RSS

Punisher van Phoebe Bridgers: afstomping en verdriet mogen de pret niet drukken

Punisher

Binnenkort (op 19 juni) verschijnt Punisher, het tweede album van Phoebe Bridgers. Aan alles is horen dat Bridgers zorg heeft besteed aan de nummers op Punisher. Ook aan de teksten, die getuigen van een laconieke, terloopse geestigheid die naar galgenhumor neigt. 

“I hate you for what you did – and I miss you like a little kid”, zong Phoe Bridgers op het nummer Motion Sickness van haar eerste album Stranger in the Alps. Een betrekkelijk rauw nummer, met vervormde gitaren en een krachtige beat, die vreemd contrasteren met de schijnbaar onbewogen en enigszins afstandelijke zang van Bridgers. Een nummer waarin Bridgers naar verluidt ingaat op haar verbroken relatie met singer-songwriter Ryan Adams. Een afrekening lijkt het, en al wordt in het midden gelaten wat hij precies heeft misdaan (al wist de roddelpers er wel raad mee). Hoe dan ook, in vergelijking met de meeste andere nummers die we van Bridgers kennen is het enorm recht voor z’n raap. 

Bridgers is eerder iemand die geneigd is dromerige songs te schrijven, met fantasievolle arrangementen en poëtische teksten die geen direct verband lijken te houden met de tastbare werkelijkheid. Je zou Bridgers een singer-songwriter kunnen noemen, maar dan niet eentje die haar hart moet uitstorten, maar eerder eentje die de luisteraar toegang wil geven tot haar onderbewustzijn.

Zelf heeft ze vaak gewezen op de verwantschap met Elliott Smith en, in mindere mate, Daniel Johnston – allebei muzikanten die ook nooit helemaal in het ‘hier en nu’ aanwezig leken, en muziek maakten waaruit een zekere weemoed sprak, een verlangen naar hun verloren jeugd, een hunkering naar een minder wrede wereld. Lastig om in woorden uit te drukken, maar wie een nummer van Bridgers, Smith of Johnston beluistert zal meteen voelen waar het bij hen om gaat. 

Etherische songs

De eerste singles die van Punisher zijn getrokken blijken van hetzelfde laken een pak als Stranger in the Alps. Garden Song en I See You zeker: het zijn allebei rustige, etherische songs, die zich niet aan de luisteraar opdringen. Kyoto is voor Bridgers’ doen betrekkelijk ‘upbeat’, maar een echte stamper kun je het niet noemen.

Bridgers heeft van de zomer 2018 tot de herfst van 2019 aan het album gewerkt, tussen andere activiteiten door (ze maakt ook deel uit van Boygenius en Better Oblivion Community Center). Uit alles blijkt dat ze zorg heeft besteed aan de nummers, zeker aan de instrumentatie. Wel lijkt ze zich hierachter te verschuilen, zozeer is haar toch al zachte – vaak als ‘engelachtig’ aangeduide – zang naar de achtergrond gemixt, op een manier die doet denken aan de albums van Elliott Smith.

Galgenhumor

Hierdoor word je als luisteraar gedwongen je oren te spitsen als je de melodielijnen van Bridgers wilt volgen en wat van de teksten wilt oppikken. Zeker dat laatste is geen straf, want Bridgers munt uit in laconieke, terloopse geestigheid die naar galgenhumor neigt. In een interview met Rolling Stone heeft ze gezegd dat op Punisher thema’s als ‘afstomping’ en ‘verdriet’ centraal staan, maar dat mag de pret niet drukken.

Neem de openingsregels van Garden Song:

Someday I’m gonna live
In your house up on the hill
And when your skinhead neighbor goes missing
I’ll plant a garden in the yard

Of Moon Song, waarin ze de vloer aanveegt met die eeuwige oude rockhelden:

 

We hate ‘Tears in Heaven’
But it’s sad his baby died
We fought about John Lennon
Until I cried

Of Halloween, waarin Bridgers zich de tijd herinnert dat ze in de buurt van een ziekenhuis woonde, en om de haverklap uit haar slaap werd gerukt door de loeiende sirenes van ambulances: I used to joke that if they woke you up: “Somebody better be dying.”

www.phoebefuckingbridgers.com

www.konkurrent.nl

(Jan Bletz)

 


Your Comment