RSS

Fuzz – III

III

Elk jaar is er wel een solo release van de Californische garagerocker Ty Segall. Nou, behalve dan in 2015 toen hij als producer actief was voor de formatie Peacers van zijn voormalig Sic Alps bandmaatje Mike Donovan. In hetzelfde jaar verscheen van de ultra/productieve rocker en zijn band Fuzz nieuw werk. Dit jaar moeten wij het weer stellen zonder een nieuw solo album van Segall. Althans, fysiek. Want hij bood via bandcamp een gratis beschikbaar mini-album (Seagall Smeagoll) aan. In een periode van de corona huisarrest maakte de muzikant die nooit stilzit, van de gelegenheid gebruik om een zestal nummers van het legendarische album van Harry Nilsson ( Nilsson Schmilsson) te coveren. Met uiteraard het onberispelijke gitaarspel van de Amerikaan. Onmisbaar voor de fans.

Seagall zal Seagall niet zijn als hij de rest van het jaar op zijn luie gat zou gaan zitten. Hij trommelde zijn maatjes Charles Moothart en Chad Ubovich op van zijn psychedelische metal-power zijproject Fuzz voor opnames van III. Zonder de psychedelische Oosterse invloeden en de strijkerspartijen van hun voorganger (II) drukt Segall en consorten op de resetknop voor een verpletterende portie aan metal, hardrock, grunge en stoner gerelateerde rockmuziek. Met Steve Albini (The Pixies, Jon Spencer Blues Explosion, Cheap Trick) achter de productie knoppen gaat de band terug naar de basis: rauw, luid en niets anders.

III is dan ook geen baanbrekende rockplaat, maar dat hoeft het ook niet te zijn. De band geeft dit toe in hun biografie: “Het doel was nooit om het wiel opnieuw uit te vinden. Soms gaat het erom te zien hoelang je het op deze manier kunt volhouden. ” Met dat in gedachten is het zware gitaargeluid van III een voornamelijk rokende, verschroeiende en psychedelische neontrip tussen Blue Cheer en de Brown Acid- classick rock serie. Versterker op 11 en potdoof worden. Compromisloos beukwerk.

Fuzz

www.konkurrent.nl

(Johan Schoenmakers)


Your Comment