RSS

Jason Molina – Eight Gates

Postuum verschenen platen geven mij vaak een ongemakkelijk gevoel. Ik luister nu naar “Eight Gates” van de op 39-jarige leeftijd overleden Jason Molina. Zich letterlijk doodgezopen. Met honderden nummers als solo-artiest onder zijn eigen naam, het pseudoniem Songs:Ohia of met zijn band Magnolia Electric Co. heeft hij in korte tijd flink gebouwd aan een indrukwekkende catalogus.

Een troosteloze schoonheid – ruw en ongepolijst en vaak half afgewerkt klinkend. Soms angstaanjagend en emotioneel. Volgens Secretly Canadian label eigenaar Ben Swanson en alle betrokkenen die aanwezig waren moet “Eight Gates” gezien worden als een compleet album op zichzelf. Niet als een verzameling fragmenten, ook al komt het wel zo over. Engineer Greg Norman is het daarmee eens, en beschouwt de kortere nummers en hun plotselinge einde als een opzettelijk plagerijtje van Jason. “Het zijn complete ideeën”, bevestigt hij.

Een akoestische gitaar en de droevenis van wat strijkers zetten op opener “Whisper Away” de toon, terwijl zijn teksten een spookachtig beeld schetsen: The hiss and the fading of a dying radio, Whisper away your last smile. What’s real is I have no wish, I have no wish. 

Treurige klaagzangen met hier en daar in de zachte stiltes tussen de nummers vrolijk vogelgetjilp. Verwijzend naar een schare felgroene papegaaien, die zich in zijn tuin verzamelde. Ze waren, volgens Molina, afstammelingen van twee limoengroene parkieten die Jimi Hendrix in Londen had vrijgelaten. De perfecte opname is zolang de persoon die zingt nog leeft. Neem me maar een paar minuten op’, horen we Molina voorafgaand aan het nummer She Says zeggen. ‘Kijken wat het oplevert.’

Molina is een man die de feiten nooit in de weg liet staan voor een goed verhaal. Toen hij hoorde van de zeven poorten in de London Wall, een door de Romeinen gebouwde verdedigingsmuur in de late tweede of vroege derde eeuw, maakte hij voor zichzelf een achtste poort. Eentje die alleen in zijn geest bereikbaar was.

De negen nummers van “Eight Gates” zijn opgenomen in een periode dat hij elf jaar geleden in een wanhopige, bittere en schrijnende eenzaamheid in London woonde. Chris Cacavas die meespeelde beschrijft de opnameruimte als een relatief kleine kamer. Een mengpaneel, een drumstel, een kleine hoek waar hij vandaan zou kunnen werken en een microfoon die in het midden voor Jason is opgesteld. “Hij had een of meer spiraalvormige notitieboekjes, volgepropt met teksten”, herinnert Chris zich.

Van begin tot het eind klinkt het album dan ook als een grimmige, kwetsbare maar ook mooie herinnering aan zijn kortstondige leven. Een rusteloze en gekwelde geest, op zoek naar troost. Een kunstenaar die niet meer op zijn gemak was met de wereld om hem heen.

www.jasonmolina.com

www.konkurrent.nl

(Johan Schoenmakers)


Your Comment