Op uitnodiging van de Griekse zangeres Maria Farantouri verbleven mijn vrouw en ik onlangs twee weken in Griekenland. We logeerden tien dagen in haar zomerverblijf in Kandia op de Peloponessos om vervolgens een concert van haar en de Amerikaanse jazzmuzikant Charles Lloyd bij te wonen in Athene. Zodra gezagvoerder Engel zijn KLM-toestel de Zwaluw in Athene aan de grond heeft gezet, ontvang ik in de sluis tussen het vliegtuig en de aankomsthal van de luchthaven van Athene van mijn Griekse medepassagier Adonis het Griekse staatsburgerschap, met excuses voor het falen van de Griekse regering in deze kwestie als bonus. Wanneer we bovendien na 500 meter lopen een gelegenheid tot roken ontdekken, beseffen we dat we weer in ons moederland zijn aangekomen.

Buiten staan Maria’s zuster Matina en haar zoon Theodoros op de uitkijk naar ons. Het is een uur ’s nachts en er wacht ons een reis van anderhalf uur naar Maria’s tweede huis. Onderweg wijst Theodoros ons trots op de historische plekken die we vanwege het tijdstip ongezien passeren. Eenmaal aangekomen worden we verwelkomd door de vier honden die ons de komende dagen in perfecte harmonie gezelschap zullen houden. De volgende morgen lopen we na het nuttigen van het door de Georgische gastvrouw Nelly geserveerde copieuze ontbijt naar het achter het huis gelegen strand. Een rimpelloze zee ontvangt ons met open armen en binnen de kortste keren schudden we de kou en ellende van de Hollandse winter van ons af.

’s Avonds laat kondigt het geblaf van de honden de komst van Maria aan. Het hele huis komt tot leven. Het weerzien is allerhartelijkst en Maria doet uitgebreid verslag van de ontwikkelingen op het muzikale vlak. Met haar Griekse begeleiders bereidt ze zich voor op een concert met de groep van jazzmuzikant Charles Lloyd. De stukken die ze tijdens het optreden zullen spelen, worden dankzij het internet voortdurend uitgewisseld en naar wederzijdse wensen aangepast. Naast een aantal op zichzelf staande liedjes staat er een Griekse suite op het programma. De opzet is om in die suite een brug te slaan tussen diverse vormen van de Griekse klassieke en volksmuziek en geïmproviseerde jazzmuziek.

De volgende avond laat Maria ons enkele stukken horen van de ruwe versie van deze suite. Tijdens het zwemmen overdag hebben we dan al kennis mogen maken met enkele van haar zangpartijen die ruisend over de golven onze zintuigen strelen. Tijdens het diner bespreken we de mogelijk- en moeilijkheden die het experiment van de Grieks-Amerikaanse samenwerking met zich meebrengt. Maria maakt zich vooral zorgen over het gedeelte met de Byzantijnse muziek waarin zij staccato zangpartijen moet zingen in een duizelingwekkend tempo. De vele halve en kwart tonen die in deze muzieksoort besloten liggen, bezorgen haar vooralsnog de nodige hoofdbrekens, terwijl ze zich ook zorgen maakt over de vraag in hoeverre Lloyd in staat is deze tonen te transponeren naar zijn sax of fluit. Om los te komen van al dit getob verleg ik de discussie naar het leven en werken van haar muzikale vrienden Mikis Theodorakis en Manos Hadzidakis. Een serie sappige verhalen passeert de revue en na een kort gesprek over de jazzmuziek en de rol en invloed van jazzlegende Charlie Parker wensen we elkaar goedenacht.

Een dikke week later dwingt een algemene staking ons tot aanpassing van onze plannen. Het centrum van Athene ligt volledig plat en de oorspronkelijke bestemming van ons verblijf is onbereikbaar. Onze vriendin Stella biedt ons haar huis in Piraeus als alternatief aan zodat we andermaal mogen genieten van haar hartelijke gastvrijheid en excellente kookkunsten. De volgende avond vertrekken we alsnog naar het centrum van Athene. Het concert zal plaatsvinden in het onder de Akropolis gelegen theater Herodion. Voor het optreden hebben we een ontmoeting met onze vriend Sotiris die naast zijn werkzaamheden als eindredacteur van de Griekse staatstelevisie een enthousiaste organisator is van een muziekfestival op het eiland Samos. Mijn aanvankelijke angst voor het beklimmen van de treden van het theater wordt weggenomen door de attente opstelling van een aantal Griekse dames die het publiek assisteren bij het betreden van de bezoekersplaatsen.

Onder groot gejuich neemt componist Mikis Theodorakis plaats op zijn ereplaats op de voorste rij. Beduidend minder eensluidend is de begroeting voor de Griekse president Jorgos Papandreou die met zijn vrouw in het gezelschap van Maria’s man Tilemachos Hitiris het concert zal bijwonen. Nadat de fotografen hun werk gedaan hebben en de technici achter de camera’s plaats genomen hebben, betreden Maria en Charles Lloyd en zijn groepsleden het podium. Een selectie van een aantal composities van Charles en liedjes van Griekse origine bijten het spits af. Maria worstelt met een Lloyd ballad die door de te trage speelwijze het uiterste vergt van haar stemgeluid. Met een adembenemende versie van Eleni Karaindrou’s Taxidi Sti Kythera (Reis Naar Kythera) wordt in een klap een einde gemaakt aan alle onzekerheid. Maria’s formidabele timing inspireert Charles tot een saxsolo waarin hij met lichte penseelstreken een impressionistisch klankbeeld zodanig inkleurt dat het lijkt alsof de tijd stilstaat.

Pianist en componist Takis Farazis en lyraspeler Sokratis Sinopoulos melden zich vervolgens op het podium waarna het intro van de Griekse suite wordt ingezet. Het wordt een muzikaal feestmaal waar de aanwezige bezoekers met volle teugen van genieten. Regelmatig trakteert het publiek de musici op open doekjes en de vele onderdelen die in de suite besloten liggen, komen volledig tot wasdom. Het absolute hoogtepunt is een wonderschone vertolking van een lamento (klaaglied) van de uit het noorden van Griekenland afkomstige Ipirotika (naar Epirus). De emotionele diepte van Maria’s zang en voordracht loopt naadloos over in een aan de gospel en bluesmuziek refererende saxsolo van Charles Lloyd waarin al het verdriet van de wereld besloten ligt. Wanneer vervolgens Sokratis Sinopoulos een call en response duet aangaat met Charles’ sax en de beide pianisten met breeduitgesponnen partijen los gaan in duizelingwekkende improvisaties, gaat de hemel boven het theater open. Een soepele overgang naar de opzwepende dansmuziek uit Pontus zet de bezoekers weer met beide voeten op de aarde. Voeten die niet kunnen stilzitten want overal deinen de mensen mee op het onweerstaanbare ritme van deze muzieksoort. Maria’s vele uren van repeteren betalen zich uit in de vertolking van de Byzantijnse stijlvorm waarin ze een gevoel voor mathematiek en dictie tentoonspreidt die de luisteraars de adem beneemt.

Na een massaal meegezongen toegift in de vorm van een populair Grieks volksliedje is het concert afgelopen. Backstage drommen de vele bewonderaars zich om Maria heen. De sfeer is uitgelaten. Klapzoenen vullen de nacht en overal om me heen vallen mensen elkaar in de armen. De vrouw die door vele muziekliefhebbers altijd in een adem genoemd wordt met haar ontdekker Mikis Theodorakis heeft haar vleugels uitgeslagen en zich definitief losgemaakt van zijn schaduw. Met haar optreden heeft zij bovendien aangetoond dat zij in het landschap van de Europese volksmuziek een bron van authentieke en uitzonderlijke klasse is die zijn gelijke niet kent.

www.farantouri.gr
www.skopos.be/GrMuziek/Achtergrond/Biografie/farantouri.html

(Koos Gijsman)

Woensdagavond 19 mei was Chip Taylor terug op de plek “where it all started”. In 1973, het jaar van zijn magistrale debuut ‘Last Chance’, verzorgde hij zijn allereerste Europese optreden in een inmiddels ter ziele gegaan café aan de Markt in Eindhoven. Nu stond hij twintig meter verderop in het prestigieuze Muziekcentrum Frits Philips ter afsluiting van zijn zoveelste Nederlandse tournee. De zaal was matig gevuld, wellicht een teken dat Chip zijn uiterste houdbaarheidsdatum begint te naderen, maar het kan ook zijn dat de entreeprijs (driekeer zo hoog als de vorige keer) roet in het eten gooide.

Chip Taylor is altijd al een geweldige kletsmeier geweest, maar nu werd het grootste deel van zijn optreden gevuld met eindeloze verhalen, nog uitvoeriger dan het geval is op zijn autobiografische laatste album ‘Yonkers NY’. Zo kwamen we te weten dat vader Elmer profgolfer was, iets wat Chip ook graag had willen worden, en dat zijn twee broers bastards waren. Broer John (Voight) is inmiddels een Hollywood-ster en de andere broer Barry heeft het momenteel erg druk als vulkanoloog. Chip zelf was jarenlang verslaafd aan het gokken, eerst op paardenraces, daarna aan de blackjacktafel. “Van 1982 tot 1995 deed ik niets anders”, onthulde hij. “Ik kan het niemand aanraden.” Uiteindelijk deden de casino’s Chip in de ban, en moest hij wel weer de muziek in.

Dankzij de medewerking van Carrie Rodriguez, die hij in 2001 tegen het lijf liep, kwam Chips carrière goed op gang. Toen Carrie na een paar jaar voor zichzelf koos, duikelde Chip razendsnel een nieuw schatje op, ook gezegend met veel talent. Helaas was Kendel Carson er wegens ‘persoonlijke omstandigheden’ deze keer niet bij. Ze had de Nederlandse tour voortijdig verlaten, zodat we het moesten doen met Chip en zijn trouwe gitarist John Platania (leverde in 2007 een prima solo-album af onder de titel ‘Blues, Waltzes and Bad Land Borders’).

Het leven is goed voor Chip, getuige de bolling van het lichaamsdeel boven zijn broekriem. Met zijn zilveren haardos begint hij trouwens steeds meer te lijken op Granny uit de ‘Beverly Hillbillies’… Helaas moet ik bekennen dat ik gaandeweg het optreden gaapneigingen kreeg, en naast me dreigde ook al iemand in te dutten. Het nieuwere werk van Chip is melodisch namelijk tamelijk eenvormig, daar kunnen briljante licks van Platania ook niets aan veranderen. Ik ben uiteindelijk maar weggeslopen. Adios Chip Taylor.

Tekst: Sjoerd Punter

Foto’s: Ronald Rietman (Route 66 festival op 15 mei in Oss)

Ach, die prille, onbezorgde, euforische begindagen van de Leidse hippietijd. Op Morssingel 4 in een statig herenhuis vormt zich uit een bont gezelschap studenten, rugzakkers, navelstaarders, alternatievelingen en hasjpaffers de eerste Leidse commune.

Nou, nou… dat was me wat! De Franse televisie maakt opnames, rechercheurs Bijzondere Wetten schieten in de stress en de van de latere RAF-processen bekende strafpleiter Bakker-Schut verdedigt de eerste Leidse slachtoffers van de Opiumwet tegen vergoeding van een flinke plak Mazari Sharief. Naast een goed lopende handel in Oosterse rookwaren worden inkomsten verkregen uit optredens van de huisband For M, de verkoop van witte elpees en songbooks van Bob Dylan en The Rolling Stones met tekeningen van Peter Pontiac. Spil in het web van al deze bedrijvigheid is leadgitarist Ad Blokland die het hele land afreist op zoek naar verkooppunten van zijn handelswaar. Dankzij zijn inspanningen kan een grote groep mensen zich concentreren op de verruiming van hun bewustzijn. Een situatie waar iedereen uitermate tevreden over is totdat Ad als een donderslag bij heldere hemel al zijn energie en handelszin kwijtraakt.

Vlak na de geboorte van zijn eerste zoon ruilt zijn vrouw hem in voor de charismatische zanger van de band waarna hij bij wijze van genadeklap plaats moet maken voor een andere gitarist. Ad belandt in een zware psychose en leeft op een dagelijks rantsoen van pillen in een permanente schemertoestand. Na het verblijf in het gekraakte Begijnhof op het chique Rapenburg verhuist hij naar de Condorhorst in de Merenwijk. Zijn dagen slijt hij met gitaar spelen, biertje drinken, blowtje roken en de ontvangst van een stoet bezoekers die afkomen op zijn goedgeefsheid of in het geval van een horde jonge hippiemeisjes zijn zachtaardigheid en excentrieke gedrag. Ads opvatting van een goed gesprek overstijgt het landelijk peil en zijn jonge toehoorsters zitten dan ook regelmatig met open mond te luisteren. Zinnen als “Indien de aarde rond is en het universum voortdurend uitdijt, wie durft er dan nog over fatsoen te zeuren?” en “De nacht is een wulpse maagd die als een wentelteef ronddraait in een stoomhut van zachtroze zinnelijkheid” vinden gretig aftrek bij zijn entourage.

Zijn gitaarspel is zonodig nog vervreemdender. Voor Ad geen akkoordenschema’s of loopjes. Ad speelt enkel op zijn gevoel en is daar onbeschaamd eerlijk en consequent in. Wanneer een groep musici mij vraagt of ik een gitarist weet om het op te richten Kreatief (het huidige LVC) Huisorkest te completteren, raad ik ze aan met Ad in zee te gaan. Aangezien de meeste bandleden van een latere generatie zijn en muzikaal zich ontwikkelen door het werk van hun grote voorbeelden na te spelen, valt Ad direct al bij de eerste repetities uit de toon. Naspelen komt in zijn woordenboek niet voor en binnen de kortste keren breekt de pleuris uit. Na heel veel gezeur en toestanden, nog eens extra aangewakkerd door mijn halsstarrige weigering ‘dat warhoofd op straat te schoppen’, wordt er een compromis bereikt. In ruil voor één solo belooft Ad in de overige nummers de slaggitaarpartijen exact na te spelen en af te zien van zijn ‘uitstapjes’.

Intussen hebben de verhalen over die rare gitarist de ronde gedaan onder de Leidse muziekliefhebbers en wordt er naar het eerste optreden met grote spanning uitgezien. Op dé avond heerst er een opgewonden ietwat lacherige sfeer in de stampvolle zaal van het Kreatief. De voorste rij bestaat geheel uit alle muzikanten die ons dorp rijk is, aangevuld met café-exploitanten, horecaondernemers en zelfverklaarde muziekkenners. In de kleedkamer is het een hectische carrousel van bloednerveuze musici, vrienden, familieleden, vriendinnen in spé en vrijwilligers van de organisatie. Het hele pandemonium lijkt volledig aan Ad voorbij te gaan. Die zit ergens in een hoekje rustig op zijn gitaar te tokkelen en uit zijn oogopslag meen ik te kunnen opmaken dat hij weliswaar lichamelijk onder ons is maar geestelijk beslist in een ander universum rondwaart.

Na een pittige instrumentale opwarmer van de J. Geilsband en een verantwoorde vertolking van een countryrocknummer van The Alman Brothers is het Moment daar: de solo van Ad. Hij heeft gekozen voor het nummer ‘Hey Joe’ dat sologitaristen vanwege de connectie met Gitaargod Jimmy Hendrix aangrijpen om hun vaardigheden voor het voetlicht te brengen. Ad begint uit de losse pols te citeren uit de Hendrixbijbel waarna hij een vloeiende overgang maakt naar het werk van de Franse impressionistische componisten Debussy en Satie.

Via enkele onnavolgbare wendingen belandt hij in de geschiedenis van de popmuziek en een heel arsenaal van stijlen trekt voorbij. Een optocht van rock & roll, rhythm & blues, rock, soul, funk en fusion raast in een hels tempo over het podium. Als gebiologeerd kijken zeshonderd paar ogen naar die onooglijke, vreemde figuur. Het publiek houdt zijn adem in: één toon missen, kost je een stuk van je ziel. Vervolgens neemt hij de wereldmuziek onder handen. Landen worden doorkruist, oceanen bevaren, luchtruimten verkend en continenten overspannen. Na langzaam in intensiteit afnemende jazzflarden voert hij zijn spel nog éénmaal naar een hoogtepunt dat als een gezamenlijk muzikaal orgasme ervaren wordt.

Een collectieve trance van enkele seconden vindt zijn ontlading in een applaus dat tot ver buiten de singels te horen is. Op de voorste rij heerst een onbeschrijfelijke verbijstering onder de musici terwijl elders in de zaal bezoekers elkaar omhelzen en overal ogen schijnen als bakens van licht en extatische vreugde. Ergens in het universum op de planeet Aarde in een land zo klein als een vlooienpoep in een onbeduidend provinciestadje luisterend naar de naam Leiden heeft God voor eens en altijd laten horen wat Creatie inhoudt. Zij die het meegemaakt hebben, dragen het als een warm vuur in zich mee tot het einde van hun leven. Hoe zei jazzlegende Miles Davis dat ook al weer? Oh ja: “Goede muziek heef een erotische kwaliteit”. Vele bezoekers leggen die nacht van deze uitspraak getuigenis af. Negen maanden later breekt er een geboortegolf uit in Leiden. Ondanks geldverslindende onderzoeken, congressen en denktanks kunnen de deskundigen de oorzaak niet achterhalen. Zij niet. U nu wel.

(Koos Gijsman)

Een Po’ Boy lusten we wel. Het is een broodje uit New Orleans, belegd met een gefrituurde oester. Maar of een Po’ Girl ook zo smakelijk is, betwijfel ik. Kans is groot dat na een hapje van dit ‘gerecht’ geweldige pijnkreten opstijgen…. In de Eindhovense muziekclub van Ad van Meurs zag ik maandagavond 26 april maar liefst vier Po’ Girls tegelijk, van wie twee van mannelijk geslacht. Ze lagen niet op een broodje, maar stonden op het podium en maakten daar heel smakelijke muziek. Po’ Girl is een band uit Canada die momenteel door onze contreien tourt om het nieuwe album ‘Follow Your Bliss’ te promoten. Ze arriveerden vanwege de vulkanische as uit IJsland met een dag vertraging op Schiphol en moesten het eerste optreden laten schieten.

Po’ Girl bestaat uit onverbeterlijke workaholics. Gemiddeld driehonderd dagen per jaar zijn ze on the road, maar dat heeft er vooralsnog niet tot geleid dat een groot platenlabel interesse toont voor de verrichtingen van deze band. Het nieuwe album kon alleen worden uitgebracht dankzij de opbrengst van de pre-sales. Nederland krijgt de primeur van het nieuwe album dat hopelijk nu tot een doorbraak naar het grote publiek leidt, want dat verdient deze uitstekende band zeker. Po’ Girl brengt niet alleen muziek, maar heeft ook een Boodschap, die in deze dagen weer bijzonder actueel is, namelijk seksueel misbruik van kinderen. Zangeres Allison Russell heeft daar zelf ervaring mee. Ze werd tien jaar misbruikt door haar adoptievader, die vervolgens achter de tralies belandde, maar daar minder lang verbleef dan ze had gehoopt. Op de dag dat hij in 2006 vrijkwam schreef ze het nummer ‘No Shame’, dat ook het motto was van de zojuist afgesloten Amerikaanse tournee. Een deel van de opbrengst ging naar een fonds voor seksueel misbruikte kinderen.

Po’ Girl is wel vaker in Nederland, maar het was de eerste keer dat de band Eindhoven aandeed . “I never knew before that Philips was a Dutch name”, sprak Allison Russell schalks bij de introductie van het optreden, dat bijna twee uur duurde en bijna alle nieuwe nummers in een sprankelende uitvoering voorbij deed komen. De in een vlot zomerjurkje gestoken Allison was zondermeer de ster van de avond. Wat ’n geluid komt uit dit frêle meisje, wat ’n een gloedvolle passie ook. Dat bleek al meteen in het eerste nummer ‘To The Morning’ dat een heerlijke vertolking kreeg, mede door het precieze werk van snarenwonder Benny Sidelinger op zijn zelfgebouwde dobro. Minder op de voorgrond tredend was de tweede Po’ Girl Awna Teixeira, een jongensachtige verschijning en tevens een uitstekend multi-instrumentalist. De twee meiden bleken vocaal goed op elkaar ingespeeld, en hadden geen enkel probleem met hun muzikale reis rond de wereld waarbij allerlei stijlen passeerden. In het nummer ‘Maudite Guerre’ van het nieuwe album werden we zelfs getrakteerd op onvervalste Balkan-geluiden, die het bloed in de zaal flink sneller deden stromen. Het is onmogelijk deze band in een hokje te stoppen, al hebben ze het zelf graag over ‘urban roots’. Welke andere band komt in een nummer met zowel een fagot als een accordeon en een glockenspiel voor de dag, om in het volgende nummer een banjo en een vreemde zelfgemaakte 1-snarige bas tevoorschijn te toveren.

Uit Chicago, waar het nieuwe album is opgenomen, was een gast meegenomen, de singer-songwriter J.T. Nero, die vertelde dat back home het publiek niet zo aandachtig pleegt te luisteren en gewoon door de muziek heen lult om over nog ergere dingen nog maar te zwijgen. Nero riep het Eindhovense publiek op minder ingetogen te zijn en desnoods voorwerpen naar het podium te gooien om hem het gevoel te geven ‘thuis’ te zijn. “Get your hair cut!”riep iemand uit het publiek tegen de krullebol, die deze grap wel kon waarderen. Overigens, een prima zanger, deze man uit Chicago.  

Met ‘As Long As We Go’, nog een nummer van het nieuwe album,. als fraaie toegift kwam er een eind aan een goed bestede avond. Po’ Girl mag van mij nog eens terugkomen. Wat wel verbaasde was het feit dat de zaal niet helemaal uitverkocht was. De wegblijvers hadden pech, ook al werden ze dan misschien geplaagd door een begrijpelijke aanval van monday night disease..

Tekst: Sjoerd Punter

Foto’s: Ronald Rietman

Naar de kerk gaan is tegenwoordig geen populaire bezigheid, zeker niet nu steeds meer bekend wordt hoe geestelijken omspringen met hun vleselijke lusten. Maar voor ‘dominee’ Jim Byrnes kwamen maandagavond 22 maart de ‘gelovigen’ in drommen naar Meneer Frits, het muziekcafé van Ad van Meurs in Eindhoven. Op het menu: liederen waarin de Heer uitbundig wordt bezongen en daarnaast ook nog wat liefdeslyriek. Dankzij het succes zijn laatste album ‘My Walking Stick’ is Byrnes niet langer een artiest die vorig jaar in Paradiso slechts vijftig toeschouwers op de been wist te brengen. Zijn huidige tournee met zeven optredens in Nederland en een in België draait uit op een ware triomftocht en dat allemaal op basis van songs die in een grijs verleden door anderen werden geschreven en nu volledig gerenoveerd schitteren als nooit te voren. Compositorisch hoeven we niet veel te verwachten van Byrnes, maar herscheppen kan ie als de beste.

Het optreden in Eindhoven begon met twee obligate bluesnummers, niets om over naar huis te schrijven. Byrnes, publieksmenner als hij is, bleek inmiddels wat ‘Nederlands’ op te hebben gepikt en kon keurig bedankt zeggen en ook informeren Hoe kaat het met joe? Hij had een prima driemansband meegenomen met als meest opvallende figuur Paul Piaget, een gitaarheld uit Toronto, die striemende solo’s losliet.

Echt leuk werd het toen the Sojourners het podium betraden, drie vocaal bijzonder sterke heren, door Byrnes consequent aangeduid als my partners in crime en voorzien van een degelijke gospelachtergrond. De vlam ging meteen in de pan met ‘Walk On Boy’, een nummer dat in 1966 werd geschreven door de countryzanger Mel Tellis (inmiddels 77 jaar), en dat ook staat op het laatste album van Byrnes, ‘My Walking Stick’. Zelden zal het zo geswingd hebben in Meneer Frits, waar het doorgaans een vrij tamme bedoening is met in de hoofdrol tobberige singer-songwriters en een eenzame akoestische gitaar. Zo mogelijk nog heftiger ging het toe in het volgende nummer ‘My Walking Stick’, in 1938 geschreven door Irving Berling, “as many great things in the United States imported  from abroad” meldde Byrnes alvorens luisterrijk los te barsten. Daarmee was de toon van deze avond definitief gezet: het kon niets anders dan een groot feest worden, en dat werd het ook. Byrnes bleek bijzonder goed bij stem en had ook nog eens een uitstekend humeur meegenomen.

The Sojourners deden er nog een schepje bovenop door te verklaren dat “Eindhoven feels like home” en glommen als pasgepoetste schoenen. Ze kwamen ook nog met een song op de proppen van de local heroes The Shiner Twins, die een snoeiharde rockbehandeling kreeg. Het betreffende nummer ‘Great Day’ staat ook op het recent verschenen tweede album van The Sojourners. Heel fraai was de vertolking van de gospel ‘Lead Me Guide Me’, door Byrnes terecht geïntroduceerd als een “masterclass in singing”. Jammer dat de mannen geen hammondorgel hadden meegenomen, want zo’n instrument hoort er eigenlijk wel bij.

Na de broodnodige pauze passeerde nog een aantal zeer aanstekelijke nummers, zoals ‘Anna’ van Walter Alexander en het van Wilson Pickett bekende ‘I Found A Love’. De zaal bewoog intussen als een korenveld waar een stevige wind doorheen waait. Hier werd volop genoten. In de hemel zal de Heer voldaan hebben toegekeken. Even een beetje afleiding in deze voor Hem zo zware tijden.

Tekst: Sjoerd Punter

Foto’s: Ronald Rietman         

“Mark Linkous of Sparklehorse has committed suicide, according to a report from Rolling Stone. His family has released a statement reading, ‘It is with great sadness that we share the news that our dear friend and family member, Mark Linkous, took his own life today. We are thankful for his time with us and will hold him forever in our hearts. May his journey be peaceful, happy and free. There’s a heaven and there’s a star for you.’

Linkous made his debut under the Sparklehorse name with the 1995 album vivadixiesubmarinetransmissionplot, which yielded the minor hit ‘Someday I Will Treat You Good’. He went on to release three more acclaimed records of fractured, experimental alt-blues: 1999′s Good Morning Spider, 2001′s It’s a Wonderful Life, and 2006′s Dreamt for Light Years in the Belly of a Mountain, as well as the Danger Mouse/David Lynch all-star project Dark Night of the Soul and the Fennesz collaboration In the Fishtank. A voracious collaborator, Linkous also worked with PJ Harvey, Daniel Johnston, Tom Waits, and many others.

Last year, Dark Night of the Soul was released as a book and a blank CD and leaked to the internet due to a legal battle between Danger Mouse and EMI. Earlier this week, it was announced that Dark Night of the Soul would finally receive physical release this summer.”

Soms is maart een verdomd wrede maand…

Na het eindeloze gehuichel en stuitend vertoon van onwaarachtigheid rond de val van het zoveelste kabinet van de Zeeuwse stuntelaar Jan-Peter Balkenende was het een verademing om Malcolm Holcombe in Eindhoven aan het werk te zien. De 54-jarige singer-songwriter uit de Appalachian Mountains is echter dan echt, doet niet aan poses maar geeft zich voor honderd procent bloot. Gestoken in voddige kleding die al jaren geen stomerij heeft gezien, beweegt hij zich voort als een pinguïn met reumatiek. Rare grimassen trekken over zijn gegroefde gezicht. Niet direct een verschijning die ongehinderd patrouillerende stadswachten kan passeren.

Holcombe vormde een groot contrast met de luxueuze ambiance van ‘Meneer Frits’ in Eindhoven, waar in het seizoen iedere maandagavond singer-songwriters de revue passeren. Meestal zijn de door Ad van Meurs georganiseerde concerten uitverkocht, maar dat was maandagavond 22 februari duidelijk niet het geval. Slechts 45 betalende bezoekers dienden zich aan, nog minder dat de zestig die enkele dagen eerder in Paradiso waren komen opdagen. De diehards die toch nog naar Eindhoven waren gekomen, hadden geluk: ze waren getuige van een fantastisch optreden met een hoog authenticiteitsgehalte. Ook bracht Malcombe hier een nummer dat hij tijdens zijn uitgebreide Europese tournee nog niet eerder had vertolkt: een bewerking van ‘Gunga Din’, een befaamd gedicht dat Rudyard Kipling schreef in 1892. Het gaat over een Indiase waterdrager die het leven van een Brits soldaat redt, maar daarbij zelf om het leven komt. “By the livin’Gawd that made you. You’re a better man than I am”, zong Holcombe op huiveringwekkende wijze.

Voorzien van een wollen puntmuts was hij van Amsterdam naar Eindhoven gereden door Paulina die niet van rokers houdt. Een eindeloze beproeving voor Holcombe die immers een van de grootste klanten van de tabaksindustrie is. In de pauze en na afloop was hij dan ook de eerste die naar buiten snelde om een stinkstok te doen ontbranden. Uiteraard geen gezonde gewoonte, maar wel bevorderlijk voor de kenmerkende rafeligheid van zijn gebarsten stemgeluid, een nachtmerrie voor elke zangpedagoog. Grommend en steunend vertolkt Holcombe zijn repertoire, ondertussen zijn gitaar genadeloos afrossend. Overigens zorgde hij wel voor het broodnodige contrast door het verbale geweld af te wisselen met ontroerende tedere momenten.

Hij begon zijn optreden met een compliment aan de bezoekers: “Thanks for coming on Monday night. You must be retired”, om daar even later aan toe te voegen: “I do have voices in my head. They talk to me and they are all women of the same age as me and all are butt naked”. Daarmee was de toon wel gezet. Ook vertelde hij nog dat er in zijn bergachtige omgeving mensen waren die zich afvroegen waarom hij afreisde naar Europa. Hij had hen  ingelicht door te zeggen dat daar nog ‘mensen leven die we niet hebben doodgemaakt’…

Het werd een memorabel optreden, met prachtige uitvoeringen van Holcombe-klassiekers als ‘The Shade’, ‘Who Carried You’,  ‘Baby Likes A Love Song’, ‘Whenever I Pray’ en ‘For The Mission Baby’, dit laatste nummer volgens Holcombe medegeschreven door zijn hond. Ik wou dat ik zo’n hond had.

Tekst: Sjoerd Punter

Foto’s: Ronald Rietman         

Ze noemen de 33-jarige Romi Mayes ‘the hardest working musician of Canada’ en dat zou  best eens kunnen kloppen. In Eindhoven kwam maandagavond 7 december een eind aan een tournee die haar tien maanden van huis had weggehouden. In iets meer dan een week had Mayes in Nederland maar liefst even acht optredens verzorgd. Ze weet zelf niet meer precies hoe vaak ze in de Lage Landen heeft getourd, maar naar eigen zeggen in ieder geval ‘vier of vijf keer’. In april stond ze nog met een stevige band op ‘Blue Highways’. Ditmaal was de bezetting minimaal met alleen begeleiding op de elektrische gitaar van Danny Michel en natuurlijk akoestisch weerwerk van Romi zelf. De twee ontmoetten elkaar voor het eerst toen ze twee weken geleden op het vliegtuig stapten naar Nederland. In de twee weken zijn Mayes en Michel muzikaal behoorlijk naar elkaar toegegroeid.

De Eindhovense show bracht eerst Danny Michel voor het voetlicht, een briljante Canadese singer-songwriter en gitarist met inmiddels zes albums op zijn naam en van zo’n hoog niveau dat in dit geval niet van een voorprogramma kan worden gesproken. Michel bleek een goede entertainer die het publiek al gauw in zijn greep had. De vertolking van ‘Tobacco Road’ van het album ‘Valhallah’ uit 2006 was het hoogtepunt voor de pauze.

Daarna was het tijd voor Romi Mayes. Ondanks de vermoeienissen oogde ze fit en gaf ze een prima show weg. Onbegrijpelijk dat er in Nederland niet meer belangstelling is voor haar. In Canada is ze ‘artiest van het jaar’ maar in Eindhoven bracht ze nog geen honderd mensen op de been. Dit weerhield Mayes niet om gedreven te keer te gaan. Nummers als ‘The Other Dame’, ‘Givin Is Gone’ en ‘Bible’ gingen tot op het bot. Opnieuw een memorabel optreden bij ‘Ad van Meurs Presenteert’.

Tekst: Sjoerd Punter

Foto’s: Marcel Houweling (http://www.flickr.com/mhwlng)

Knulligheid ten top. Zo kan je de organisatie van zaal Watt in Rotterdam omschrijven. Venice gaf hier op zaterdag 28 november het afsluitende concert van de akoestische tour door Nederland. Watt drukte een vervelende stempel op de avond. Het leek wel of men het eerste feestavondje organiseerde, zo amateuristisch verliep het binnenlaten van het Venice-publiek. De avond zou tevens verstoord worden door twee harde bands die gelijktijdig in de nabijgelegen zalen van de Watt speelden. Hierdoor werd de vier heren van Venice genoodzaakt de setlist om te gooien. Na het optreden van Venice was een dance-party in dezelfde zaal gepland. Daardoor kregen de Lennons minder tijd dan anders om een feestje met de fans te bouwen. De heren betraden goedgemutst het tot knusse huiskamer omgebouwde podium. Op de nep open haard prijkte een foto van bassist Mark Harris, die deze tour schitterde door afwezigheid. Kipp Lennon vertelde ons dat wij deze avond waarschijnlijk last zouden kunnen krijgen van naburige herrie. Daarom werd de party maar snel ingezet. Vanaf het openingsnummer Welcome To The Rest Of Your Life werd duidelijk dat Venice er zin in had.

De aanwezige fans en muziekliefhebbers sloten de vier heren al snel in hun hart. De kelen werden eens flink geschraapt om luid en uitbundig met de Lennons mee te zingen. De vierstemmige harmonieën van Kipp, Mark, Pat en Michael klonken schitterend in songs als We’re Still Here, Family Tree en When I Get Over You. De heren lieten ons weer genieten van hun bloedmooie vocalen. Ik was blij verrast met de hernieuwde kennismaking met The Beach Boys medley, die vroeger vaker op de setlist prijkte. Het kippenvelgevoel was aanwezig tijdens prachtig ingetogen uitvoeringen van Father Time, Starting Here Again en Long Fall. Mark Lennon vertolkte, met begeleiding van zijn broer Michael op akoestisch gitaar, het Portugese nummer Bahia. Helaas werden zijn verstilde momenten grondig verstoord door de hip-hopgeluiden vanuit de andere zaal. Voor Venice ging toen het licht op groen om stevig te gaan rocken. Een aantal publieksfavorieten zoals Think Again, If I Were You en One Quiet Day passeerde de revue. Kipp Lennon leek een reïncarnatie van Elvis Presley, zo diep kroop hij in de huid van The King of Rock and Roll met zijn vertolking van het humoristische Blue X-mas. In dit  nummer zingt Kipp in de rol van Elvis over een avontuurtje met de eega van de kerstman. Het culmineert uiteindelijk in een bevredigend ‘hoogtepunt’ van de avond. Venice sloot met One More Song de concertreeks van een maand af, zonder toegift.

Er was de heren Lennon speelruimte gegeven voor maar anderhalf uur. De fans kregen hierdoor een kortere show gepresenteerd. Een excuus van de Watt naar het publiek toe zou op zijn plaats zijn geweest. Venice liet ons deze avond horen nog steeds te beschikken over ijzersterke vocale eigenschappen. De omzetting in de setlist pakte goed uit met alleen maar hoogtepunten. Ook het ontbreken van een pauze tijdens het optreden leverde een duidelijk pluspunt op. Hierdoor bleef de show voortdenderen met fijne luister- en rockmomenten. De opgewektheid die ik had bij het verlaten van de zaal verdween al snel. Waarschijnlijk hadden de weergoden last van de hiphop- en punkherrie vanuit de Watt in Rotterdam. Een behoorlijke regenbui plensde neer.

www.venicecentral.com

Tekst:  Johan Schoenmakers
Foto’s: Tineke Beckers

Als de uit New York afkomstige folk/blues zangeres Rory Block besluit om naar Nederland te komen voor een korte tour zorg je ervoor dat je erbij bent. Meer dan 25 cd’s zijn er van Rory uitgebracht. Recentelijk zijn daar de twee bluesplaten “Blues walking like a man-tribute to Son House” en “The Lady and Mr. Johnson” met Robert Johnson songs. Gesterkt met 1 acoustische guitaar en een Jet Lag omdat ze diezelfde dag in Nederland was aangekomen, opent Block uitstekend met zes bluesnummers van giganten zoals Robert Johnson, Son House en Muddy Waters, wiens echte naam Mckinley Morgenfield was. Rory vertelt veel over haar ontmoeting met Son House. Zoals daar het verhaal is dat House de kneepjes van het vak heeft geleerd aan Robert Johnson. Of dat ze een ontmoeting heeft met één van Johnsons kleinzonen. Die vertelde dat Robert nooit zijn ziel aan de duivel heeft verkocht. Hij zong de GOSPEL. Ongeveer 70 man/vrouw zitten (ja, de boerderij heeft de zaal gevuld met stoelen) gekluisterd aan haar lippen te luisteren naar haar verhalen. Opvallend en soms storend is wel dat ze veel moet stemmen. Dat komt weer, omdat ze maar één guitaar kon meenemen vanwege de kosten. Anderzijds is daar de warmte op het podium door de lampen. Rory moet regelmatig de snaren droogwrijven met een handdoek. Dit ter bescherming van haar vingers, waar ze vanavond heel voorzichtig mee is. Soms te voorzichtig naar mijn idee. Na zes nummers stapt ze even van de blues af. De harde manier van spelen doen haar vingers nu al pijn. En…ze moet nog vier shows en ze heeft weinig zin om nu al vingers tot bloedens aan toe te spelen. Twee eigen nummers volgen, waaronder de culthit “Lovin whiskey” met de opmerking dat Anouk dit nummer uitstekend heeft gecoverd. “Like a shotgun” draagt ze op aan een vroegere vriend, voor wie ze dit nummer speciaal heeft geschreven. Als donderslag bij heldere hemel (like a shotgun) was het voor rory te ervaren, de dag dat hij vertelde dat hij kanker had en niet meer lang te leven.  “Country farm blues” van de tribute Son House cd sluit de eerste set af. De tweede set is eigenlijk een kopie van de eerste, alleen is er nog maar weinig ruimte voor de bluescovers (“Preacher Blues” (Son House) en “Frankie (Mississippi John Hurt). De prachtige anekdotes blijven, maar ook helaas het soms ellenlange stemmen. En het excuus dat ze haar vingers spaart voor de komende shows. Dit geeft bij mij een beetje een wrang gevoel. Ik weet het, ze kan haar vingers nog niet kapotspelen, maar het publiek heeft niet betaald om iemand te zien die in sommige gevallen met de rem erop speelt. Het had veelal met de warmte te maken, maar toch…De oplossing vond Rory ook om een paar acapella nummers te zingen en wat meer fingerpicking style te spelen, wat weer een aanslag op haar vingers voorkwam.  Ruimte is er voor eigen nummers als “From The Dust”, “Silver Wings”en haar tweede hitje “Gypsy Boy”. Twee traditionals die Rory’s moeder altijd voor haar zong toen ze nog klein was: het schitterend gebrachte “The Water is Wide” en afsluiter van de tweede set, het acappella-nummer “The Last Leviathan” van Andy Barnes, waar ze een pleidooi houdt voor de dieren. “Zie je een aangereden dier op de wegliggen, schroom niet om de dierenambulance te bellen”. Voor het aanhoudende applaus komt ze nog terug om de o zo mooie traditional ”The Lowland Sea” te spelen. Bij jullie is dit nummer beter bekend als “de Noordzee”, vertelt Rory ons. (note: sublieme nederlandse uitvoering is te vinden op één van de platen van Boudewijn de Groot).
Resume: twee sets van ieder ongeveer 45 minuten. Rory Block had last van de Jet Lag en haar vingers. Maar SPELEN en die rauwe blues zingen kan ze nog steeds.

Overige shows van Rory Block:

28 mei – Metropool, Hengelo
29 mei – Iduna, Drachten
30 mei – Naked Song Festival, Eindhoven
31 mei – P60, Amstelveen

(Johan Schoenmakers)

Voor een tour van 10 Nederlandse shows streek Eliza Gilkyson met haar vaste begeleider Robert McEntee op 21 mei neer in Het Paard in Den Haag. Een avond, georganiseerd door Joanna Serraris van Transvaria. Uitgeweken naar een grotere lokatie  om zoveel mogelijk mensen uit de buurt de gelegenheid te geven te laten meegenieten van de show. Naar het aanwezige publiek kijkend leek het mij niet een avondje te gaan worden van stage-diven. Voor een publiek van ongeveer 150 man mocht Robert McEntee met 3 nrs van zijn eigen cd’s de avond openen en om het balans van het geluid goed te krijgen voordat Eliza Gilkyson het podium zou betreden. Met nummers van zijn cd’s ‘Coin of the Recalm’ (2007) en ‘Looking for a good sign’ (2006) smaakte dit voor mij naar meer en die 15 minuten Fame, die Robert kreeg had naar mijn idee net wat langer mogen duren. Eliza gilkyson kwam het podium op en complementeerde Robert met zijn OneManBand show. Eliza was gisteravond in Het Paard ‘In a Good Mood’. Heel spontaan en talkative. Een show openen met “The Party’s over” hakt er altijd goed in. Eliza grapte hierover, dat ze met zo’n nummer daarom nooit wordt uitgenodigd voor een Nieuwjaarsshow. Nee…verhaalt ze verder: het nummer is ook niet geschreven n.a.v. de Bush-periode. Het nummer is symbolisch bedoeld. Eliza haalt daarna aan dat ze vereerd was, dat DE folkzangeres Joan Baez twee nummers van haar had opgenomen op haar in 2008 verschenen cd ‘Days of Tomorrow’. Het mooie “Rose of Sharon” laat Eliza ons vol trots horen. Het is niet alleen een luister singer/songwriter avondje. Eliza wil interactie met het publiek, die zij ook krijgt tijdens “Emerald Street” van haar laatst verschenen cd ‘Beautiful World’. Het fluitintermezzo pakt het publiek ontzettend goed op, wat Eliza weer besluit om ons te benoemen als beste fluitpubliek van het laatste half jaar van de tour. Een aantal nummers van ‘Beautiful World’ laat ze volgen tijdens de eerste set. Het energieke “Dark side of town” met Robert McEntee op elektrische guitaar in de hoofdrol wordt opgedragen aan de pas overleden Steve Bruton. Waren de nummers van de eerste set meer de keus van Eliza, tijdens de tweede set mag het publiek zich laten gelden. Request time! Ze opent met het oudste nummer van de avond “Wonderland” van de cd ‘Through the looking glass’ uit 1993. Daarop volgt  Eliza die vertelt dat ze op de dag moest spelen dat Alexander en Maxima trouwden. Tijdens haar show van die avond droeg ze “Falling Into The night” aan het Happy Couple op met die schitterende openingszin: “Baby take your blue Jeans off”. Hilariteit alom tijdens dit nummer. Dan is het beurt aan de fans. Veel nummers over en weer en “Paradise Hotel” van haar gelijknamige cd uit 2005 komt als overwinnaar uit de bus. Bob Dylan’s  “Love Minus Zero/No Limit mag deze avond ook niet worden overgeslagen, waarna Eliza de reguliere tweede set afsluit met 3 nummers van “Beautiful World”. Het meezingnummer “Wildewood Spring” eindigt de set. Nou, grapt Eliza als ze terugkomt voor de toegiften: jullie zingen zo mooi. Ik doe er nog eentje. Het van Junglebook afkomstige “Bare Necessities” krijgt veel bijval met prachtige samenzang van Eliza en het publiek. Met “Great Correction” van wederom ‘Beautiful World’ is de show dan toch echt over. Resumé over de show: Een leuke interactieve singer/songwriter avond met veel aandacht in Het Paard in Den Haag van Eliza Gilkyson voor haar uit 2008 verschenen “Beautiful World”, maar ook nummers van “Through the Lookin’ Glass (1993) “Lost and Found (2002) “Land of milk and honey (2004), Paradise Hotel (2005) en “Your Town Tonight (2007) konden niet achterblijven.

Eliza Gilkyson en Robert McEntree geven nog t/m 1 juni concerten in nederland:

22 mei  – In the Woods, Lage Vuursche
23 mei  – Cafe de Amer, Amen,Drenthe
24 mei  – Perron 55, Venlo
26 mei  – Paradiso, Amsterdam
27 mei  – Stania State, Oentsjerk
29 mei  – Roepaen, Ottersum
30 mei  – Naked Song Festival, Eindhoven
31 mei  – Oosterpoort, Groningen
01 juni – De Schalm, Westwoud

 (Johan Schoenmakers)

Voor een korte Europese tournee waren Gary Louris en Mark Olson in ons land om twee concerten te geven, t.w. 7 mei in Doornroosje, Nijmegen en 8 mei, Het Paard, Den Haag. Bij de show in Het Paard in Den Haag konden de 2 heren met het Jayhawks verleden, aangevuld met percussioniste Ingunn Ringvold die zelf onlangs de cd Sailorine heeft uitgebracht, rekenen op een bijna volgepakte Kleine Zaal in Het Paard. In Noorwegen gaven ze op 1 mei het startsein voor de korte tour voordat de heren zich op het reunie-avontuur gaan storten met de Jayhawks. Vanavond stond uiteraard hun samenwerkingscd “Ready For The Flood” centraal aangevuld met nummers uit hun meest succesvolste Jayhawks cd’s : Tomorrow The Green Grass (1995) en Hollywood Town Hall (1992). Vanaf het begin stond eigenlijk al vast, dat Louris en Olson een show gingen geven die als een paal boven water stond. Mooie samenzang en weinig poespas eromheen. Een aantal jaren geleden merkte Neil Young al wel eens op, toen hij indirekt werd aangesproken op het gebruik tijdens een tour van 1 vaste setlist: “Ik vind dat je je beter kan concentreren op 1 vaste lijst die subliem zal worden gespeeld, dan een wisselende lijst waar het spel rammelt aan alle kanten”.
De eerste driekwartier van de show werden veel nummers van “Ready for the flood” gespeeld, die redelijk bijval kregen van het publiek. Feit was wel dat iedereen los kwam toen er op het podium werd besloten de setlist om te gooien, zodat er 6 bekende Jayhawks nummers achterelkaar voorbij kwamen. Dat brak de ban en het publiek werd overenthousiast, mede door de spaarzame momenten dat percussioniste Ingunn Ringvold haar prachtige stem liet horen. Het driestemmig gezongen “Take Me With You” was daarom voor mij ook het hoogtepunt van de avond. Wat daarna zou volgen maakte voor het aanwezige publiek niet meer uit. Ieder nummer mocht hierna rekenen op complete bijval. Ik moet overigens wel opmerken dat, naar gelang de set vorderde het monotome van de acoustische guitaren, samengesmolten met de stemmen van Louris en Olson, aangevuld met de opmerking dat er weinig ruimte werd gelaten voor enig communicatie met het publiek, ietwat begon op te breken. Hopelijk wordt er door de heren Louris en Olson tijdens de nog lopende Europese tournee besloten om een korte driestemmig gezongen set met Ingunn aan toe te voegen. Een mooie show met te weinig afwisseling.

Tracklisting:
01 Rose Society     
02 Nothing left to borrow   
03 Bicycle     
04 Bloody Hands     
05 Red’s Song     
06 Turn your pretty name around   
07 Two Angels     
08 Saturday morning on    
Introduktie percussioniste Ingunn Ringvold 
09 Chamerblain SD    
10 Two Hearts
11 Walking through Nevada
12 Take me with you
13 clouds
14 Angelyne
15 Over my shoulder
16 Waiting for the sun
17 When the wind comes up
18 Settled down the rain
TOEGIFTEN
19 The trap’s been set
20 Blue
     

(Johan Schoenmakers)

Gregory Alan Isakov: buitencategorie…

Zondag 3 mei, Huis Verloren te Hoorn: Gregory Alan Isakov. Isakov is een geboren Zuid-Afrikaan die alweer geruime tijd als ingezetene van Boulder, Colorado door het leven gaat. Hoorn is zijn laatste optreden in een korte serie optredens in Nederland. Zijn eerste kennismaking met Nederland ook, en dat alles dankzij een kenner die alweer even geleden de klasse in Isakov herkende. Triest dat Tony Sanner in januari is overleden en dus de mede door hem geïnitieerde toer niet meer kon meemaken. Gelet op de talloze opgetekende reacties van de optredens eerder in het land, o.a. Bakkeveen; Bergen op Zoom en Leiden, is het initiatief om deze Amerikaanse Afrikaan naar Nederland te halen een heel juiste geweest.

Dat bleek ook in Hoorn. Hier geen bijster grote opkomst, maar degene die zich de moeite hadden getroost om toch te komen, kwamen geenszins bedrogen uit. Een lange reis ‘betaalt’ zich soms uit; zo ook nu. Vergezeld door Jeb Bows op viool en –spaarzame- backing vocals, en Jen Gilleran op drums/percussie zette de bescheiden, sympathieke Isakov een onvoorstelbaar mooi optreden neer. Verdeeld over 2 sets. Werk van een medio mei te verschijnen nieuwe schijf, This Empty Northern Hemisphere geheten, maar vooral ook puttend uit het onvolprezen That Sea, The Gambler (2007). Een prachtcd -terecht opgevist én gelouterd door Heaven- met mooie ingetogen ‘verhalen’. Maar ook van een al eerder (2005) verschenen EP -Songs For October- en een volwaardige cd uit 2003 -Rust Colored Stones- kwamen wat tracks aan bod, en wat opviel was dat ook de minder bekende nummers direct beklijfde, de nodige zeggingskracht uitstraalde.
Dat deze ep en cd zijn helaas ‘out of print’ zijn is een gemis, en het is te hopen dat dit van tijdelijke aard is. Isakov debuteerde overigens al in 2001 met Songs From a Cold Room, dus hij heeft klaarblijkelijk een weloverwogen weg, een weg die overigens al de nodige prijzen heeft opgeleverd, bewandeld om stapsgewijs aan niveau te winnen. Steeds beter te worden. De man heeft een zeer aangenaam stemgeluid, en beheerst zijn instrumenten eveneens. De ware kracht ligt echter in zijn songs. Vrijwel zonder uitzondering fraai, bijzonder fraai.
Met Bows en Gilleran had Isakov 2/3 van zijn vaste begeleidingsband The Freight aan zijn zijde, en hierbij mag vastgesteld worden dat deze kompanen precies hetgeen deden wat van hen verwacht mocht worden: in- en aanvullen waar ruimte gelaten werd.
Isakov & gevolg zijn werkelijk van de buitencategorie. Geen woord van gelogen….

Marinus Arkeraats

Afgelopen zaterdag vond alweer voor de negentiende keer de Rhythm & Blues Night plaats. De naam van het festival dekt de lading overigens niet helemaal, want naast blues is er ruimschoots aandacht voor americana, roots, country en zelfs soul. Kortom: een nacht vol Amerikaanse muziek, waar wederom een aantal zeer aansprekende namen stonden geprogrammeerd.
Voor mij startte deze avond omstreeks 22.00 uur. Daarvoor hadden mijn partner en ik met de auto een toeristische route langs alle volle parkeerplekken van Groningen gemaakt. `Er gaat niets boven Groningen!’ was de zin die daarbij voortdurend door mijn hoofd klonk. Uiteindelijk hadden we “ons paard” gestald en was het tijd voor een kleine avondwandeling naar de Oosterpoort.

De zachte countryfolk in de binnenzaal van Sarah Lee Guthrie (inderdaad de kleindochter van Woody) en Johnny Irion was een prima instapper voor deze avond. Erg verrassend was het allemaal niet, maar wel degelijk singer-songwriterwerk op akoestische gitaren met een mooie samenzang; muziek waarin vaak verwijzingen doorklonken naar “Pater familias” Woody. Sarah Lee wist de zaal aardig onder controle te krijgen toen ze achter haar microfoon vandaan stapte en nog een nummer a capella zong.

In de entreehal begonnen vervolgens Angela Desvaux & The Mighty Ship aan hun set. Opvallend was de bescheiden opstelling van frontvrouw Angela, die voor het publiek bijna helemaal in de linkerhoek van het podium stond te spelen. Met de muziek was niets aan de hand: een frisse mengeling van country en pop, met de nadruk op het laatste. De poppy klanken maakte echter dat ik mij na een vijftal nummers niet langer aan de indruk ontrekken dat ik naar een meisje van de popacademie zat te luisteren.

Dus trok ik verder naar de grote zaal, naar een man die ik vooraf eigenlijk die avond had willen vermijden: Joe Bonamassa. In de periode dat ik nog lid was van het muziekblad Revolver, zat daar altijd een gratis cd bij met tot mijn grote ergernis dikwijls een track van……Joe Bonamassa. Ook in de aanloop van deze nacht stond hij mij iets te veel in de belangstelling met alleen zijn foto op de aankondigingsposter en voorkant van de flyer. Maar eerlijk is eerlijk: hij stond daar keihard te werken en heeft bij mij een  heilige huisje – muziek hoort in een intieme sfeer te worden beleefd – omver weten te trappen. Met een strak ingespeelde band met twee (!!) drummers en een aantal blazers, bracht hij stadion-bluesrock van de bovenste plank. Het geluid was indrukwekkend, de vakkundig gespeelde gitaarsolo’s evenzeer. Ergens gaf hij mij een jaren ’80 gevoel, maar dan wel met het beste wat dat decennium te bieden had. Prachtig galmde na elk uitgesponnen nummer het applaus van duizenden zielen door de zaal.

Hoe kon Po’Girl in de kleine binnenzaal mij nog boeien na het strakke gitaargeweld van Joe? Het antwoord werd al snel duidelijk: met hun originele en ritmische mengeling van folk, country, pop en soul. En uiteraard wilde het oog ook wat: Po’Girl bestaat uit twee beeldschone dames, waarbij met name Allison Russell met haar sierlijke bewegingen het publiek voor zich wist te winnen. Mooier is dat de muziek ook behoorlijk wat inhoud heeft. De frontvrouwen Allison Russell en Awna Texeira zijn twee talentvolle multi-instrumentalistes, die naast de gitaar, bas en banjo ook instrumenten als de klarinet, accordeon, glockenspiel en gutbucket bass uitstekend beheersen. Dan heb ik het nog niet eens over de onbeschrijfelijk mooie samenzang van deze dames gehad.
Hoogtepunt van het optreden was het titelnummer van hun laatste album “Deer In The Night”, waarbij het gebruik van een fietsbelletje het nummer een catchy sound meegaf.
Ondersteund door Benny Sidelinger, die zo’n beetje elk snaarinstrument kan bespelen (banjo, dobro, gitaar…) en drummer JJ Jones, was Po’Girl één van de beste optredens van deze avond.

Als je met het waanidee rondloopt dat dit festival enkel bedoeld is voor ouwelullen, dan had je het muzikale geweld van Slim Cessna’s Auto Club moeten zien, en je was meteen genezen. Vol overgave en energie maakten zij hun reputatie als één van de beste livebands in americanaland meer dan waar. Alt.country met een flinke nadruk op het woordje “alt.”. De muziek is inktzwart, maar toch extravert, ritmisch en keihard (enige gehoorbescherming is aanbevolen). Een stevige band met twee in het zwart geklede cowboys met lichtbeige hoeden, wisten met name het jongere publiek op de dansvloer te krijgen. Op het eerste gezicht lijkt het alsof je met een stelletje gekken van doen hebt die met de nodige humor het publiek weten op te zwepen, maar Slim Cessna’s Auto Club is veel meer dan dat. Muzikaal zit het allemaal heel strak inelkaar en is het zeker geen losstaand geheel!
De band was naar mijn smaak wel beter tot zijn recht gekomen in éen van de donkere zalen, in plaats van in de entreehal, omdat er tegelijkertijd iets magisch om deze mannen heen hangt, alsof ze door de duivel zijn bezeten.
Maar ondanks dat wisten ze het hele zaakje even flink op te schudden!

Inmiddels was het twee uur in de nacht en liep de Oosterpoort behoorlijk leeg. Na de alt.country van Slim Cessna, was ik toe aan het traditionele Texaanse werk van Dale Watson & His Lone Stars. Met een voor mijn gevoel te zacht afgesteld geluid (maar wat wil je; als je net bij Slim Cessna vandaan komt is alles te zacht!), stond hij voor een halflege zaal te spelen. Dale Watson bedankte de mensen voor hun komst en grapte dat hij eigenlijk niet verwacht had dat er nog zoveel mensen op zijn optreden afkwamen. Hij speelde enigszins geroutineerd zijn countrynummers voor dit kleine publiek, maar wist mij met die prachtige donkere stem zeker te boeien, uiteraard refereerde hij aan Johnny Cash en Merle Haggard, zijn grote voorbeelden.
Na een klein uurtje spelen, liep Dale Watson vrij plotseling van het podium, zijn Lone Stars alleen achterlatend, die het nummer nog instrumentaal wisten af te ronden. Meteen gingen de lichten aan, waarbij duidelijk werd dat Dale niet meer terugkwam. Wellicht was er toch enige irritatie bij hem dat hij voor een handjevol mensen zijn ding stond te doen.

Met een zeer tevreden gevoel hebben rond kwart over drie een nachtwandeling door Groningen naar de auto gemaakt. Volgend jaar editie nummer twintig, voor komende maanden zullen de pijlers gericht zijn op het Take Root Festival.

MARTHIJN DE WIT

De Texaanse countryster Dale Watson timmert vanaf 1995 flink aan de weg. Hij is een groot fan van onder meer Johnny Cash, Buck Owens en Merle Haggard. De zanger, die inmiddels zeventien cd’s heeft uitgebracht, is uitermate populair in ons land. Dale vliegt dan ook vaak onze kant op voor optredens. Bij mijn binnenkomst in de Boerderij in mijn woonplaats constateer ik dat een show van Dale Watson een familiefeestje is. Vele begroetingen en omhelsingen later staat Dale Watson, die wordt begeleid door zijn drie stijlvolle Lone Stars,  klaar voor een unieke en lange show.  Door technische problemen  valt het prettige Truckstop in La Grange  in het water.  De show komt moeizaam op gang door het braafjes applaudiseren van het publiek.Na een kwartier vraagt Dale, die bekend staat zonder setlist te spelen, de fans om verzoeknummers. Er wordt  hierop uitbundig gereageerd. Dale verhaalt daarna dat Chuck mead deze tour niet van de partij is vanwege zijn eigen solo-carriere, maar dat ze samen in oktober terug zullen keren in nederland voor een aantal shows.  The Lone Stars bestaan vanavond  uit: Bassist “U” Gene Kurtz, Pedalsteel Don Don Pawlak en drummer David Bowen, die zich helemaal te buiten gaat gedurende een drumsolo tijdens “Exit 109”. Dale staat het te bewonderen. Hij zegt ook al: ik sta het zo aan te kijken dat ik soms vergeet om in te vallen J . Het plezier tussen deze vier muzikanten straalt dan ook af op het podium. De demonstratie die volgt met de opening van een bierflesje, dat de opening van een dommels bierflesje zich niet makkelijk leent die met je vinger erin op te pakken. De pink biedt uitkomst. Meermalen komt deze grap voorbij totdat Dale een bierglas heeft. Een hele hand dan? Hilariteit alom. Een show van Dale Watson is er 1 voor het publiek. Zij bepalen wat er wordt gespeeld met zo af en toe wat eigen verzoekjes of nummers van zijn nieuwe cd “Truckin’ sessions vol. II. De eerste set eindigend met het instrumentale 10-4 van zijn nieuwe cd, die overigens al anderhalf uur duurt is dan voorbij voordat je het weet. De gebruikelijke Meet and Greet is verschoven naar het pauzegedeelte. Wat daarna volgt is 1 en al gezellgheid en respect van Dale naar zijn fans toe. Wandelend door het publiek staat hij iedereen te woord, deelt handtekeningen uit, gaat met ze op de foto en zoent wat af op de avond. De fans zijn uitzinnig en dat merk je ook direkt bij de aanvang van de tweede set. Het publiek is los, het wordt lekker rumoerig en het lijkt erop dat je je waant  in een knus cafe. De verzoekjes komen nu over en weer. Dat Dale zijn publiek respecteert vertaalt zich ook als hij vóór een nummer zegt: ik kreeg in de pauze zoveel verzoekjes, als ik er 1 vergeet, zegt het me en we spelen het. Hij wacht ook regelmatig of iemand nog een lievelingsnummer roept. In deze tweede set is er veel  interactie van het publiek met Watson. Er wordt gezongen, uitbundig meegeschreeuwd en veelal gedanst. Het feest is in volle gang. Tijdens de show komt dan ook nog een cover van Buck Owens, Merle Haggard of Johnny cash voorbij, waarvan hij een groot fan van is. Maar een show van Dale Watson duurt voor mij wat lang met zijn twee uur en drie kwartier. Al zal de fans daar absoluut niet met me eens zijn. Toch is iedereen moe en voldaan als Dale en zijn bevriende muzikanten na “Hey Driver” het podium aflopen. Het is kwart voor 12. Wat een fijne gezellige en muzikale avond was dit, drie topmuzikanten op het podium en 1 zanger die zijn publiek/fans respecteert en waar geeft voor hun geld. Deze avond in De Boerderij, Zoetermeer is helaas afgelopen, maar let op: Dale Watson en de Lone Stars geven nog 3 concerten, deze tour, in nederland t.w.:
Maandag    4 mei – Stonevalley, Lichtenvoorde
Woensdag  6 mei – Newland, Klaaswaal
Donderdag  7 mei – Paradiso, Amsterdam
Ervaar een geweldige show. Verwacht alleen niet vroeg thuis te zijn. Een kleine drie uur zal Dale en zijn Lone Stars je zeker vermaken.

(Johan Schoenmakers)

Blue Highways, 10 editie. Leidscherijn Utrecht

Dit is alweer de 10e editie, toch een mooi moment om er iets extra’s van te maken, zou je denken. Voor mij is dit de 9e opeenvolgende keer dat ik erbij ben. Je mag gerust zeggen: een liefhebber. Op de heenreis gaan herinneringen door je hoofd van artiesten die je daar ontdekt hebt, momenten die je nooit meer vergeet. Onbekende artiesten, maar ook bekende die je pas kunt waarderen wanneer je ze in levende lijve hebt gezien. Artiesten die hun beste beentje voorzetten, maar ook wel eens afknappers. Het hoort er allemaal bij, en dat maakt het festival ook leuk en interessant om te blijven gaan.

Op deze warme zaterdagmiddag ben ik al vroeg aanwezig, het weer is fantastisch. Buiten zitten al wat mensen op een bankje te genieten van de zon en de fluitende vogeltjes. De aanwezige mensen zijn voornamelijk grijzende en kalende mannen met hier en daar een verdwaalde vrouw. Stereotiep voor Blue Highways. Dit is niet overal zo, om bijvoorbeeld Take Root te Groningen maar te noemen waar toch een meer jonger publiek op afkomt. Bij de kassa is het echter uitgestorven, zeer rustig. Dit kan betekenen dat het programma niet uitdagend is, of dat potentiële bezoekers elders verkeren en later nog binnenkomen.

Binnengekomen en doorgelopen naar de foyer, waar een uitbater van een CD-shop goede zaken doet. Ook ik kon het niet weerstaan om een stapeltje mee te nemen. Opvallend veel goede CD’s voor een ramsjprijsje (signaal?). O.a. boek+cd van Chip Taylor, maar ook CD+DVD van Allison Moorer lopen goed. Achter de tafel wordt al geroepen, zijn er nog meer? ik ben er al doorheen!

Maar dan het festival, dat is waar het om begonnen is.
We beginnen in de grote zaal met Slim Cessna’s Auto Club, de zaal is nog bijna leeg. In je hoofd heb je nog het geluid van de vogeltjes buiten, maar dan krijg je ineens een bombastische dreun. Zeer energiek gaan de heren er tegenaan. De twee zangers (lijken wel de hoofdrolspelers uit de film Brokeback Mountain) hebben er zin in, stappen van het podium en lopen een klein eindje de zaal in, maar merken geen interactie met het publiek en gaan snel weer terug. Invloeden van 16 Horsepower zijn duidelijk waarneembaar. Lekker begin van het festival eigenlijk.
Even later naar de kleine zaal gelopen, het blijft vreemd dat je tussen de garderobes en een eettent een podium hebt staan. Maar goed, voordeel is wel dat het makkelijker bereikbaar is dan in het oude Vredenburg. Hier treden de Weber Brothers op. De foyer is al behoorlijk vol gelopen en het ziet er zowaar gezellig uit. Ook de toetsenist heeft er kennelijk zin in. Als een soort clown staat hij spelen. Muziek is een soort uptempo rockability. Ryan Weber haalt wel een bijzonder mooi effect met zijn staande bass. Voor de start in de kleine zaal best een energiek begin. De gebroeders maken echter weinig indruk op mij, later komen we ze nog weer tegen bij Romi Mayes.
Dan weer terug naar de grote zaal, Tom Freund. Vooraf afgeschilderd als een soort hoofdact; althans voor zover hier vandaag sprake van zou kunnen zijn. Veel wisselingen van instrumenten maakt het programma niet echt tot een vloeiend geheel; echter, Tom maakt op mij wel een gedegen en goede indruk. Toch maar weer snel naar de foyer. Hier begint net Twilight Hotel. Voor mij volledig onbekend. Het is een eenmalig optreden van dit Canadese duo in Europa. Zij zijn net ingevlogen en gaan ook direct weer terug. Het vrouwelijk deel van het duo ziet er goed uit (althans over smaak valt te twisten, maar ik denk dat de meeste mannelijke bezoekers het mij eens zullen zijn). Maar dan de muziek. Met zijn tweeën krijgen ze het voor elkaar om een heerlijk sfeertje neer te zetten, prachtige “woestijninvloeden” zijn heel duidelijk waarneembaar, denk aan Calexico. Zelfs de tattoo op de armen van Brandy (de blonde dame van het duo) laat een dorre boom zien zonder bladeren. Zeer opzwepende nummers o.a. over het leven van een vrouw in de jaren 70 die in de mijnen gaat werken, het domein waar eigenlijk alleen mannen horen te zijn. Achteraf gezien één van de hoogtepunten van dit festival.
De opkomst van Robyn Ludwick brengt enige hilariteit in mijn omgeving teweeg. Zelden gezien, cowboylaarzen, witte kousen tot net over de knieën en daarboven een rok. Hopelijk wordt dit niet de zomermode in Nederland. Maar dan haar stem, prachtig. Deze stem heeft amper een band nodig als ondersteuning. Ook prachtige liedjes. Echter de leadgitaar (lijkt wel Bo Ramsey, maar dan iets sneller, speelt goed) staat veels te hard afgesteld waardoor haar prachtige stem volledig wegvalt. Jammer, dit had beter gekund.
Heel even naar Rockin Billy & His Wild Coyotes geluisterd, niet mijn stijl. Smaken kunnen verschillen, maar kon op mij geen enkele indruk maken.
Tussendoor maar wat te eten genomen. Wat dat betreft is de catering wel beter dan vorig jaar, maar het moet me van het hart dat 2,5 euro voor een klein plastic bekertje bier mij echt te ver gaat.
In de grote zaal treedt inmiddels Romi Mayes op. Heel degelijke set, niets op aan te merken. Met op bass en orgel weer de Weber brothers. Ook weer hier datzelfde irritante clowneske gedrag. Publiek komt echt los en je ziet enthousiasme bij het publiek. Ook de toegift, geweldig. Misschien ook wel een hoogtepunt van dit festival. Opvallend detail is dat Jan Donkers en Hubert van Hoof gewisseld hebben van zaal. Nog nooit meegemaakt.
Marybeth Damico even gezien in de foyer, kon mij niet bekoren.
De grote zaal is ondertussen volgelopen voor Bruce Robinson. En terecht, de kwaliteit spat ervan af. Een geweldige singer-songwriter die kennelijk een zeer hoge productie heeft. Ook het lied “My brother and Me” maakt grote indruk. Halverwege het tweede liedje slaat de jet-lag toe, but we recovered zoals Bruce riep, gelukkig maar. Hij zingt de sterren van de hemel. En helemaal als zuslief Robyn Ludwick de groep gaat versterken. Zij zingt twee nummers mee. Vooral het nummer van The Dixie Chicks (Travellin Soldier) maakt grote indruk op mij en ook op de rest van het aanwezige publiek.
Het festival begint nu pas echt leuk te worden. Aangezien ik ook een blues liefhebber ben snel even naar King Clarentz. Hij zit erbij als een soort BB King, begeleid door alleen maar drums. Maar de set staat als een huis. Wanneer hij zijn pet afdoet komt zijn heel bijzondere kapsel vrij. Hij vindt zichzelf grappig als hij tussendoor allerlei verhalen vertelt; het publiek moet daar weinig van hebben, wel van zijn muziek. Nummers als Dr. Ruth, Pepper In My Shoes, It’s Hard For Me When You’re Coocking With Your Night-dress On en Lonesome Blues. Voor het eerst zie ik mensen dansen op het festival, leuk om te zien. Goede keus.
Vermoeid van de vele indrukken, moet ik nog wel Terry Evans zien. Voor het eerst een echte blues band op Blue Highways, en geen verkeerde ook. Heerlijk zoals Terry zich over het podium beweegt, als een oude blues man. Ook heerlijke slome blues muziek, met veel covers die door het publiek worden herkend. Nummers als The Trill Is Gone (BB King) en Before You Accused Me (Eric Clapton). Het publiek zingt schoorvoetend mee. Ook een nummer over kitty’s is hilarisch en komt later in de set nog weer terug. Aan het eind nog een cover, Ain’t No Sunshine, soulachtig. Al met al een goede band, maar het loopt eigenlijk een beetje saai af.
En dan zit het festival er eigenlijk op. Het publiek blijft zitten totdat Jan Donkers nog eens komt. Vanuit het publiek komt er de opmerking: en volgend jaar? Waarop Jan de legendarische woorden zegt: We’ll meet again, don’t know when, don’t know where.
In de foyer speelt nog de Blue Grass Boogiemen maar ik geloof het wel.
Al met al een redelijk festival, met enkele uitschieters zoals Twilight Hotel, Romi Mayes, Bruce Robinson en King Clarentz. Het zal heel lastig worden voor de organisatie om dit festival een andere richting in te krijgen. Zoals het nu gaat is het helaas niet meer levensvatbaar. Jammer.

Roelof Passies

Johan Schoenmakers