RSS

Ramblin Roots 2019 weer een fraaie potpourri

Tekst + Foto’s: Ruud van Beek

 

Rod Picott vertelde dat hij in de afgelopen twee weken voorafgaand aan Ramblin Roots in Engeland voor het eerst de term ‘minesweeping’ had gehoord. Dit naar aanleiding van een anekdote over zijn ervaring in een slechte coverband in Maine in de jaren 80, waarbij de zanger na afloop van het slechtbetaalde optreden in een lousy bar alle restjes drank die nog her en der op tafel stonden naar binnen slurpte. In Engeland wordt dit gedrag blijkbaar met de mooie term ‘minesweeping’ aangeduid.

Een festival is eigenlijk ook een vorm van minesweeping, zij het dat het niet altijd om restjes gaat maar vaak ook om (de eerste) volle teugen. In beide gevallen kan het soms genieten geblazen zijn.

IMG_20191019_152038573

Mijn eerste inname was de mij nog onbekende Kerri Powers. Met een krachtige stem deed zij af en toe denken aan Rory Block.  Gesteund door het altijd prachtige gitaarwerk van BJ Baartmans en de bas van Gerco Aerts bracht zij een mix van folk en blues, waarbij ik met name de meer ballade achtige nummers kon waarderen.

De geprogrammeerde Arlan Feiles, die om privéredenen voortijdig terug moest naar huis, werd vervangen door de (familie)band van Philip Kroonenberg. Mooie liedjes, geïnspireerd op zijn ervaringen rond de ziekte van zijn vrouw.  Maar het bleef mij muzikaal gezien allemaal iets te keurig binnen de lijntjes.

In de grote zaal speelde ondertussen de Dustbowl Revival. Die had ik eerder deze week in de Leidse Qbus al gezien, maar opnieuw zorgden zij voor een feestelijke stemming, waarbij zelfs werk van Supertramp veramericanaseerd tot enige beweging van het veteranenpubliek leidde. 

Toen was het de beurt aan de dames. Bonnie Bishop, die eerder ook al eens in de Qbus geschitterd had, bracht een mooie set van soulvolle nummers. Een van de hoogtepunten van de dag was haar eigen Not cause I wanted to, dat gecoverd is door de meer bekende Bonnie. Aan de piano en begeleid door haar slidegitarist zorgde zij voor een werkelijk muisstille zaal.

Frazey Ford had helaas nog geen opvolger voor haar album Indian Ocean en bracht dus grotendeels bekend werk. Fraai, maar helaas was het geluid in de grote zaal niet optimaal afgesteld en was de subtiliteit soms wat te zoeken.

Subtiel was wel het optreden van Carter Sampson, al heb ik daar slechts het restje van meegemaakt. Zuiver gezongen en gespeeld, kon ik gelukkig nog wel enkele Oklahoma nummers en met name haar prachtige versie van de klassieker Moon River aanhoren, begeleid door mandoline en bas. Opnieuw kon je een speld horen vallen.

De eerder genoemde Rod Picott is een vertrouwde naam in deze contreien. Geen nieuws onder de zon dus, maar altijd aangenaam om te luisteren naar zijn belevenissen in woord en muziek. Een van de hardst werkende muzikanten ook die dag na dag en jaar na jaar  de US en Europa afreist om zijn ding te doen. Petje af.

IMG_20191019_183108028

De avond stond meer in het teken van de rock n roll, in welke vorm dan ook: Texas twang door Jimmie Dale Gilmore&Dave Alvin, Southern twang door Drivin N Cryin en de North Mississippi Allstars. Gilmore’s stem moet je liggen, maar ik vind het altijd een feestje om Tonight I think I”m gonna go downtown te horen. Mooi contrast met de donkerbruine stem van Alvin. En een extra vermelding voor het altijd adequate ritmetandem van Brad Fordham en Lisa Pankratz.

De nodige nummers van de meest recente Alvin/Gilmoreplaat Downey to Lubbock  natuurlijk, daar waar Kevn Kinney en consorten konden bogen op hun nieuwe kindje Live the love beautiful. Lekker bandje gewoon deze versie van Drivin N Cryin, ik hoef alleen maar te verwijzen naar de recensies van de nieuwe plaat in de media om te stellen dat deze band eigenlijk wat hoger in de pikorde van de Americana hoort te staan.

Om op tijd de laatste trein te halen kon ik van de North Mississippi Allstars helaas alleen de eerste nummers meepakken. En de groove zat er gelijk goed in. Ik krijg steeds meer bewondering voor wat met name Luther Dickinson allemaal doet, of het nu deze ritmemachine betreft of zijn projecten met derden, zoals op het prachtige album Solstice. Ik neem aan dat de volhouders een heerlijk laatste uur in de grote zaal hebben beleefd. 

Kortom, een fijne dag minesweeping!   

 


Your Comment