RSS

Sufjan Stevens – The Ascension

The Ascension

Kan Sufjan nog echt verrassen?! Toen ik de singles voorafgaand aan “The Ascension” hoorde meende ik van niet. Het leek een mooie doorsnee te gaan worden van wat we kenden. En juist daar zat altijd weer de verrassing. Zou het de verstilde Sufjan worden, de banjo-gekte of zouden de elektronische flarden weer richting onze oren geschoten worden?! In dat opzicht zou “The Ascension”  dus wel eens interessant kunnen gaan worden. Want als het inderdaad een mengeling zou worden, hoe pakt dat dan uit?

Make Me an Offer I Cannot Refuse zou ik zeggen en daar begint het al: rauw alle kanten op worden geblazen. Op deze manier heb ik het hem nog niet horen doen. Zou hij het dan toch weer gaan flikken om met iets nieuws op z’n Sufjans te komen? Dit lijkt er wel op. Wat een heerlijk stevige opener is dit, en dan weet je dat je nog een uur en kwartier te gaan hebt.

Een behoorlijke zit die omvliegt zo blijkt, en eentje die inderdaad alle kanten op gaat waarmee het de lading van Sufjan’s carrière aardig dekt. Alleen al het golvende nummer Run Away with Me na die spetterende opener. En het kan ook gewoon! Video Game werkt als los nummer wat minder goed, maar op het album pakt het gelijk een stuk beter uit. En zo gaat het hierna voort met vooral veel elektronica en drumcomputers zoals het stuiterende Lamentations dat eindigt in een hemelse galm of het ietwat dreigende en donkere Tell Me You Love Me.

Ativan (prikkelende ritmes, dromerige zang, spannende opbouw), Ursa Major (vervreemdend), Landslide (dromerig): allemaal pareltjes. Gilgamesh (een warrige kluwen waar je even moet zien uit te komen), Death Star (ik voel gek genoeg een funky vibe zoals bij Hot Thing van Prince op zijn album Sign O’ the Times) en het naadloos volgende Goodbye to All That zetten het avontuur moeiteloos voort zonder dat het gaat vervelen.

Het broeierige Sugar kenden we al, en net als Video Game past het beter in de context van het album dan als losstaande single (met een schitterende videoclip). Titelnummer The Ascension lijkt een soort berustende afsluiter, ware het niet dat er nog ruim twaalf minuten zullen volgen in de vorm van America. En America is Sufjan zoals we hem kennen, terwijl hij ons toch weer weet te overrompelen (hoe jammer het ook is dat My Rajneesh het album niet heeft gehaald en slechts de b-kant van dat nummer is geworden).

Ik bewonder Sufjan enorm. Hij doet alles zelf. Van het bespelen van de instrumenten tot aan het artwork toe. Hij weet te verrassen, te ontroeren en heeft het in zich om mij als muziekliefhebber meer dan een uur te boeien, waar andere artiesten me dan juist gaan vermoeien. Die Happy? Ja, misschien wel na het horen van alweer een meesterwerkje dat zich na verloop van tijd ongetwijfeld stevig zal weten te verankeren in mijn muzikale voorliefdes. Zo kleurrijk als de hoes, zo kleurrijk is “The Ascension”.

www.sufjan.com

www.konkurrent.nl

(aERodynamIC)

 


Your Comment