een set voornamelijk bestaande uit nummers van zijn vierde en laatste album Renegade. Bijna zonnige California klanken, sprankelende gitaren als bij Tom Petty, dit is bijna jaren zeventig radiovriendelijke westcoast muziek in plaats van de ingetogen singer/songwriter.  Aan de reacties te horen zit het publiek er echter niet mee.

Vervolgens staat Blöf op het hoofdpodium. Niet echt mijn ding – deze band – en ver weg van altcountry. Het blijft echter wel een fantastische band, die in het Nederlandstalige genre eredivisie blijft. Alle festivalvriendelijke hits als  Zoutelande, Aan De Kust, Blauwe Ruis komen voorbij. Met de andere podia leeg staan 90% van de 17. 500 bezoekers voor het hoofdpodium mee te brullen met de Zeeuwen.

DSC06219

In The Creek staat vervolgens, uit Nashville, Sam Outlaw met zijn band. Zelf noemt Sam Morgan, die zich een pseudoniem heeft aangemeten, zijn muziek SoCal country. Op 16 augustus stond hij nog in The Grand Old Opry in country mekka Nashville. Eigenlijk het bolwerk van de old time country. Zijn debuutalbum Angeleno werd geproduceerd door Ry Cooder. Op Tuckerville speelt hij country zoals Ilse die in het begin van haar carrière ook speelde: met veel lef en zonder branie. Een mooie set wordt neergezet. Met violiste Lydia Luce levert hij fraaie vocale duetten, zoals in Country Love Song. Muziek zoals die meer op Tuckerville zou moeten worden geprogrammeerd.

Op het hoofdpodium is intussen Douwe Bob aangekomen. Strompelend tussen twee jonge dames wordt hij naar een zitplaats begeleid. Hij is recent aangereden door een zonder verlichting spookrijdende maaltijdbezorger. Volgens eigen zeggen ligt zijn linkervoet bijna middendoor. Gezeten en met zijn linkerbeen rustend op een strobaal brengt hij zijn bijna vaste festival repertoire (het week niet af van de set 2 weken geleden op het Strawberry Fields festival in Dedemsvaart) met  uiteraard Slow Down, Summer In Your Eyes en Shine. Lekkere zonnige muziek voor een festival waar iedereen relaxt loopt te shinen. De typische Twentse “”doe maar normaal dan doe je gek genoeg” sfeer. 

DSC06361

Het 2e dilemma dient zich aan.In The Creek de zwaar gehypte Teskey Brothers of in The Barn  moddervette southern rock van The Steel Woods. Omdat je mij wakker mag maken voor bands als The Stolen Rhodes, Robert Jon & The Wreck, Uncle Lucius, The Silent Comedy en Captain Legendary Band, en ik niet zo van soulmuziek ben was de keuze voor de muziekliefhebber en niet de fotograaf. Volgende week staan ze weer met Lynyrd Skynyrd en Bad Company in Amerika op het podium en a.s. zaterdag met Tim McCraw, Dwight Yaokam en  megaster Keith Urban op een festival in Louisville Kentucky. Het kwartet Jason “Rowdy” Cope (Gitaar), Wess Bayliss (zang/gitaar) Johnny Stanton (bas) en Jay Tooke (drums) past helemaal in het rijtje veel te onbekend. Ze zetten een fantastisch concert neer met nummers als Southern Accents, Hole In The Sky, met als lang uitgesponnen uitschieter Greg Allmans Whipping Post. Ze waren de enige band die “we want more” te horen kregen van het publiek. Dat “more” kon paar dagen later in de Amsterdamse Paradiso. Met een beetje geluk gaan ze even groot worden als Blackberry Smoke en Gov’t Mule.

DSC06496

Na een paar nummers James Morrison achter op het veld te hebben aangehoord, heb ik Rowwen Hèze maar laten schieten om mijn fiets weer op te zoeken. Volgende Tuckerville is 12 september 2020, hopelijk met wat meer roots, americana en country.

 


Your Comment