RSS

Caleb Landry Jones – Gadzooks Vol. 1

Nieuwe single Caleb Landry Jones - "Bogie"

Je heb albums die de aandacht al trekken voordat je een noot heb gehoord. Die demonische kop op de hoes van Gadzooks vol. 1. Geweldig. Geniaal, die Caleb Landry Jones. Dat merkte ik vorig jaar op in mijn stuk over zijn eerste wapenfeit “The Mother Stone”. Een psychedelische rockplaat met een manisch karakter, die volledig uit het niets kwam, omdat hij nooit eerder met zijn muziek naar buiten was gekomen. Een toevallig onderhoud met regisseur Jim Jarmusch bracht daar gelukkig verandering in.

Dat markante persoonlijkheden onder wie Syd Barrett, Marc Bolan (T-Rex), Captain Beefheart, John Lennon en Frank Zappa tot zijn muzikale invloeden horen kijk ik dan ook niet van op. En als filmacteur is hij constant in de weer. Als zeventien jarige schitterde hij onder eigen naam als ‘jongen op de fiets’ in de film No Country For Old Man. Veertien jaar verder staan er inmiddels meer dan dertig filmrollen achter zijn naam. Een fan van intense dosis aan drama. Misschien ken je hem wel van zijn rol als psychopathische en racistische broer in de film Get Out.

Afbeelding

Het gaat hard, zo ook met zijn tweede liefde. De muziek. Zijn debuut van het afgelopen jaar krijgt nu al een vervolg. Net als al die verschillende karakters die hij speelde komen er op zijn platen ook een hoeveelheid aan personages voorbij. En net als op The Mother Stone blijft het eigenzinnige buitenbeentje ook op zijn nieuweling grenzen verleggen. Met een Jekyll en Hyde-kwaliteit. Lekker provocerend en soms ook vrij ongemakkelijk. Waardoor je Gadzooks vol. 1 beter kan beschouwen als experimentele vorm van zelfexpressie. Door de streamingdiensten geclassificeerd als ‘alternatief’, maar misschien is Jones’ nieuwste het best te omschrijven als tumultueus, verontrustend en verwarrend. De makke schaapjes moeten deze maar even laten liggen, denk ik zo.

En de doorgewinterde recensent? Die moet geduld uitoefenen. Uiteindelijk word je bewonderenswaardige doorzettingsvermogen beloond met een verrassende en boeiende luisterervaring. Wars van songstructuur en de eigenzinnigheid van The Beatles ten tijde van The Magical Mystery Tour, terwijl het meer steviger werk The White Stripes in herinnering brengt. Landry bewaart het beste voor het laatst met een ruim twintig minuten durende This Won’t Come Back. Een waanzinnig kamerpop epos dat een gevoel oproept als van een verloren kind op een kermis: bang en toch vol verwondering.

https://www.facebook.com/Caleblandryjonesmusic/

www.konkurrent.nl

(Johan Schoenmakers)


Your Comment