RSS

Rolling Blackouts C.F. – Sideways To New Italy

Sideways to New Italy

Het is goed raak met een fijn stel muzikanten uit down under. In dit geval gaat het om het vijfkoppige Rolling Black Coastal Fever uit Melbourne. Van een slaapkamerband zonder ambities tot aan een indiesensatie na het uitbrengen van hun volwaardige debuutplaat “Hope Downs”. Met het nerveuze en gejaagde karakter van The Go-Betweens, The Feelies en het oude werk van R.E.M, de melodieuze, rinkelende gitaarlijntjes van The La’s en The Strokes en de harmonisering van The Beach Boys en The Byrds. Een van de meest intrigerende dingen van Rolling Blackouts Coastal Fever is het feit dat de band uit drie zangers bestaat, die tevens verantwoordelijk zijn voor de composities.

De start was overigens voortvarend te noemen als de band die hun naam op de hoes afkort tot Rolling Blackouts  C.F. al vroeg de harten weet te veroveren van grote, internationale blogs zoals Pitchfork, SPIN, Stereogum en Rolling Stone. Zanger en gitarist Fran Keany vertelt hierover twee jaar geleden aan Mabel Zwaan van 3 voor 12 VPRO:  ‘ We gingen nog steeds elke dag naar ons werk. Dus als je tijdens het tanden poetsen ziet dat er een blog aan de andere kant van de wereld over je schrijft, is dat zeker cool, maar je begrijpt die impact pas als je er uiteindelijk heen gaat. Als je daadwerkelijk ziet dat er mensen in de zaal staan’.


Net op tijd voor de zomer heeft Rolling Blackouts Coastal Fever de opvolger van hun veelgeprezen debuut “Hope Downs”  uitgebracht . Een fijn resultaat na een soort van pre-lockdown van  de singer-songwriters en gitaristen Tom Russo, Joe White en Fran Keaney, bassist Joe Russo en drummer Marcel Tussie. Als gevolg van een achttien maanden durende slopende wereldtoernee, waardoor de vijf Aussies eindeloos uit de vliegtuigramen staarden. Hun tweede plaat, “Sideways to New Italy”, bouwt voort op de basis die de band in hun eerdere werk legde om een optimistisch en zonnig muzikaal landschap te creëren. In tegenstelling tot de opnames van hun eersteling in het huis van drummer Marcel Tussie tussen de soep en de patat is dat het nieuwe wapenfeit werd opgenomen met een gerenommeerde producer in een degelijke studio in Melbourne.

Bij de eerste plaat waren we veel aan het kloten en gingen we met een hele hoop ideeën maar wat doen. Natuurlijk kwamen daar tenslotte wel nummers uit waar we helemaal tevreden mee zijn, maar dat is nu” helemaal anders. Iedereen in de band is continue bezig om nieuwe dingen te proberen. We durven nu veel sneller iets cools aan elkaar te laten horen. Als ik een stuk tekst heb, of een melodie in mijn hoofd, dan vertel ik het meteen. Ten tijde van de eerste plaat had ik dat niet’ (interview CHAOS Magazine).

Vanaf de vrolijke opener, “The Second of the First” is het overduidelijk dat de band weet hoe ze muziek moet schrijven. “We hebben meer werk in deze plaat gestopt dan alles wat we eerder hebben gedaan”. In plaats van de nummers afzonderlijk te schrijven, zoals ze eerder hadden gedaan, besloot de band om meer samen te werken: “Deze keer hebben we echt geprobeerd om dat kleine beetje magie in de bandruimte te vinden en veel improvisatie te gebruiken om haal enkele van de beste delen van de nummers eruit. “(Happy Magazine).

Het materiaal komt iets meer opgepoetst over, of eigenlijk ordelijker. Ten opzichte van hun debuutplaat kiest de band nu ook voor een aantal melancholische momenten, dat een gevoel van weemoed met zich meebrengt. Maar nog altijd met die opwindende energie, de pulserende ritmes, die aanstekelijke zangpartijen, de luchtige refreintjes en catchy riffs. De glans van de band en hun sprankelijke geluid is hierdoor toegenomen zonder dat de producer Burke Reid (Courtney Barnett, July Talk) ergens teveel heeft gepolijst.

www.rollingblackoutsband.com

www.konkurrent.nl

(Johan Schoenmakers)


Your Comment