RSS

Lieven Tavernier – Verloren In De Tijd

Lieven Tavernier Verloren in de tijd
“Een van de grote zonen van Vlaanderen”. Zo wordt Lieven Tavernier in België genoemd, “De meest getalenteerde songsmid ooit”. De Amerikanen hebben Dylan? Wel, zij hebben Lieven Tavernier. Opgegroeid met Bob Dylan, Elvis Presley, Edith Piaf en Francois Hardy. In ons land is hij een vrij onbekende naam.  Frits Spits – de liefhebber van het Nederlandse lied – verzekert ons, dat Lieven bij onze zuiderburen een reputatie heeft die te vergelijken is met die van Lennaert Nijgh bij ons. Antoine Legat spreekt in het Nederlandstalig Belgisch dagblad De Standaard de hoop uit, dat al die lekkere wijven en vlotte jongens van Vlaanderen en Nederland Lievens nieuwste juweeltje “Verloren In De Tijd” aanschaffen, zodat ze voor een keer met de echte beschaving worden geconfronteerd.

Lieven Tavernier is een auteur, leraar en een kleinkunstenaar. Een ware meester van poëtische klasse die de voorkeur geeft aan een leven in de luwte. Stel dat je een bakker bent, dan zit hij graag in de bakkerij zelf en niet in de winkel. Een echte performer kan je hem dan ook niet noemen. De wanhoop voor veel organisatoren als hij weer eens met zijn rug naar de microfoon zingt.

Wij proberen die luwte in ons land een beetje open te breken, want hij verdient wat mij betreft de volle aandacht met zijn liedjes. Zijn repertoire valt nog het best te omschrijven als ontroerend, lyrisch, nostalgisch en melancholisch. Op handen gedragen door Thé Lau, De Dijk, Gerard van Maasakkers, Flip Kowlier, Raymond van het Groenewoud, De Dijk en Jan de Wilde die zijn werk hebben opgenomen.

Tegen de vijftig liep hij toen zijn debuutschijf “Doe Het Licht” 25 jaar geleden verscheen. Voeg daarbij een aantal cd’s, die Tavernier daarna maakte – alleen, met een brass band of met een klassiek orkest – en de teller blijft dan met het recente “Verloren In De Tijd” even steken op tien. Een nieuw meesterwerk. Een verpakking van een cadeau kan je bruusk openscheuren, ofwel zo uitpakken dat je het kan hergebruiken net als bij zijn liedjes.

Elk liedje is een verhaal. Een korte schets. Van wat voorbij is. Van wat hij zag en ervaarde. Lieven vertelt over zijn eerste lief, een lang verloren vriend of is vol begrip in een verhaal van een uitzichtloze zieke, die uiteindelijk enkel nog in euthanasie een oplossing vindt. Ik luister. Ik zit gekluisterd in mijn stoel.

Ik hoor zijn wankel stemgeluid, dat het album opent met de prachtige zinsnede: Vraag aan December niet waar Juli blijft, Onder de sneeuw slapen de rozen. Ik hoor de voortreffelijke begeleiding van Maarten Flemand (gitaren), David Geboers (percussie), Philippe Thuriot (accordeon), Gijs Hollebos (mandoline en lapsteel), Klaas Delvaux (basgitaar) en de zangeresjes Les Dames Tavernier. De productie is in handen van Yves Meerschert, die bovendien op deze plaat de piano en orgel hanteert.

Het begeleidend boekje met alle, duidelijk leesbare, teksten erbij gepakt, want ik wil geen woord missen. Ik luister en geef mij over. Hij maakt mij deelgenoot van zijn herinneringen. Je voelt de liefde. Je ervaart zijn emoties. Zijn woorden raken mij diep. Verloren in de tijd. Een mooier cadeau kan ik mij niet wensen.

www.lieventavernier.be

(Johan Schoenmakers)


Your Comment