RSS

Terug In De (Americana) Tijd: Warren Zevon – Warren Zevon

Warren Zevon

Met zijn derde album “Excitable Boy”, bereikte Warren Zevon in 1978 de Amerikaanse hitlijsten met de single ‘ Werewolves of London ‘. Het is nog altijd zijn best verkochte album. Maar met het door Jackson Browne geproduceerde, gelijknamige album dat hieraan voorafging, vestigde hij al zijn reputatie als componist en artiest. Ondersteund door diverse leden van The Eagles, David Lindley, Bob Glaub, Lindsey Buckingham,  Waddy Wachtel, Bobby Keys en een keur aan in het oogspringende vocalisten had hij een geweldige cast uit de L.A-scene om zich heen verzameld. En met een aantal mooie nummers, waaronder Hasten Down The Wind,Poor Poor Pitiful Me, Carmelita en Mohammed’s Radio, die op het latere solowerk van Linda Ronstadt zijn terug te vinden. 

Het hart van het album wordt gevormd door Hasten Down the Wind  en Poor, Poor Pitiful Me, dat erop volgt. Met onder meer een opzwepende gitaarsolo van Waddy Wachtel en het thema over sadomasochisme dat je bij de lurven pakt. Op The French Inhaler vergelijkt hij zijn mislukte relaties met die van Norman Mailers controversiële biografie over Marilyn Monroe. Mohammed’s Radio bevat Zevons kenmerkende bijtende ironie met een optimistische blik. Hij prijst de voordelen van de “zoete en soulvolle” rock-‘n-roll, die ‘s-nachts door de Amerikaanse piraten radiostations wordt gedraaid. Het kan natuurlijk ook gewoon een sombere weergave zijn van de ontberingen van het leven in LA, waar: Everybody’s desperate trying to make ends meet. Work all day, still can’t pay the price of gasoline and meat. Bij Zevon kan je het gewoonlijk van twee kanten bekijken.

Destijds op toernee met Jackson Browne bracht hij zijn liedjes vaak in een eenvoudiger arrangement, waardoor zijn meer vrolijke en ironische interpretatie beter werden benadrukt. I’ll Sleep When I’m Dead is Zevons persoonlijke benadering van het leven. Waar hij op het nummer Carmelita zijn ‘Smith Corona’-typemachine verkoopt verandert Linda Ronstadt op haar interpretatie zijn woorden in een outlaw personage die zijn Smith & Wesson pistool verpandt. Haar versie botst dan ook met het Mexiaanse gevoel van het origineel. Join Me In LA bevat een all-star achtergrondkoor met Stevie Nicks, Bonnie Raitt en Rosemary Butler. Afgezien daarvan is het waarschijnlijk het zwakste nummer op het album.

Desperados Under The Eaves sluit het album af met een epos, dat bijna standaard was op de singer-songwriter albums uit het midden van de jaren zeventig. Aanzwellende strijkers en een harmonieus arrangement van Beach Boy Carl Wilson ondersteunen een triest verhaal over Zevons leven als een uitzichtloze alcoholist. Als de ene plaats hem eruit gooide omdat hij de rekening niet kon betalen, ging hij naar de volgende. I was sitting in the Hollywood Hawaiian Hotel. I was staring in my empty coffee cup. I was thinking that the gypsy wasn’t lyin. All the salty margaritas in Los Angeles, I’m gonna drink ’em up.

 

Het gelijknamige “Warren Zevon” versterkte zijn positie als songwriter met Linda Ronstadt en vele anderen die zijn nummers hebben gecoverd. Jackson Browne hielp hem aan een platencontract met Asylum Records en de pers zag hem destijds als de “next big thing”. De zelfdestructieve neigingen waar Warren Zevon regelmatig over zong, hebben dat uiteindelijk de kop ingedrukt. Desondanks heeft hij ons wel een catalogus met geweldige nummers nagelaten, waarvan dit album een van zijn beste is.

(met dank aan Tim Martin van americana-uk)

(Vertaling: Johan Schoenmakers)


Your Comment