Variatie. Veel variatie valt te beluisteren op de nieuwe Leeuwis. Het betreffen wederom luisterrijke liedjes, maar om ze binnen een specifieke categorie te duwen valt me zwaar. Hoeft ook niet. “Wachten op de Klap” ervaar ik als geheel iets zwaarder van toon dan “Klei, Stront & Zand”. De muziek van Mathijs, de emotie, lijkt bovendien meer gerijpt, en volgens mijn bescheiden mening Mathijs zelf ook. Hij verkent zijn mogelijkheden, zowel tekstueel als muzikaal. Wellicht is de tekst van De Wekker voor deze stelling niet afdoende representatief, aangezien deze afkomstig is van Youp van ’t Hek. Hij heeft verdriet op papier gezet, waarbij zelfkritiek en schuldbesef niet geschuwd worden. Erg mooi! De wekker verbreekt de illusie van een droom. Ik proef op dit album een vorm van bezinning, en ook onzekerheid. Kortom teksten met pijn, teksten waaraan geschaafd en geschuurd is. Teksten met echte emotie. Heel herkenbaar is de fatalistische stelling die Mathijs inneemt in ’t Gaat Al Weken Goed. Sluizen is een vlot pakkend nummer, en om die reden ongetwijfeld gekozen als voortrekker van dit album in de vorm van single. De opener van dit album getuigt van een mooie eigenzinnige productionele aanpak. Dit nummer is de bewerking van de traditional Saint James Infirmary, maar met de Nederlandse bewoordingen van Mathijs.

Mathijs verloochent zijn blues en folk “roots” allerminst, maar heeft deze basis ondertussen verder uitgewerkt. Lovende kritieken zijn weliswaar leuk, maar uiteindelijk moet de schoorsteen ook roken. Op 28 augustus komt het schijfje officieel in de handel. De cd-presentatie is die dag te Mezz ( Breda). Kaarten zijn te koop via www.mezz.nl. De eerste 14 dagen van augustus lijkt Mathijs letterlijk zijn tent te hebben opgeslagen op Schiermonnikoog. Een uitvalsbasis die hij gebruikt om zijn muziek te laten horen op de Friese eilanden. Zijn MySpace pagina geeft een schematisch overzicht. Ga het horen, ga het zien zou ik zeggen, want Mathijs en zijn liedjes verdienen landelijke aandacht. Het predicaat Brabantse blues behoort na “Wachten op de Klap” beslist tot het verleden, daarvoor etaleert de Waalwijker zich momenteel als te veelzijdig. De Botox-blues vertoont karakteristieken van een uitbundige jazz. Ook de invloed van Tom Waits komt langs, in Slangenhoeren, maar wordt knap gecamoufleerd door fantastisch gitaarspel en mondharmonica. Mathijs gaat onverminderd goed, de stijgende lijn zet door.

www.youtube.com/watch?v=uJXtKLiVc0w

www.myspace.com/mathijsleeuwis
www.monkeyman.nl
(Rein van den Berg)

Wanneer ik het over bluesmuziek heb, dan heb ik het in eerste instantie over de vorm die mij het meest aanspreekt. Bovendien hoor ik die het liefst uitgevoerd door de authentieke zwarte artiesten wiens namen onontkoombaar verbonden zijn met dit genre. Gasten waarbij de bluesvertolking rechtstreeks lijkt onttrokken uit hun bloedlijn. Blues afkomstig uit Texas (Lightnin’Johnson & Leadbelly), Chicago (Muddy Waters) en uit de Mississippi Delta. (Robert Johnson, John Lee Hooker, en maak het rijtje maar zelf maar af) Muziek origineel uit Afrika, en zich daarna verweefde met de Amerikaanse geschiedenis. Dwars door de jaren van slavernij en depressie. Muziek met een bloedend hart.

Wat mag, of mag je verwachten van een witte kerel uit Stockholm? Nou, dat is heel simpel, want na beluistering van Myself and Mine is kristalhelder dat deze man zijn intuïtief muziekhart op de juiste plaats heeft. Hij speelt minstens een gemeen stukje blues zoals zijn zwarte collega’s dit doen. De van origine uit Brooklyn afkomstige Brian Kramer laat horen dat hij zijn positie waard is tussen moderne traditionalisten als Guy Davis of Eric Bibb. Kramer musiceert met bezielende overtuiging. Smeert geen overhaaste bluesriedels uit over zijn plaat, maar neemt de rust en de tijd om verdieping aan te brengen in zijn liedjes. Hij bespeelt zijn antieke Gibson met een gemak waar veel van zijn collega’s een puntje aan mogen zuigen. “Better watch out when you get to Amsterdam, that place while at you up alive” zingt hij in Rainy Day in Amsterdam. Hij verhaalt in dit nummer zijn ontmoeting met Mr & Mrs Earle aldaar. Ook zijn uiteenzetting over een ruwe, doch waardevolle, steen, en zijn vaders job als taxichauffeur zijn een lust voor het oor. Uitstekende akoestische plaat van een uitzonderlijk niveau, nou ja, voor een blanke dan.

 
www.briankramerblues.com
www.myspace.com/briankramerblues
www.youtube.com/watch?v=rUi-tlnLqBI&feature=related
 

(Rein van den Berg)

Achter de groepsnaam Red Horse gaan drie gelouterde singer/songwriters schuil. Eliza Gilkyson, Lucy Kaplansky en John Gorka bundelden hun niet geringe muzikale capaciteiten om dit album te realiseren. Bijgestaan door ervaren musici als snarenvirtuozen Mike Hardwick, Duke Levine en Ben Butler, pianist Andy Ezrin, bassisten en percussionisten Scott Jarrett en Cisco Ryder werden in diverse studio’s onder productionele leiding van Ben Wittman en Cisco Ryder twaalf liedjes opgenomen. Naast fraaie covers van Neil Youngs I Am A Child en Stuart McGregors Coshieville plus traditional Wayfaring Stranger heeft het trio het overige repertoire keurig onder elkaar verdeeld. Het sympathieke van de vertolkingen is dat ze gekozen hebben voor een opzet waarbij ze in een aantal gevallen elkaars liedjes vertolken. Bovendien vullen de overige musici de solozang aan met goed geplaatste samenzang wat op een aantal momenten tot ontroerende luisterervaringen leidt.

Voor het beluisteren van verantwoorde singer/songwriterliedjes zit je bij dit trio dan ook op de eerste rij. Vooral John Gorka eist vocaal een hoofdrol op met liedjes als het zelfgeschreven – met smaakvol banjospel aangezette – If These Walls Could Talk en een adembenemende vertolking van Eliza Gilkysons Wild Horse. Een andere eervolle vermelding gaat uit naar Walk Away From Love waarin Eliza Gilkyson zelf haar lied vertolkt met toevoeging van Mike Hardwick op dobro en Warren Hood op viool. Muzikaal wordt niet afgeweken van reeds eerder begane paden. In het raamwerk van hun mogelijkheden is dit echter wel een album dat vooral dankzij de fraaie samenzang en prima liedjes iets wezenlijks toevoegt aan hun afzonderlijke repertoire.

(Koos Gijsman)

Jack Wilson is geboren in Austin en beïnvloed door singer-songwriters als Townes Van Zandt, Jerry Jeff Walker en Willie Nelson. De folkrockzanger heeft in het voorprogramma gestaan van acts als The Moondoggies, Sera Cahoone, Damien Jurado, The Maldives en Elliott Brood. In 2008 maakte hij, samen met zijn begeleidingsband The Wife Stealers de cd “America’s National Entertainment”. De naamloze nieuwe cd van Jack Wilson is in de herfst van 2009 in Seattle opgenomen met producer Alex Kostelnik. Op deze plaat kan hij wederom rekenen op steun van The Wife Stealers, bestaande uit: Ava Cole (keyboard), Jose Diaz (basgitaar), Joe rayhbuck (drums), Jason Williams (gitaar), Shenandoah Davis (zang), Jacob breitbach (viool), David Moss (cello), Andrew pressman (acoustische gitaar) trevor smith (banjo), Dave Wilmoth (mandoline). 

Het album bevat verbluffend mooie liedjes. De songs maken bij de eerste beluistering  al een onuitwisbare indruk. Jack heeft als muzikant een aantal gaven. Hij is een talentvolle songwriter en begaafd gitarist van de fingerpicking stijl. Hij beschikt tevens over een opvallende en emotievolle stem. Het album kenmerkt zich door een gevarieerde benadering van de folk en rockmuziek, waarin de stemmen van Jack en Ava Cole, samen met de overweldigende beheersing van de instrumenten zoals gitaar, cello en viool een belangrijke rol spelen. Mooie voorbeelden daarvan zijn de dromerige en mijmerende nummers Fell Inside en I’ll Do The Same, waar Jack bijgestaan wordt door David Moss op de cello. Poëtische songs als The Truth en Dogwood Days worden spannend en intens gedragen. Hartverwarmende samenzang van Jack en Ava is te beluisteren in Clean en Paying For Misery, waarin de stemmen van het tweetal elkaar op fraaie wijze ondersteunen. The Watchers en The Cure rocken lekker weg met doordringend electrisch gitaarspel en soulvol klinkende blazers. Ik hoop dat deze artiest uit Seattle de nodige erkenning en waardering in Nederland gaat krijgen. Deze naamloze cd is gewoonweg een dijk van een plaat.

Jack Wilson – I’ll Do The Same (audio file)

www.myspace.com/jackwilsonmusic

(Johan Schoenmakers)

Nog voordat de groep Cherry Ghost een noot voor het nageslacht vastgelegd had, was ze al te gast bij Jools Hollands prestigieuze BBC-show. Oorspronkelijk presenteerde de uit Bolton afkomstige zanger/liedjesschrijver Simon Aldred zich als soloartiest. Vanaf 2005 werkt hij samen met een viertal musici met wie in 2007 het debuutalbum Thirst For Romance uitgebracht wordt. De indiepopliedjes op deze cd zijn tijdens een Europese tour geschreven waarbij vooral in Rome en Berlijn inspiratie werd opgedaan. Iets van de magnitude en tijdloosheid van die steden is ook terug te vinden in de liedjes op hun jongste cd Beneath This Burning Shoreline. Naast de vertellende trant die Simon Aldred in zijn zang legt, is ook de instrumentatie daar debet aan.

Cherry Ghost schroomt het pathos niet. Naast de droge mix van drum- en basspartijen domineren gitarist Jim Rhodes en toetsenist Ben Parsons nadrukkelijk het klankbeeld. Van mij mogen ze, want de heren beschikken over een technische vaardigheid die je niet vaak in de Britpop tegenkomt. Alsof dat nog niet genoeg is haalt Cherry Ghost regelmatig een uit de kluiten gewassen groep strijkers van stal die het toch al flink aangezette geluid nog eens extra onderdompelt in een flinke mist van violen. Het bijzondere van deze stevig gevulde opzet van de liedjes is dat dit nergens stoort. Integendeel, de sterke teksten en fraaie melodielijnen houden alles precies goed in het gareel en zorgen voor een goed uitgebalanceerd geheel. In een stijlgebied dat ergens tussen Nick Cave en Tindersticks rondwaart, heeft Cherry Ghost geheel eigenhandig een plek veroverd waar het voor de liefhebber van verantwoorde popmuziek aangenaam vertoeven is.

www.myspace.com/cherryghostband

(Koos Gijsman)

Saloon Dogs – een band met een geschiedenis. Als de formatie Splinter vlak voor een optreden bericht van hun manager krijgt, dat een band bestaat met dezelfde naam wordt  Saloon Dogs bedacht door zangeres Maria Gallagher. Het debuutalbum “Shooting Star” is een plaat die eind 1995 live in de studio in Dalston, London is opgenomen. Er werden tien liedjes vastgelegd door Keiron Hunter. Als begin 1996 het eindresultaat klaar is, moet er geen vuiltje aan de lucht zijn geweest voor Billy MacInnes (zang, gitaar, mondharmonica) Maria Gallagher (zang), David Longworth (keyboards) en Phil Taylor (drums) om de plaat uit te brengen. Door personeelswisselingen en de uiteindelijke ontbinding van de band in 1997 bleven de opnamen op de plank liggen. Twee huwelijken, acht kinderen, een drummer in Nieuw Zeeland en twee Ierse zangers later wordt de cd “Shooting Star” veertien jaar later toch uitgebracht en heeft Billy plannen de band nieuw leven in te blazen.

Al bij de eerste beluistering klinkt de cd meteen fris in de oren. Ongecompliceerde folkpopliedjes met perfect gedoseerde harmonieën waar de gelukzaligheid van afstraalt. “Shooting Star” bevat tien sterke nummers die op een plezierige manier in je hoofd blijven haken met teksten over opbloeiende en uitgedoofde liefdesrelaties. De muziek is aanstekelijk, soms vrolijk, soms treurig, maar altijd eerlijk. “Shooting Star” is een heerlijk onderhoudend album met als basis de akoestische gitaar, prettige melodielijnen en uitzonderlijk mooie samenzang. Soms is er niet meer nodig om de luisteraar in de zevende hemel te krijgen.

Saloon Dogs – How Could He Break Your Heart (Audio file)

http://www.myspace.com/saloondogs
 

(Johan Schoenmakers)

Doe maar! Laat Ernst Jansz maar schuiven! Wie voelt zich beter thuis in de psyche van idool als deze man? Wie heeft de druk mogen proeven van fans? Hordes geobsedeerden die uitkeken naar nieuwe muziek van hem. Waanzinnige taferelen tijdens optredens. Ernst Jansz heeft het allemaal mogen meemaken, net als Dylan overigens. Voor de jonge Jansz was Dylan zijn voorbeeld. Wellicht niet verwonderlijk om met dit eerbetoon een soort aansluiting te zoeken bij het verleden. Jansz is in zijn jeugd gedoken, en doet voornamelijk de vroegste dagen van Dylan herleven. De dagen van Dylan’s hegemonie. Vertaald weliswaar.

Oogstrelend is overigens het gedetailleerde hoesontwerp van Peter van Dongen welke Dromen van Johanna siert. Jansz dateert zelf van 1948, en het zou een wonder geheten hebben wanneer iemand met zijn muzikale bevlogenheid niet door Dylans werk geraakt zou zijn. De bewonderenswaardige vertalingen van Jansz verdienen wat mij betreft alle lof. Ernst Jansz moet gezien de status van Dylan minutieus te werk zijn gegaan. Hoe hou je tenslotte de juiste gevoelswaarde intact? Letterlijk vertalen volstaat niet, je moet ook durven spelen met taal, knutselen met teksten waarbij je de originaliteit niet om zeep helpt. Ga er maar aan staan. Want een pionier als Dylan heeft met zijn teksten nogal wat stof doen laten opwaaien. Wat mij betreft is Ernst Jansz subliem geslaagd om de sfeer van Dylan over te dragen. Zelfs wanneer je niets met Bob Dylan hebt is het leuk om te genieten van een verhalende Ernst Jansz. En wanneer dat niet live mogelijk is, biedt deze plaat daarvoor een ideale uitkomst. Verschijnt op zes september als cd/dvd combinatie. Met daarop een korte filmdocumentaire over hoe dit project tot stand gekomen is.

Liedjes en hun bron:
 
Corrina Corrina                                                – Corrina Corrina (The Freewheelin’ Bob Dylan, 1963)
Zware regen                                                       – A Hard Rain’s A-Gonna Fall (The Freewheelin’ Bob Dylan, 1963)
Uit Spanje Spaanse laarzen                         – Boots Of Spanish Leather (The Times They Are A-Changin’, 1964)
Voor Ramona                                                   – To Ramona (Another Side of Bob Dylan, 1964)
De Verlorenstraat                                           – Desolation Row (Highway 61 Revisited, 1965)
Als een vrouw                                                   – Just Like A Woman (Blonde On Blonde, 1966)
Dromen van Johanna                                    – Visions Of Johanna (Blonde On Blonde, 1966)
Droeve dame van het Laagland                 – Sad-Eyed Lady Of The Lowlands (Blonde On Blonde, 1966)
Liefde min nul                                                   – Love Minus Zero/No Limit (Bringing It All Back Home, 1965)
Huiswaarts                                                         – Tomorrow’s A Long Time (Greatest Hits Vol.2, 1971)
Iedere korrel zand                                          – Every Grain Of Sand (Shot Of Love, 1981)
Het meisje van de Rode Rivier                  – Red River Shore (Tell Tales Sign, 2008)

 
Voor het hoesontwerp en meer kijk verder bij: http://www.petervdongen.nl/
www.ernstjansz.com
www.myspace.com/oldmenccc
 
(Rein van den Berg)

De voedingsbodem voor de muziek van dr. John zijn de begrafenisoptochten en bordelen van zijn thuishaven New Orleans. Na een periode als veelgevraagd pianist in de vijftiger jaren wordt hij ontdekt door het hippe volkje dat in ’68 voor het album Gris-Gris overstag gaat. Verkleed als een voodoopriester op LSD is zijn mix van dampende New Orleans soul en psychedelica een succesformule die hem een internationaal podium oplevert. Op het in 1973 verschenen album In The Right Place wordt samengewerkt met de befaamde producer Allen Toussaint en zijn goed geoliede begeleidingsband The Meters. Het resulteert in een klassieker waar niemand omheen kan.

Twee jaar na City That Care Forgot – zijn muzikale sneer aan het adres van de autoriteiten die na orkaan Katrina de stad New Orleans aan zijn lot overlieten – verschijnt in 2010 zijn nieuwste album Tribal. Opener Feel Good Music is precies wat de titel van het lied aangeeft. Het is de opmaat voor een breed georiënteerd album waarop al die stijlelementen terug te vinden zijn die dr. John de afgelopen halve eeuw gehanteerd heeft. Het ene moment groots aangezet met een magistrale big band, compleet met vette toeters en bellen, het andere moment kleinschalig met de uitmuntende groep The Lower 911. Het is verheugend te kunnen constateren dat ook nu weer de dokter erin geslaagd is een blik klasse muzikanten open te trekken die gezegend zijn met dat typische New Orleans swing-DNA.

Om een boodschap kun je ze zeker sturen, want eenmaal op weg slaan ze diverse zijpaden in. Ritmische uitstapjes naar de Afrikaanse en Zuid-Amerikaanse continenten worden versmolten met klaterende brasserupties, stuwende boogie woogie pianopracht en funky baspartijen. Dit alles uiteraard geserveerd met dat sappige accent waarmee dr. John zijn zangpartijen aanlengt. Het maakt Tribal tot een uiterst levendig album dat, diep verankerd in de traditie van New Orleans, de monumentale status van deze oermuzikant optimaal bevestigt.

www.dr.john.org
www.myspace.com/drjohnthenighttripper

(Koos Gijsman)

Eerst dacht ik: wat is dit allemaal voor gerammel van de band Mill’s End uit Phoenix? Toen het ep-tje eenmaal warm was gedraaid vond ik het toch wel lekker klinken.  In kringen van muziekliefhebbers en bezoekers van clubs als Yucca Tap Room, The Sail Inn en Hollywood Alley is de charme van de krassende gitaren in combinatie met een zanger wiens stem lijkt op Live-zanger Ed Kowalczyk ruimschoots ontdekt. Het idee voor Mill’s End is ontstaan na een jamsessie tussen zanger Jeff Bump en drummer Mark Bainbridge. Aangevuld  met bassist Geoff Butzine en gitarist Ken Suomala heeft de formatie een viertal nummers opgenomen, die niet allemaal onmiddellijk pakken, zich meteen vastzetten in je geheugen. Je moet ze een paar keer gehoord hebben voor ze echt gaan werken.

De naamloze ep bestaat uit rauwe, ongepolijste rock in zijn lekkerste vorm met heerlijk hoekig gitaarwerk. Feelies, Whiskeytown, Adam’s House Cat (bandje van Patterson Hood en Mike Cooley), zei u? Jazeker. Uiteraard net even wat minder, maar toch. Met een markante zanger, omlijst door vlijmscherpe gitaarlicks zal deze band binnen het genre in de toekomst zeker hoge ogen kunnen gaan gooien. Live zullen ze waarschijnlijk nog opwindender klinken. Mill’s End is een prettig bandje met potentie. Nu nog de glorie.

www.myspace.com/millsendband
(Johan Schoenmakers)

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: het vijfde album van singer-songwriter Griffin House, The Learner, valt mij niet bepaald mee. Ook niet na het plaatje meerdere keren gespeeld te hebben. Een van de redenen daarvoor is het feit dat House op deze cd te zeer bezig is naar anderen te klinken dan naar zichzelf. En dat is best jammer want als House gewoon House is, blijkt hij een meer dan gemiddelde song te kunnen schrijven, zoals hij met If You Want To en Native duidelijk aantoont.

Daar staat jammer genoeg tegenover dat House op The Learner met iets te veel overgave op zoek gaat naar een geluid dat naadloos aansluit bij wat iemand ooit kenmerkend bestempeld heeft als adult oriented rock: ontneem een wesp zijn angel en het beestje zal nooit meer steken maar voortaan nog enkel een ietwat irritante zoem voortbrengen.

Ergerlijk worden de resterende songs op deze cd overigens nooit helemaal (al komen She Likes Girls en Rule The World angstvallig dicht in die buurt), maar ik heb me meermaals afgevraagd waarom House zo risicoloos op de gulden middenweg aanstuurt. Want op zich kan iemand die het in zich heeft om een zin als ‘If i’l ever steady enough’ te laten rijmen op ‘If I’m ever Tom Petty enough’ best een potje bij me breken, zeker als hij zo’n zin in een pittige rocker weet te verwerken en zo een eigen smoelwerk vertoont.

Dat is nu net wat Griffin House op The Learner naar mijn smaak veel te weinig doet. Ondanks de hulp van de onderschatte Dan Wilson (productie, piano, basgitaar), de immer geweldige Alison Kraus (achtergrondzang) en multi-instrumentalist Ian Fitchuk (zie ook Sarah Siskind, Amy Grant en Marc Broussard) kabbelt dit plaatje voort als een eenvoudig beekje waar ik op een kolkende rivier had gehoopt. Mag het de volgende keer wat meer gekruid?

www.myspace.com/griffinhouse

’s Ochtends vroeg voel ik mijzelf vaak op mijn best. Alsof alle zintuigen optimaal functioneren. Op enkele vogels na lijkt de wereld nog te slapen. Niets mooiers om te genieten van een fijn stukje muziek. Het liefst nog voordat de ochtendkrant kans krijgt mijn humeur te bederven. Smaakmaker van vanochtend is de laatste cd van Kelly Dalton. In tegenstelling tot zijn vorige album, spreekt deze laatste mijn opmerkelijk genoeg enorm aan. De eenvoudige liedjes van Kelly Dalton hebben iets weemoedigs. De vakkundige omlijsting zorgt dan vervolgens voor een vloeiende warme structuur. Elton John, maar ook Cat Stevens schreven van dit soort pakkende nummers. Oprechte nummers waarbij ik ditmaal onmiskenbaar persoonlijke betrokkenheid beluister in Daltons teksten. Voorheen klonk zijn muziek voor mijn idee te gemaakt, terwijl er nu plaats lijkt voor echte gevoelens.

Een kapotte relatie, een scheiding, is zonder enige twijfel het leidmotief. Het besef kwam te laat, en Kelly wringt zich in bochten haar terug te krijgen. Of zoals hij hetzelf verwoordt: ‘Since my last time recording, I’ve felt the highs and lows of many life experiences, probably not all that different than others. Some highs were positive; some lows painful; some feelings were new, and others so familiar that I had to move on to avoid feeling them again. The songs on this album were recorded during this period of time’.

Dalton groeide op in een muzikaal gezin. Zijn ouders maakten in de vroege jaren zestig deel uit van The Back Porch Majority. Muziek met de paplepel ingegoten heet zoiets. Zijn gevoelens lagen van nature al aan de oppervlakte, terwijl zijn laatste levenservaringen daar subtiel een schepje bovenop deden. Zijn talent is door deze confrontatie met zijn directe omgeving extra blootgelegd. Dit laatste emotionele duwtje geeft wrang genoeg de extra meerwaarde aan deze plaat. Wat mij betreft zijn beste tot dusver. Een confronterende album met tien emotionele nummers. Everything Must Go waaruit blijkt dat Kelly bereid is alles opzij te zetten. Wat is nou mooier dan gelukkig te zijn, en je dit te beseffen?

 
www.myspace.com/kellydalton
www.youtube.com/watch?v=gp-AzkcBHp4
 

(Rein van den Berg)

‘They are country music. They are rock.
They are saints. They are sinners.
They are idiots, and they are fools.
They are Texas Music’.

De in 2004 geformeerde band Lost Immigrants is met een combinatie van progressieve countrymuziek, southern rock en folkrock razend populair in Dallas, Texas. De vele trouwe fans keken dan ook na de cd “Baptized” (2009) uit naar een opvolger. Met een sound die mij het meest doet denken aan onder meer The Outlaws en John Cougar Mellencamp is het nieuwe album “Pasaporte” een feit. Op de derde cd van Lost Immigrants, die bestaat uit James Dunning (zang, gitaar), Sean Isbell (gitaar, zang), Michael Scudiero (basgitaar, zang), Robert anderson (drums), wordt het kwartet bijgestaan door John David Kent (piano, orgel), Jason Andrew (viool) en David Perez (accordeon,zang).

De sound is rauwer en bluesier dan op de voorganger “Baptized”. De nummers voor deze leuke plaat werden op Below (Slaid Cleaves) na , geschreven door bandleider James Dunning. De groep kon rekenen op de professionele hulp en begeleiding van John David Kent om het nieuwe album op te nemen in The Vault Studios in Texas.  “Pasaporte” bulkt van de prettig in het gehoor liggende Texaanse countryrocksongs. Met zijn aangename stem neemt Dunnin ons mee op een muzikale trip langs melodieuze nummers als Rose of Tokyo, AM Radio, Gennieve en Rollin’ on.  Het plaatje rammelt lekker door met de radiovriendelijke nummers Abilene, Goodbye Seoul, Leavin Laredo en het ontroerende Red Leather Dress met fraaie accordeonklanken van David Perez. Een nummer om eens lekker bij weg te zwijmelen en te dromen (‘I love a girl in Red Leather Dress’). De cd “pasaporte” is een mooi visitekaartje voor Lost Immigrants. Een staalkaart van datgene waar de groep voor staat en dat is het maken van stemmige en aanstekelijke muziek.

Lost Immigrants – Rollin On (audio file)

http://www.myspace.com/lostimmigrants
(Johan Schoenmakers)

Mogelijk dat sommige lezers zich David Vidal herinneren als de schrijver van de titelsong van het redelijk recente compilatieproject Love Song to New Orleans (2009). Wellicht dat men hem zelfs kent van zijn muziek voor de film My Cousin Vinny (met de waanzinnige Joe Pesci). Meer waarschijnlijk zou zijn dat liefhebbers van dit genre hem kennen van zijn vorige cd.  Helaas heeft dat album weinig aandacht mogen ontvangen binnen ons taalgebied. Vooralsnog een gemiste kans, want David weet zijn muzikale interesse knap binnen de grenzen van de country, blues en folk te beperken. Zijn vorige cd was dan ook zeer terecht getiteld: Americana Blues. Ondanks dat After the Storm bijna volledig tot stand is gekomen in Houston, en bovendien voorzien is van musici uit deze omgeving, bevat het ter aanvulling enkele fijnzinnige Cajun elementen. New Orleans heeft schijnbaar een uitstekende indruk nagelaten, en is allerminst al vergeten.

Vidal heeft zich ditmaal weten te omringen met een zeer capabel stel. Ed Starkey (bas), James Rose (drums), Mark May (elektrische gitaar), Laura Creamer – bekend van onder meer The Black Crowes, Bob Seger, Eric Clapton – (vocalist en percussie). Stuk voor stuk vaklui. De twaalf nummers heeft David zelfstandig, of in samenwerking met anderen geschreven. Een gevarieerd aantal evenwichtige composities. Invloeden uit blues, folk, cajun en country worden naar hartenlust respectvol gemixt. Opener Let It Be Me is een rustige ballade van een zelfbewuste artiest. Deed mij een beetje denken aan een van de betere John lennon nummers tijdens zijn “post-Beatle” periode. The Wanting schreef hij samen met zijn vrouw Liz. (Zij zoekt slechts matig de publiciteit, maar levert ondertussen als professioneel liedjesschrijfster gestaag aan muziek voor de meest uiteenlopende artiesten, tv-series en films). Een werkzaam duo dus. Hotel Know It All komt wat moeilijk van start, terwijl Laura Creamer ruim baan krijgt voor haar zang in het gewichtsloze Dreamin’. After the Storm laat Vidal andermaal horen als een waardevol talent. Minder “rootsy” wellicht dan zijn voorganger, maar beslist even charmant, competent en vaardig. Een omschrijving die ook zeer goed past bij de artiest zelf.

www.davidvidal.net
www.myspace.com/davidvidal
 

(Rein van den Berg)

De door Gram Parsons geïnspireerde nummers verzuipen niet in een overdadige productie, maar krijgen door precies de juiste accenten net dat beetje extra dat een cd nodig heeft  om sprakeloos van te  worden. Een plaat waar ik gecharmeerd van ben door de heerlijke en soms ingetogen folkcountrysongs. Dit is nu wat ik noem echte ‘bankmuziek’. Liggen op de bank, ogen dicht en je mee laten voeren met de rust en schoonheid van de liedjes op “Broken Places”. Hopelijk slaagt Honey Blue erin deze plaat een passend vervolg te geven.

www.myspace.com/honeybluemusic

(Johan Schoenmakers)

Endless Boogie is één van die bands waarbij je niet een te uitvoerige recensie moet plakken. Nergens voor nodig. Geldt wat mij betreft voor de meeste, zo niet alle recensies. Mijn doel is om slechts een indruk te creëren. Iets waarmee de eventuele lezer zich kan identificeren, of minstens op het juiste been kan zetten. De rest vult hij (of mogelijk “zij”) zelf wel in. Een eenvoudige impuls is vaak voldoende om te lezer te prikkelen, nieuwsgierig te maken. De hoes zou al genoeg nieuwsgierigheid op kunnen wekken. Endless Boogie is een zogenaamde jam band, en zij hebben bovendien hun invloed ontleend aan de Velvet Underground. Hun bakermaat is eveneens New York – Brooklyn.

De basis van hun sound bestaat uit fundamentele rock, soms warrig, dan weer dromerig, maar vooral veel rauw gitaarwerk. Qua sfeer ergens tussen metal en grunge, maar op een dusdanige wijze dat een grijze recensent er mij uit de voeten kan. Een band die het begrip “concessie” zonder enige twijfeling naast zich neerlegt. En zo krijg je de puurste muziekvorm. Veel gronderige ritmes, rauwe zang, en vooral veel gitaar in lange ogenschijnlijke structuurloze  nummers. Acht nummers in totaal, terwijl de opener bijna 10 minuten klokt, en de afsluiter – A life Worth Leaving – de 22 minuten passeert. Endless Boogie zoekt het niet in de diepgang, maar slechts in de beleving. Muziek waar je niet altijd trek in hebt, maar soms ter afwisseling aan toe bent. Dan hoef je niets, en dendert de band gewoon met hartenlust over je heen.
 

www.youtube.com/watch?v=hIFFvfvWmAI&feature=related

www.noquarter.net/bands/eb.php
www.myspace.com/endlessboogie

(Rein van den Berg)

‘I may not make 50 grand in the next 15 years, I may not treat your daughter just right. But man please dry your tears. Cause I can write pretty little songs. Priceless words of tender love. I can’t even pay my own student loan, but I can write a pretty songs’.

Beter kan de Canadese singer-songwriter Del Barber in het nummer Songwriter’s lament zijn liedjes niet omschrijven. Zijn prachtige debuutcd “Where the city ends” uit 2009 kreeg wat mij betreft in Nederland niet de aandacht die het luisterplaatje verdiende. Del is opgegroeid met de oude country & westernmuziek. The Rolling Stones waren ook inmens populair in huize Barber. Dat Townes Van Zandt, Blaze Foley, John Prine, Greg Brown en Bruce Springsteen tegenwoordig tot Barbers favorieten behoren mag duidelijk zijn na het beluisteren van zijn nieuwe cd “Love Songs For The Last 20″. Het album bevat een aantal oorstrelende pareltjes aan folkliedjes, mooie soulvolle ballads, afgewisseld met enkele swingende rootsrocksongs.

De warme stem van Del Barber en zijn akoestische gitaar vormen de ruggegraat van deze plaat. Achtergrondzangeres Nadine Klowak, Caleb Driessen (drums) Bill Western (pedal steel), Luke Ennis (gitaar) en Jean Paul Laurendeau (basgitaar) zorgen tevens voor een mooi gearrangeerde sound. Het album kenmerkt zich door hemelzachte, melancholische liedjes, die zich direct in je oor nestelen. Het is het lieflijke en tedere karakter van deze plaat dat de kroon spant. De meeste nummers mogen dan wel laid-back klinken, toch heb je regelmatig de neiging mee te tikken met je voet. Alle lof dus voor Del Barbers betoverende album ”Love Songs For The Last 20″, dat ongemeen prettig wegluistert. Een verrukkelijke cd waarmee hij hopelijk in Nederland de welverdiende naamsbekendheid kan verwerven.

Del Barber – Kate Sparrow (Audio File)

www.myspace.com/delbarber
 

(Johan Schoenmakers)

Door de jaren heen heb ik de azuurblauwe hemel boven Aix-en-Provence niet alleen geassocieerd met het energieke werk van de geniale schilder en Aixois Paul Cézanne, maar ook met de uiterst beeldende muziek van de Cowboy Junkies. Toen ik die studentenstad in 1990 voor het eerst binnenreed, zat de cassette met de Trinity Sessions in de cassettespeler. En sindsdien zijn Cowboy Junkies en Aix-en-Provence voor levenslang onscheidbaar van elkaar. Nou ja, voor mij dan.

Twintig jaar later rij ik de stad opnieuw binnen en luister ik, deze keer weloverwogen, opnieuw naar de hypnotiserende muziek van broer en zus Timmins. De cd in kwestie, Renmin Park, heeft voor zover ik het kan beoordelen minder dan een rimpeling in de overvolle vijver van de muziekkritiek veroorzaakt en dat bevreemdt me nog niet zo’n klein beetje.

Oké, ik heb al vaker vastgesteld dat er bij heel wat muziekliefhebbers een soort van metaalmoeheid ontstaat als een act het langer volhoudt dan tien, elf platen. En zelf ben ik ook niet helemaal vrij van een dergelijke blasé houding. Alsof – in dit geval – de Cowboy Junkies niet bij machte zouden zijn om de boel spannend te houden. Alsof een band na vierentwintig jaar niets meer te zeggen zou hebben. Kortom, alsof het liedje van de band uit Toronto zou zijn uitgezongen.

Renmin Park is het levende bewijs dat de stelligheid van die opvatting hier langs geen kanten deugt. Dit album grijpt je, omzichtig maar desondanks met dwingende kracht, bij de keel om je niet meer los te laten. En terwijl ze je bij je nekvel hebben, zetten Michael en Margo Timmins de deur wagenwijd open voor Chinese invloeden, zonder het Canadees-Amerikaanse fundament van hun muziek ook maar één minuut te verloochenen. Ze verrijken en verbreden hun typische klank op een fantastisch inventieve manier, maar élke song op dit album is ‘in every inch’ een Cowboy Junkies song.

Titelnummer Renmin Park, A Few Bags Of Grain, I Cannot Sit Sadly By Your Side (een song van Zuoxiao Zuzhou, een van China’s populairste rockartiesten) en Little Dark Heart – ik doe hier een wat willekeurige greep uit het fraaie aanbod – laten een groep horen die (nog steeds) op het toppunt van zijn creativiteit staat. Een band die weet te verrassen met een album dat véél meer aandacht en lof verdient dan het totnogtoe heeft ontvangen.

Michael Timmins noemt Renmin Park ‘another chapter in a band’s ongoing twenty-five year journey’. De kwaliteiten van dit hoofdstuk doen mij nu al reikhalzend uitzien naar de hoofdstukken die nog zullen komen.

www.cowboyjunkies.com

www.myspace.com/cowboyjunkies

De eerste keer dat ik haar naam las stond ze vermeld als achtergrondzangeres op het album Revelation van A.J. Roach. Nu lees ik dat ze eerder al een drietal albums heeft gemaakt, waarvan Sleepwalker (Dezelfde thematiek?) – uit 2007 – de laatste was. The Nocturnal Among Us heeft alvorens te verschijnen enige tijd gehad om te rijpen. Geen verkeerd gegeven! Zowel de hoes als de titel van haar cd zijn intrigerend te noemen. Wie beklimt daar op een bloedrode achtergrond een barre boom? Is het Anna zelf die op de tast gaat? Staat die boom symbolisch voor levensweg? Wie zijn zij die de voorkeur aan de nacht geven? Allemaal vragen waarmee je kan concluderen dat Anna thuishoort in categorie van singer songwriters die zich bedienen van diepere teksten. Teksten waarbij de artiest zichzelf vragen stelt, en daarbij zoekt voor acceptabele antwoorden. Gevoelsmatig proef ik iets van onzekerheid of teleurstelling, heeft zij het gevoel dat ze overgeleverd is aan de gunst van anderen?

Deze plaat is in opgenomen in Maine, hartje zomer. In tegenstelling tot de winterperiode waarin Anna haar songs schreef. In veel gevallen kwam de muziek voor dit album ’s nachts tot stand of tijdens de vroege ochtendschemering. Beschouwt ze zichzelf als een nachtdier? Iemand die gevoelsmatig zijn weg uitstippelt, en moeite heeft los te laten of keuzes te maken? Ik blijf mezelf voortdurend vragen stellen, en dat maakt dit hele album mede zo mooi. Indirect word je gedwongen je dieper op de teksten te richten, in de hoop iets te ontvouwen van het mysterie dat verscholen ligt onder de rijk aanwezige metaforen. Dat “de dood” haar bezig heeft gehouden blijkt duidelijk uit songs als Halfway Gone, Holy Ghosts of Texas en Coins on Your Eyes. Voor de opnames en productionele samenstelling werd ze bijgestaan door J.D. Foster (Richmond Fontaine, Galexico, Laura Cantrell en Marc Ribot). Foster heeft zijn sporen verdient in het muzikale landschap van de countrymuziek, maar weet desondanks de folk getinte sfeer van Anna uitstekend vorm te geven.

Het voormalig tijdschrift No Depression had in het verleden al eens een vergelijking getroffen met niemand minder dan Kelly Willis en Iris Dement. In principe kun je uren filosoferen over de inhoud of de uitvoering, maar feit blijft dat deze Anna Coogan veel te bieden heeft. The Nocturnal Among Us is een mooi, luisterrijk, doch duister album. Een kwetsvare wereld waar het uitkijken is geblazen. Iets meer inzicht valt te vergaren doordat Anna ons een kijkje gunt in de gedachtewereld van een jonge vrouw. Ze zingt: “I am a Surviver Anyhow!, maar gezien haar blik op de achterzijde van haar hoes lijkt ze daarvan amper overtuigd. Wat wel terdege overtuigd is deze sublieme plaat.

www.annacoogan.com
www.myspace.com/annacoogan

(Rein van de Berg)

Het multiculturele karakter van New York krijgt vorm in de muziek van de lokale groep The National. Geconcentreerd rond het prachtige, volle stemgeluid van zanger/tekstschrijver Matt Berninger weven de broertjes Scott en Bryan Devendorf (bas en drums) en Aaron en Bryce Dessner (gitaren) een bont tapijt van allerhande stijlvormen uit de Amerikaanse en Engelse muziekcultuur. De nieuwste cd High Violet komt drie jaar na zijn voorganger Boxer en betekent opnieuw een stap voorwaarts voor dit vijftal dat in 2001 debuteerde met de gelijknamige cd The National. Opgenomen in Aarons garage in Brooklyn is deze cd tevens een hernieuwde kennismaking met de vaste vrienden achter de schermen.

Producer van het eerste uur Peter Katis en arrangeur Padma Newsome hebben een samenwerkingsverband met elkaar gerealiseerd dat het beste uit de groep naar boven haalt. Daar waar Katis het geluidsbeeld van overbodige franje stript, is Newsome de aangewezen persoon om waar nodig stevig uit te pakken met breed uitgemeten semi-klassieke orkestraties. Goed uitgebalanceerd doemen overal in de liedjes accenten op die herinneringen oproepen aan het vroegere werk van andere groepen. In het Engelse segment waait een wind van de newwavegroepen uit de tachtiger jaren. Echo’s van Joy Division, The Smiths en The Cure kom je net zo makkelijk tegen als een restantje Pink Floyd. Het Amerikaanse aspect neigt naar de americana met een extra accent op de alternatieve countrymuziek en een knipoog richting Lambchop en Willard Grant Conspiracy. Wil een dergelijke brede opzet nog wel eens een zekere vervlakking in de hand werken, in het repertoire op deze cd is daar geen seconde sprake van. Integendeel, de door het duo Matt Berninger en Aaron Dessner geschreven liedjes zijn stuk voor stuk kwalitatief van een zeer hoog gehalte. Zelf zijn ze daar kennelijk nog niet van doordrongen. “I Don’t Have The Drugs To Sort It Out”, zingt Berninger in Afraid Of Everyone tamelijk wanhopig. Wat mij betreft volkomen onnodig, want als je alleen al zulke tijdloze prachtliedjes als Little Faith, Runaway en Lemonworld  kan maken, dan zou ik ze graag willen adviseren die rotzooi vooral links te laten liggen.

Concerten:
21-08 Pukkelpopfestival, Hasselt-Kiewitt (België)
22-08 Lowlands festival, Biddenhuizen

www.myspace.com/thenational

(Koos Gijsman)

‘People tend to label us alternative country or outlaw country’,  zei Chris Porter onlangs in een interview. ‘We are outlaw gospel. Don’t let the name fool you. Our music is not religious. But it is gospel all the same. We make real music for real people’. Tekstueel beïnvloed door de underground hiphopscene en muzikaal door onder meer The Band  en de punkformatie Black Flag is “Broken Hearts & Bad Decisions” van de Amerikaanse band The Back Row Baptists een cd met een countryrocksound. Een album doordrenkt met gospel, punk en americanamuziek over het goed en het kwaad, god en de duivel, de bijbel en een fles whiskey.

Opvallend is de combinatie van het rauwe stemgeluid van Chris Porter, de hemelse zang van Sarah Green en de indrukwekkende meerstemmige zangpartijen. Op “Broken Hearts & Bad Decisions” horen we driekwartier lang een muzikale mix van de acidtrips van de Rolling Stones, de altcountry van Uncle Tupelo en de akoestische folkliedjes in de traditie van Townes Van Zandt. Met teksten als ‘sold my soul in muscle shoals’ en ‘I went out and got drunk as hell a pretty little baby come pay my bail’  is dit een aanstekelijke en energieke cd vol aangename instrumentale en vocale verrassingen. In het afsluitende KK Sermon jongleert Kevn Kinney in de rol van een Amerikaanse priester minuten lang moeiteloos met woorden om de duivel door God door een gebed te verjagen.

Back Row Baptists – Jazz Funeral (audio file)

www.myspace.com/chrisporterandthebackrowbaptists
 

(Johan Schoenmakers)