RSS

Concert Verslag: Bywater Call in De Nix te Enschede

Bywater Call, Live in de Nix in Enschede

Zondagmiddag 23 februari 2020 om 15.30 uur

Meghan Parnell (zang)
Dave Barnes (gitaar)
Bruce McCarthy (drums)
Mike Meusel (basgitaar)
Alan Zemaitis (keyboard)
Stephen Dyte (trompet)
Julian Nalli (saxofoon)

Nadat twee jaar geleden in april het pand  waar de Nix in Enschede gehuisvest was wegens verkoop verlaten moest worden, vond men vorig jaar een nieuwe locatie om weer concerten te organiseren op een eigen Nix podium.  En daarom valt er ook anno 2020 in Enschede op een klein podium bij Chris Wobben en zijn Ine weer te genieten van veel blues, maar ook regelmatig southern rock, americana en singer/songwriter muziek. 

Voor zondagmiddag 23 februari strikte het duo de nieuwe Canadese sensatie Bywater Call (Toronto). Genoemd naar een wijk vlak bij het French Quarter in New Orleans waar ze goede herinneringen aan hebben.

De band tourt tot en met 29 februari in 45 dagen door  9 europese landen. Met slechts een recente en uitstekende plaat met eigen nummers op hun conto,  waagden het zevenkoppige gezelschap de oversteek naar het europese vaste land voor een 45 dagen durende toernee. Dat alles wordt daarbij gelukkig wel financieel ondersteund door The Canada Council for the Arts.

Bij ons is hun plaat begin februari al besproken door Johan Schoenmakers, die de plaat wat te veel glad geslepen geproduceerd vind. Zoniet hun live optredens! Hier staat een band, opgericht in 2017, die klinkt alsof ze al tien jaar op elkaar ingespeeld zijn.  Een mix van blues, soul, gospel met zo nu en dan een vleugje southern rock dondert van het podium. In twee sets komt zo ongeveer de hele plaat voorbij met tussendoor diverse nieuwe nummers en een bijna onherkenbare soul en gospelachtige interpretatie van The Weight van die andere Canadese BAND. 

Arizona ( hoor ik Janis Joplin??), Forgive, Nightmare, I remain etc. alles komt voorbij . De stoicijns ogende gitarist  Dave Barnes gaat van southern rock licks en solo’s naar stacato soul ritmes en alles daartussen. De blazers ( Alan en Stephen) die pas later aan de line-up zijn toegevoegd, soleren regelmatig naar hartelust en zijn in hun ondersteunende rol een naadloos onderdeel van het geluid van Bywater Call.  Ook de keyboard partijen van Alan zijn een essentieel onderdeel van hun live sound. 

Maar boven dit alles is het toch vooral zangeres Meghan Parnell die de show steelt.  Alle hiervoor genoemde genres weet ze zonder moeite (en zonder het tegenwoordig schijnbare noodzakelijke met gillende uithalen zingen)van haar eigen kleur te voorzien, van zwoel in een langzame blues, uitbundig swingend in de gospel en als een souldiva in het nieuwe nummer met veel Na na na na  (a la het Fa fa fa van Otis). Na ruim twee uur is de uitverkochte zaal het met elkaar eens. Dit was weer zo’n once in a lifetime ervaring met een band die aan het begin van een grote carrière staat en waarvan je dan kunt zeggen “ik zag ze nog in een klein zaaltje”. Laat alle vergelijkingen maar wat voor ze zijn. Dit is een band met een eigen onmiskenbare sound dankzij oprichters Meghan en Dave.

Nog te zien op het Moulin Blues Festival te Ospel op 1 mei.

Tekst: Gerard Freriksen


1 Comments Add Yours ↓

  1. Raymon #
    1

    Toch fantastisch dat Henk En Hetty en al hun vrijwilligers een geweldig Mystiek Theater hebben gebouwd, waar de optredens van de Nix plaats vinden.



Your Comment