RSS

David Keenan: ‘muziek is mijn paspoort’

‘A Beginners Guide to Bravery’ heet het onlangs verschenen debuut van de Ierse singer-songwriter David Keenan. Het is een krachtige, hoogstpersoonlijke plaat geworden, waarin Keenan zijn onzekerheden van zich afwerpt en het bestaan aandurft muzikant te worden. Met dank aan – vooral – de groep The La’s. 

A Beginner's Guide to Bravery [Explicit]

 

Waarom Keenan ‘A Beginners Guide to Bravery’ heeft gekozen? Was hij soms een lafaard? “Niet in de gangbare betekenis van het woord. Maar ik heb jarenlang niet mijn droom om muzikant te worden niet serieus genomen. Ik gaf me er niet aan over. Dat zou je laf kunnen nomen.” 

Keenan wijst op de hoes van zijn nieuwe album, een jongetje met een ballon in zijn ene hand en een houten zwaard in zijn andere. “Die ballon symboliseert het dromerige dat je als artiest moet hebben, intuïtie en creativiteit. Het zwaardje staat voor de wilskracht, de hardheid en het doorzettingsvermogen waarover je ook moet beschikken als je een bestaan als artiest wilt opbouwen.” Het jongetje keert terug in de videoclip die bij het nummer ‘Evidence of Living’ hoort. We zien hem weer met z’n ballon en z’n zwaard. Pas aan het einde van de clip durft hij ze allebei los te laten en het leven zelfverzekerd tegemoet te treden: ‘We are living in this town’, zingt Keenan, waarna het nummer in crescendo eindigt. 

Lange tijd was Keenan als een jongetje dat alleen een ballon in zijn hand had. Hij raakte verliefd op de Engelse taal (elk nieuw woord dat hij leerde noteerde hij in een schrijft, alsof het een kleinood was dat hij niet mocht kwijt raken) en leerde zingen en gitaar spelen. Maar zijn omgeving was bepaald niet stimulerend. “Ik kom uit Dundalk, een stadje bij de grens van Noord- en Zuid-Ierland, halverwege Belfast en Dublin. Het was een soort niemandsland: als je daarvandaan kwam, was je te noordelijk naar de smaak van mensen uit het Zuiden en te zuidelijk voor de Noord-Ieren. De spanningen tussen Engeland en Noord-Ierland in de jaren zestig en zeventig hebben hier hun sporen nagelaten. De mensen waren toen ik opgroeide later nog steeds behoorlijk achterdochtig. Ik merkte dat ook toen ik begon: maar weinig mensen moedigden mij aan om me verder te ontwikkelen, ze waren geneigd om te denken dat het wel niets zou worden. Er was ook helemaal geen ‘muziekscene’ van betekenis. Het gevoel dat ik er moest vertrekken nam met de dag toe.” 

Blikseminslag

De ontdekking van de Engelse groep The La’s gaf de doorslag om weg te gaan. “Toen ik hun muziek hoorde, was ik verkocht. Het was alsof de bliksem bij me insloeg. Ik had nog nooit zoiets gehoord.” Niet zozeer het eerste en enige album van de groep uit 1990 sprak hem zo aan, eerder de vele demo’s, alternatieve versies van de songs op hun album en live-opnames. “De energie, de drijvende kracht van de akoestische gitaren – het sprak me enorm aan.” Zelfs zo dat Keenan op zeventienjarige leeftijd naar Liverpool vertrok, de thuisstad van de band. Hij hoopte in contact te komen met de geheimzinnige frontman Lee Mavers, die zich uit het openbare leven had teruggetrokken uit onvrede over de muziekindustrie en teleurstelling over het eerste album.

Mavers was onvindbaar, wel ontmoette Keenan andere leden van de groep, raakte met hen bevriend en kon via hen aan optredens komen. Zo kreeg hij de kans zich verder te ontwikkelen, en de ervaring op te doen die nodig was om zijn droom om artiest te worden waar te maken. Sindsdien is muziek zijn ‘paspoort’, zoals hij het uitdrukt: “Dankzij mijn muziek kan reizen, mensen ontmoeten, nieuwe ervaringen opdoen. 

In Ierland is Keenan uitgegroeid tot een bekend artiest, zeker sinds een taxichauffeur hem filmde terwijl hij het nummer ‘El Paso’ speelde tijdens een ritje. Het nummer is een eerbetoon aan Dundalk.

Kroegzanger

“Inderdaad, een eerbetoon. Pas als je van huis bent, merk je pas hoe zeer je er aan gehecht bent. Sinds mijn verblijf in Liverpool ben ik meestal onderweg. In Dundalk kan ik tot rust komen, en kan ik mijn jeugd weer oproepen en me onderdompelen in de geschiedenis van mijn voorouders en alle mensen die in het stadje gewoond hebben. Als ik daar ben, verloopt de tijd niet lineair, maar kan ik heen en weer schieten tussen heden en verleden. Het is alsof de geschiedenis in het heden aanwezig is, en alsof alle mensen die er vroeger gewoond hebben en al lang zijn overleden gewoon nog in Dundalk rondlopen.”

In zijn nummers zingt Keenan over al die mensen: hun dromen, hun onzekerheden, hun dagelijkse beslommeringen, in prachtige, bloemrijke bewoordingen met een overgave die doet denken aan die van een zanger als Jacques Brel. Een van de weinige zure reacties op het YouTube-filmpje waarin hij El Paso zingt is van iemand die vindt dat Keenan de zoveelste ‘kroegzanger’ is: te uitbundig, te luid en te weinig verfijnd.

Opvallend genoeg is Keenan juist zeer te spreken over de kroeg. “Ik heb zo vaak opgetreden in kroegen waar ik het publiek echt voor me moest zien te winnen. Dat heeft zeker invloed gehad op mijn zangstijl en mijn presentatie. Ik heb bijvoorbeeld geleerd hoe je bepaalde zinsneden nadruk kunt geven, zodat ze beter aankomen bij het publiek. Hoe ik de spanning in een optreden beter kan opbouwen. Welke liedjes weerklank vinden bij het publiek, en welke niet. De kroeg is voor mij ook een ‘guide to bravery’ geweest.”

David Keenan treedt op 21 maart op in Paradiso.

(Jan Bletz)

 

 


Your Comment