RSS

Concert Verslag: The Steel Woods – Paradiso – 10 September 2019

DSC_0454

Ach ja, je moet met je tijd meegaan, dus ook ik heb het Spotify-tijdperk geaccepteerd en abonneer mij op Spotifyplaylisten van evenementen/concerten waar ik naar toe denk te gaan. In die context stuitte ik op een nummer dat direct mijn aandacht trok. Rock That Calls My Name, een prachtig nummer dat ik ogenblikkelijk deelde met vrienden (Hans, programmeur van Q-Bus sloeg de handen voor de ogen en kon niet begrijpen dat hij ze nog niet had geboekt). Wij vonden dat Rock That Calls My Name uitgebouwd kon worden tot een episch Neil Young-achtig nummer. 

De band The Steel Woods kende ik nog niet. Dit duurde niet lang. De cd “Old News” waar dit nummer afkomstig van is had onmiddellijk mijn interesse en is een pracht plaat. Een album met ruim een uur luisterplezier met een eigen werk, maar ook met eigen interpretaties van andermans liedjes (Townes van Zandt, Wayne Mills, Merle Haggard, Gregg Allman en Tom Petty). 

steelwoods

Binnen ons kleine gezelschap waren de verwachtingen op dinsdag 10 september in de bovenzaal van Paradiso. Ik had vooraf al een mooie opbouw van de set bedacht. Een set die zou eindigen met Southern Accents en Rock That Calls My Name, om the encores te starten met Anna Lee en de Darrell Scott compositie Uncle Lloyd – afkomstig van het debuutalbum “Straw With The Wind”.

De bovenzaal was goed gevuld toen de band om 19.30 uur stipt, aftrapte met…  Rock That Calls My Name. Al snel bleek dat de zaal was gevuld met die-hard-fans, die de nummers letterlijk uit volle borst meezongen. Het was dus op voorhand een gewonnen wedstijd voor de mannen uit Nashville, die een set wisten neer te zetten onder het motto: “niet lullen, maar spelen”. Wes Bayliss, zanger en gitarist van het Amerikaanse kwartet richtte zich slechts tweemaal tot het publiek met een afgemeten zin: “Thanks for coming, it’s a pleasure being here” en “we’re the Steel Woods”, om daarna de band voor te stellen. 

In hoog tempo werd het repertoire van de twee albums gespeeld, waarbij dit keurig in blokken was verdeeld. Geopend werd met vijf nummers van het schitterende album “Old News, waarna voorman Bayliss de akoestische gitaar pakte, om drie nummers van van de eerste cd te spelen (I’m Gonna Love You, Uncle Lloyd en Whatever It Means To You). Hierna werd nogmaals overgeschakeld naar de twee electrische gitaren setting. J. Cale’s Same Old Blues kreeg een veel krachtigere en meer intense uitvoering dan op de plaat. Anders dan bij het nummer Whipping Post van de Allman Brothers, die tijdens het optreden in de Kleine Zaal van Paradiso te zwaar werd aangezet. De nuance was voor mij ver te zoeken. Wellicht gold dit ook wel voor het hele concert. The Steel Woods worden omschreven als southern rock uit Nashville, en die Nashville component ontbrak bij het concert. Het was vooral stevige southern rock, waar overigens niks mis mee was.

De prachtige uitvoering van Tom Petty’s Southern Accent luidde de finale in met Straw With The Wind en een interpretatie van Black Sabbaths Hole In The Sky. Een stevige afsluiter van een mooie avond. De heren keerden terug voor een vluchtige en wat afgeraffelde versie van Axe. Dit heb ik wel eens meeslepender gehoord. De koek was écht op na het nummer Let The Rain Come Down van Steel Woods debuutalbum. We stonden om klokslag 21.00 uur met een voldaan gevoel buiten. Op de trappen zagen we mister southern rock, Johan Dollekamp eigenaar van Popeye, dé cd-winkel van Nederland, die keek met een  blije blik van “het was goed!”. Dat was het ook zeker, maar helaas niet meer dan dat.

Tekst + Foto’s: Theo Koot

 


Your Comment