De grote roerganger achter het Zweedse Hemifran is Peter Holmstedt. Hij draagt zorg voor promotie en publiciteit. Artiesten die denken dat ze een publicitair duwtje kunnen gebruiken spreken zijn diensten en logistieke kanalen aan. Nooit verkeerd uiteraard, levert altijd aandacht op. Daarna volgen wellicht concertjes, zendtijd of een brede (grenzenloze) distributie. Hij biedt mogelijkheden en tijdwinst waarin het locale netwerk van de artiest te kort schiet. Met vaste regelmaat ontvangen de verschillende radiomensen en recensenten een vracht aan promos van Hemifran. Vaak zit daar een keur aan smaken tussen. De overeenkomst die deze artiesten delen zal ongetwijfeld voortkomen uit de persoonlijke smaak van Peter Holmstedt. Aan wat voor soort muziek moeten we denken? “Aan muziek die je middenrif raakt. Muziek die je pakt.”

I Like It Better Here – Music From Home is de eerste cd die door Hemifran wordt uitgegeven. Het is een compilatie cd met daarop een greep uit de artiesten waarvoor deze promotor zijn best doet. De smaak zoals je aantreft op deze overzichtsplaat vertoont veel overeenkomst met de folk en countryrock zoals die klonk in de vroeg zeventiger jaren. Een aantal van de hier opgevoerde artiesten stonden toen ook aan het begin van hun carrière, zoals Greg Copeland, Steve Noonan en Jackson Browne. De eerste twee hebben na decennia lange tussenpozen vorig jaar weer nieuw plaatwerk uitgebracht. Joel Rafael opent deze compilatie verrassend aangezien hij vocale ondersteuning krijgt van maar liefst Crosby & Nash. Jack Tempchin (The Eagles) reist naar Bobby Whitlock (Derek & the Dominoes) en ze schrijven daar gezamenlijk op een veranda aan de Mississippi dit heerlijk countryblues nummer. Niet alle hier aanwezige tracks doen de haren op mijn onderarm overeind staan, maar verreweg het merendeel spreekt mij enorm aan. Mogelijk alleen al vanwege het overeenkomstige thema, want dat is wat het met je doet. Het is herkenbare muziek die je terugbrengt. Wellicht kan je zelfs zeggen dat je jezelf thuis voelt bij deze muziek. Jackson Browne lijkt deze plaat af te sluiten, maar er heeft zich een zogenaamde “hidden-track” genesteld aan het eind. Een thuis gebakken nummer van Greg Copeland en gitarist Greg Leisz: Home Town.

Audio: http://www.hemifran.com/music_f_h_18.html

FULL TRACK-LISTING :

01. JOEL RAFAEL – THIS IS MY COUNTRY (LIVE)
02. JACK TEMPCHIN – MAKING MYSELF AT HOME
03. CITIZEN K – A PLACE TO CALL YOUR OWN
04. AMY RAASCH – WHEN THE CAVE GOES DARK
05. JEFF LARSON – THIS MORNING IN AMSTERDAM
06. VINCE MELAMED – FEELS LIKE COMING HOME
07. SUGARCANE JANE – HOME NIGHTS
08. FRANCESCO LUCARELLI – MR SUNSHINE (ALT MIX)
09. GREG COPELAND – 27 RED HOUSE RD
10. STEVE NOONAN – GOIN’ HOME
11. KEITH MILES – THE PLACES THE DEVIL CALLS HOME
12. BOB CHEEVERS – IF THIS OLD HOUSE COULD TALK
13. STEVE POSTELL – FOLLOW ME HOME
14. ROBBIN THOMPSON – I’M ALL IN
15. MIKAEL PERSSON – HOME SWEET HOME
16. BATDORF & RODNEY – HOME AGAIN (LIVE ON AIR)
17. JACKSON BROWNE – THE REBEL JESUS (LIVE)

Voor verdere achtergrond informatie verwijs ik je vriendelijk naar de homepage van Hemifran, wellicht tref je daar nog meer verrassingen aan.
www.hemifran.com

(Rein van den Berg)

Halverwege de jaren zestig. In de huiselijke entourage van mijn familie word ik ruw gewekt uit de roze droom van geborgenheid en welbehagen. De aanschaf van een zwartwittelevisie confronteert me via de dagelijkse nieuwsuitzending met beelden uit Amerika van de gewelddadige onderdrukking van de zwarte bevolking. Mijn kinderlijke bevattingsvermogen is te klein om de ware omvang van deze situatie te kunnen overzien. Wat blijft hangen is de naam van dominee Martin Luther King Jr. en beelden van een kerkdienst waarbij de hele zwarte kerkgemeenschap hartstochtelijk meezingt met een gospelgroep.

Ruim 45 jaar later luister ik naar een cd van Mavis Staples, het enige overgebleven lid van diezelfde gospelgroep die nog steeds actief is in de muziek. Naast de met een Emmy Award bekroonde live-cd Hope At The Hideout uit 2008 en de met Ry Cooder in 2007 opgenomen cd We’ll Never Turn Back is You Are Not Alone haar derde cd voor Anti Records. Op deze cd is Mavis een samenwerkingsverband aangegaan met Wilco’s Jeff Tweedy in wier studio The Loft de opnames voor deze cd plaatsvonden. Naast het produceren is Tweedy actief als componist van twee speciaal voor Mavis geschreven liedjes en neemt hij naast basspel en zang samen met Rick Holmstrom het gitaarwerk voor zijn rekening. Tevens zijn er belangrijke bijdragen te noteren van Wilco’s keyboardspeler Patrick Sansone, Mavis’ vaste begeleider Jeff Turmes op bas en zang, drummer Stephen Hodges en de achtergrondzangeressen van Neko Case.

Met haar legendarische stemgeluid gaat Mavis haar begeleiders voor in een eredienst aan de zwarte muziek. Naast Tweedy’s bijdragen zingt ze twee liedjes van wijlen haar vader Roebuck ‘Pops’ Staples, traditionele gospelliedjes en een aantal covers van musici als Allen Toussaint, Randy Newman, Little Milton en Reverend Gary Davis. Tweedy’s grote verdienste is dat hij de productie opvallend kaal heeft gehouden. Uiteraard zijn er momenten waarin het collectief losgaat, maar ook dan is de balans tussen Mavis’ zang en de instrumenten optimaal. Hierdoor wordt eens te meer benadrukt dat de nu 71-jarige zangeres samen met jazzicoon Abbey Lincoln de traditie van de grote vijftiger jaren vocalistes in ere houdt.

Op het gevaar af sentimenteel te klinken wil ik niet verhullen dat het beluisteren van You Are Not Alone voor mij niet alleen een muzikaal maar zeker ook een emotioneel hoogtepunt van dit jaar is. Naast de verkiezing van Obama als eerste zwarte president van Amerika onderstreept Mavis met deze cd op muzikale wijze dat het Kwaad door solidariteit overwonnen kan worden. Een constatering die me ook nu op latere leeftijd nog steeds gelukkig maakt als een kind.

www.mavisstaples.com

www.myspace.com/mavisstaplesmusic

(Koos Gijsman)

In de nacht van vrijdag 27 augustus op zaterdag 28 augustus  is er in de Galloway Studio in de Ooijpolder ingebroken. Uit de studio van Sebastiaan van Bijlevelt – tevens frontman van de band Okieson (Nijmegen)  -zijn een flink aantal instrumenten, microfoons en gereedschap ontvreemd. Onder de gestolen instrumenten bevinden zich een aantal prachtstukken als een akoestische Gibson J45 (rooie Sunburst), een Maton CW80, een Höfner mandoline, een akoestische basgitaar en een Framus Archtop-gitaar.  De politie onderzoekt de inbraak. Naast braaksporen is er een pas van een bekende sportketen gevonden.

Eigenaar Sebastiaan reageert geslagen. “Naar de motieven van de daders kan ik alleen maar gissen. Ik schat de schade op een ruime € 15.000,- aan gestolen instrumenten, studio gear en gereedschap. Alle tips en informatie zijn van harte welkom”. Singer-songwriter Okieson was net begonnen met het schrijven van zijn derde album alwaar hij eind oktober voor de opnamen naar Nashville vertrekt. Sebastiaan: “Door de inbraak is de pre-productie van de nieuwe plaat ruw verstoort. Gelukkig krijg ik veel bemoedigende berichten van collega-muzikanten die hun gitaren te leen aanbieden, waarvoor erg veel dank!”

‘Jongens waren we – maar aardige jongens. Al zeg ik ‘t zelf. We zijn nu veel wijzer, stakkerig wijs zijn we, behalve Bavink, die mal geworden is. Wat hebben we al niet willen opknappen. We zouden hun wel eens laten zien hoe ‘t moest.’

Die intussen legendarische openingszinnen uit Titaantjes, een even briljante als weemoedige studie over jeugd, hoop en verloren dromen, geschreven mijn favoriete Nederlandstalige auteur Nescio, spelen voortdurend door mijn hoofd wanneer ik terugdenk aan de jongen die ik zo’n veertig jaar geleden was. En ja, al zeg ik het zelf, ook ik was best een aardige jongen. Net zoals mijn toenmalige bloedbroeder Ferry, in wiens tot club omgebouwde kelder ik de eerste schroomvallige stappen richting meisjes zette – haar naam doet niet ter zake, ze was even oud als ik, maar ze bleek wat ervaring betreft een paar jaar verder te staan.

Tijdens de zomermaanden brachten Ferry en ik wegens overmacht onze dagen door op een camping in Haamstede op Schouwen-Duiveland. Onze ouders hadden daar namelijk een stacaravan. Maar daar maakten we, aardige jongens als we waren, het beste van door onverdroten op zoek te gaan naar leuke meisjes die, al of niet in het gezelschap van hun ouders, enkele weken op het trekkersveld kampeerden. Soms slaagden we in die opzet, soms ook niet.

De meisjesloze dagen vulden we met kilometerslange wandelingen. Door de duinen, naar Renesse, naar Haamstede dorp of door het indrukwekkende omliggende natuurgebied. Tijdens die wandelingen veranderden we niet alleen de wereld, maar in een moeite door meteen de kleinburgerlijke geestesgesteldheid van onze ouders, de benepen sfeer in Nederland, de kortzichtigheid van het middelbaar onderwijs, de provincialistische mentaliteit van Schiedam, de moreel verwerpelijke kloof tussen arm en rijk, de domme vooringenomenheid van het klootjesvolk in het algemeen – we hadden allebei lang haar en we waren het zo zoetjes aan spuugzat om door allerlei olijke flapdrollen te worden aangesproken als ‘dames’ – en die van onze familie in het bijzonder.

Dankzij een draagbare cassetterecorder – het ding werkte op batterijen – werden onze gesprekken muzikaal ondersteund door tal van bands waar we toen gek op waren. Maar het bandje dat we het meest speelden was dat waarop The Turning Point stond, de registratie van een optreden dat onze bluesheld John Mayall in 1969 gaf in de befaamde Fillmore East in New York.

Nummers als Saw Mill Gulch Road, I’m Gonna Fight For You J.B., California en de onwaarschijnlijke radiohit Room To Move (die mondharmonica! de ‘mondpercussie’ van Mayall en John Mark!) lieten onze jongensfantasieën volkomen op hol slaan, zorgden ervoor dat we de kilometers, het duinzand, de slappe patat en de meisjes even vergaten en waren ervoor verantwoordelijk dat we gelijktijdig onze eerste gitaar en mondharmonica kochten. Want dit wilden we ook kunnen! (En ja, een jaar later speelden we naar onze normen een lekker stukje ‘blues’.)

Eenenveertig jaar later is dat bloedbroederschap helaas niet veel meer dan een warme jeugdherinnering. Ik vertrok naar Antwerpen, Ferry zocht zijn heil iets later in Amsterdam, en ergens tussen die twee steden in zijn we elkaar definitief uit het oog verloren. Zo gaat dat. Maar The Turning Point staat nog steeds met dikke groeven en een monumentaal uitroepteken in mijn geheugen gegrift. ‘Living in Saw Mill Gulch Road / There’s a lonely girl / Who’s now fifteen / Since I’ve been gone / She’s kept a part of me / And something seen / Remembering.’

Martin Overheul

Van waar bovengenoemde band opereert is mij niet geheel duidelijk. De kernfiguren van deze samenstelling geven namelijk nadrukkelijk aan waar hun “thuis” gelegen is. Zangeres Simone Stevens is van New York City, multi instrumentalist (en producer) Gabe Rhodes geeft Austin op als vaste verblijfadres, terwijl gitarist/componist Paul Marsteller afkomstig is van San Diego. Eind september komt deze release pas uit, en ik moet me wel heel sterk vergissen wanneer deze plaat van Fiery Blue niet door veel liefhebbers van relaxte Americana omarmt gaat worden.  Het betreft hier een uitstekende verzameling aan sfeervolle mijmeringen. Een vriendelijke muziekstijl die elementen heeft geleend uit de folk, country en rock.

Mocht je tussen de regels door denken te proeven dat Fiery Blue saaie zoutloze stof bevat dan heb je het mis. Achttien songs telt dit album maar liefst. Van verveling is geen moment sprake. Alle nummers hebben een looptijd van ongeveer drie minuten. Er wordt uitstekend gemusiceerd. De vocalen van Simone Stevens zijn zeer vakkundig. De muziek is vriendelijk, onderhoudend en boeiend. Soms denk je even een kleine “hook” op te pikken. Zoals ik dat had bij het nummer Wild Bird waarbij ik enige verwantschap proefde met de klassieker “Whiter Shade of Pale”. Ook de opening van Fire Show heeft voor mijn gevoel affiniteit met een Beatle nummer. Als geheel is Fiery Blue een rimpelloos genietbaar geheel, eentje met voldoende pit. Verwondert mij ergens niet, want als je Gabe’s indrukwekkende carrière (en betrokkenheid bij andermans werk) alleen al bekijkt dan gaat het je duizelen. Een prima resultaat heeft dit stel afgeleverd.
 

www.fieryblue.com
www.myspace.com/sstevens
www.myspace.com/1gabrielrhodes
www.myspace.com/paulmarstelle

(Rein van den Berg)

Ontzettend lekker luistervoer, zo kan je de naamloze debuutschijf van het uit Oklahoma afkomstige trio omschrijven. Ze timmeren sinds vorig jaar behoorlijk aan de weg in Amerika. De muzikale loopbaan van de groepsleden Gary Webb (zang en elektrische gitaar), David Adair (zang, akoestische en elektrische gitaar)en Bruce Fennel (drums) begon een aantal jaren terug met rockbands als Tracer en Rampant.

Voor deze plaat werden de vertrouwde ingrediënten bovengehaald: hedendaagse rocknummers gebouwd op de fundamenten van vlot in het gehoor liggende hooks en vocale harmonieuze samenzang. Oftewel red dirt music, waarvan de voornaamste vertegenwoordigers onder meer Jason Boland & The Stragglers, Cross Canadian Ragweed, Stoney Larue en Mike McClure zijn. Muziek die door sommigen smalend beschouwd wordt als voer voor ‘old hippies en rednecks’. Er wordt soms voorbijgegaan aan het feit dat ook artiesten als JJ Cale, Tom Skinner en Leon Russell hun wortels hebben in de red dirt music scene. Dit debuut van Medicine Bluff is gewoonweg een (h)eerlijk rockavontuur vol overtuigende songs.

www.myspace.com/medicinebluff

(Johan Schoenmakers)

Radio Veronica heeft mijn jeugdjaren in Schiedam gekleurd. In een gezin waarin de LP’s van Dusty Springfield, Jacques Brel en Ray Charles op een bepaald moment overrompeld werden door die van James Last, Klaus Wunderlich en Music For The Millions, was Veronica een lichtgevend baken in de muzikale duisternis.

Hoewel mijn voorkeur uitging naar de programma’s van Lex Harding en Tineke, bracht zelfs een programma als Candlelight, gepresenteerd door ‘tenor’ Jan van Veen en opgesierd door meestal ondermaatse rijmelarij van verliefde of verdrietige pubers, enige verlichting in de muzikale zandbak die Nederland toen was.

Oké, Radio Veronica had alles afgekeken van Radio Caroline, maar déze diskjockeys spraken tenminste Nederlands! En ze besteedden aandacht aan Nederlandse bands. Volgens mij is Veronica zelfs de geestelijke vader van het onnozele begrip Nederpop. En ze speelden het soort muziek dat mijn jongenshart sneller deed kloppen. The Kinks, Beatles, Small Faces, Amen Corner, Animals, Yardbirds, Bintangs, Brainbox, Cuby, ach de lijst is nagenoeg oneindig.

Ik herinner me een kleine familiale botsing tijdens een live-uitzending van een concert van de Rolling Stones, ’s avonds om een uur of negen. Op een bepaald moment stormt mijn stiefvader binnen, loopt naar de radio en zegt dat die ‘schillenbak’ afmoet (terwijl hij overigens niet eens luisterde maar naar gewoonte met het een of andere klusje bezig was). Ongeacht het feit dat mijn broer en ik intens zaten te genieten van de Stones. Nee, we konden beter eens een plaat van James Last spelen, dat was tenminste beheerste muziek…

Radio Veronica roept bij mij dan ook geen gram nostalgie op. De zender ontstond in een tijd dat Nederland even benepen en kortzichtig was als het nu weer dreigt te worden. Veronica heeft er wél voor gezorgd dat die ‘schillenbak’ gemeengoed is geworden. En daarvoor ben ik ze nog steeds dankbaar.

Zoals aangekondigd wilde ik vandaag een aantal stukjes plaatsen met herinneringen van lezers over het tijdperk van zeezender Radio Veronica-a-a-a, die uitzond op de frequentie 192 (Een Negen Twee, Goed Idee, Luister mee naar Veronica). Vanwege de beperkte ontvangst door onder meer een Zwitserse radiostation met een veel krachtiger zender werd gekozen voor 538 (Op Volle Kracht). Singles van Nederlandse bands als The Motions, Tee-set, Focus, Cuby & The Blizzards en The Golden Earring werden zeer regelmatig gedraaid op de populaire zender. Soms zelfs ieder uur, wat resulteerde in grote hits. Met Lex Harding die eind jaren 60 overkwam van de piratenzender radio Dolfijn werd de muziekkeuze steeds progressiever. Tja…de familiezender heeft zelfs gezorgd voor de enige hit van de groep Man. Het nummer Erotica (vier minuten lang gehijg met snerpende gitaargeluiden) wist zelfs nog 4 weken in de Top 40 te staan. Ook het Nederlandse lied werd niet vergeten door de piraat. Daarom waren het o.a. Pierre Kartner en Barry Hay die getuigden van het Veronicagevoel tijdens de demonstratie in Den Haag op 18 april in 1973. De dag dat tevens het schip na zestien dagen met succes werd vlotgetrokken.

Door een zware storm, die op 2 april 1973 West Europa teisterde, sloeg het anker van het schip los, dobberend naar het strand van Scheveningen. Als twaalf jarige ben ik nog met mijn broers op het strand van Scheveningen geweest toen het schip was gestrand. Velen zullen zich het dramatische laatste uur (31 augustus 1974 tussen 17.00-1800 uur) waarschijnlijk wel herinneren. Rob Out die dat uur presenteerde kon alleen Hans van Velzen bereid vinden als technicus op te treden, anderen konden het emotioneel niet aan. In het uitstekend gedocumenteerde boek ‘Dit Was Veronica’, van Auke Kok, verklaarde Hans later dat de show misschien wel heel erg dramatisch was. Hij had zelfs een studioklok uit elkaar gehaald en een microfoon op het uurwerk gezet. Om het tikken van de klok aan te scherpen. Toen de discjockeys diezelfde avond de Scheveningse haven bereikten werden ze door vele Veronica-aanhangers toegeschreeuwd dat ze terugmoesten.

Helaas heb ik slechts enkele reacties mogen ontvangen van onze lezers en een herinnering aan die tijd, geschreven door Thijs van Leer (Focus)

(Johan Schoenmakers)

De uit de Amerikaanse staat Oregon afkomstige Donnie Vieti (gitaar en zang) en Alex Salcido (banjo, zang,mondharmonica en piano) vormen sinds enkele jaren The Harmed Brothers. Met hun enthousiasme, plezier, en energieke live optredens is de fanbasis van het duo nog steeds expotentieel groeiende. Ze spelen een bijzondere mix van folkrock met Appalachian invloeden. Op het nieuwe album  All The Lies You Wanna Hear zingen ze parels van ongepolijste soulvolle liedjes, muziek recht uit het hart.

Ze zijn gewapend met louter een akoestische gitaar, een banjo, een piano of een mondharmonica. Er wordt afwisselend ingetogen en uitzinnig gezongen. Met de harmonieuze samenzang van het tweetal  pakken ze je als liefhebber van het genoemde genre zonder meer genadeloos in. Goudeerlijke muziek dat varieert van het rauwe en rammelende Kansas Wind tot aan het subtiel gezongen en gespeelde Shine. Met het opzwepende gitaarspel van Donnie en het felle explosieve stijl van spelen op de banjo door Alex lijkt er geen weg meer terug zodra je deze cd heb gehoord. The Harmed Brothers heeft de toekomst.

The Harmed Brothers – When I Get Back (Tailor-Made Blues) (audio file)

www.myspace.com/theharmedbrothers

(Johan Schoenmakers)

Uit Australië komt veel schoons weet ik vanuit persoonlijke ervaring. Dat kan ik ten aanzien van “Out of Australia” niet zeggen, althans niet over de gehele lijn. Opener van dit album Into the Light begint verrassend sterk, maar laat daarna de overige composities kwalitatief achter zich. Aan de zang van de Australisch/Griekse Parissa Bouas zal het overigens niet liggen, want zij zingt werkelijk uitmuntend (op een paar dramatisch hoge uithalen daargelaten).  De zwakkere schakel in het geheel ervaar ik de gebrekkige zang van partner Carl Cleves. Ik weet niet hoe lang deze voormalige Vlaming reeds woonachtig in Australië is, want zijn Engelse uitspraak overtuigd allerminst. Wanneer het derde nummer vervolgens opent met een vervelende mondharp, en het vierde nummer op weinig overtuigende wijze de Palestijnse problematiek bezingt, waarbij een beroep wordt gedaan op de sympathie van Jezus zelf dan heb ik al redelijk mijn bekomst. De beeldspraak en gebruikte bewoordingen zijn niet afgestemd op mijn smaak, dat is duidelijk. De clichématigheid overstijgt met regelmaat waardoor een onevenwichtig geheel ontstaat. Way Down in the Mines is een aller-aardig nummer, totdat Carl zich vocaal roert.

Zelfs de technische kunstenaars van Stockfish Records kunnen deze productie niet redden. Irritant is dat wel, want ik ben met regelmaat gek van enthousiasme ten aanzien van het uitmuntende geluid welke uit de kelders van Northeim getoverd wordt. Bij het duo Carl Cleves & Parissa Bouas komt de geïnvesteerde energie beslist niet uit de verf. De intentie is er opgetwijfeld, maar ik hoor het niet. Gekunstelde pop zonder bezieling waarvan de dramatiek in de teksten weinig inleving laat horen. En zodra je je geloofwaardigheid te grabbel gooit kun je beter stoppen, of rigoureus een alternatieve aanpak bedenken.

www.carlcleves.com
www.parissabouas.com/Welcome.html
www.myspace.com/thehottentots
www.thehottentots.com

(Rein van den Berg)

“I’m a roadhouse singer, vindt de Amerikaanse Brian Langlinais van zichzelf, die wel houdt van die authentieke roadhouses in Texas en Louisiana, waar vroeger vele muzikanten hun opwachting hebben gemaakt. De zanger met een naam die je uitspreekt als ‘Long-la-nay’ voelt zich sterk verwant met de vroegere inwoners van Acadia (Canada). Doordat de Engelsen in de achttiende eeuw na de oorlog de controle over het plaatsje hadden overgenomen, eisten ze dat de Acadians zich zouden aanpassen aan ondermeer de Britse religie en taal. Omdat hieraan niet werd voldaan werden ze uit Acadia verdreven. Uiteindelijk vonden de Acadians in het zuidwesten van Louisiana hun toevluchtsoord. De eveneens uit Louisiana afkomstige Brian Langlinais is behalve een uitstekend gitarist, gezegend met een prachtig soulful stemgeluid waarmee hij afwisselend heel mooi ingetogen, maar ook rauw kan klinken.

Net als op zijn debuutcd uit 2006 is op “Tonight I Might “een grote verscheidenheid van stijlen aanwezig. De produktie was in handen van Walt Wilkins en Billy Small, waardoor de plaat opvallend warm en helder klinkt. Doe daar de muzikanten van The Mystiquos bij. Dan weet je wat een muzikaal vakmanschap op het nieuwe schijfje zonder overdubs aan de dag wordt gelegd. Vanaf het door bluesgitarist Danny Flowers geschreven Tennessee Hideaway tot aan het laatste juweeltje When I look in your Eyes worden we 45 minuten getrakteerd op sterke songs, gebracht vol passie. Naast de stax-sound in Soul-Searchin’ en  het rockende Do What Right komt uiteraard ook de cajunmuziek aan bod in Never Give Up. Andere uitschieters zijn onder meer de bluesy track Don’t Shoot The Snake In The Bottom Of The Boat en de gospelsong I Was A Burden met prachtige achtergrondvocalen van de formatie The Mystiquos. De cd “Tonight I Might” van Brian Langlinais houdt de luisteraar van het begin tot het eind in de ban door de gevarieerde en boeiende songs. Een briljante  plaat die de liefhebbers van goede rootsmuziek zullen waarderen. Luister en oordeel zelf, het is de moeite waard.

Brian Langlinais – If the Blues Was Green (audio file)

www.brianlanglinais.com
www.myspace.com/brianlanglinaismusic

(Johan Schoenmakers)

Daniel Romano is een Canadese muzikant die hier wellicht enige bekendheid verwierf als frontman van de punkband Attack In Black. Op zijn semiakoestische solodebuut Working For The Music Man ondergaat Romano een opmerkelijke metamorfose en klinkt hij voor de volle honderd procent als een heuse folkie.

Working For The Man werd grotendeels opgenomen in Romano’s huisstudio, met hand en spandiensten van familie (vader Romano speelt mondharmonica, een tante ontfermt zich over tal van instrumenten ), waardoor de elf songs op deze cd klinken alsof ze regelrecht uit het hart van de troubadour komen: eerlijk en ongepolijst.

Romano schrijft goed in het oor liggende liedjes over liefde en verlies, met teksten die af en toe gitzwart zijn (She Was The World).  Een onvaste stem, akoestische gitaren, viool en lapsteel voeren de boventoon op een album dat zich ergens ophoudt in het onmetelijke muzikale landschap tussen Edith Frost en Gram Parsons. De link met die laatste wordt nog eens stevig in de hand gewerkt door de vocale inbreng van Misha Bower (Your Hands, My Greatest Mistake).

www.myspace.com/danielromanomusic

Stel je een klassieke boot voor met zo’n groot radarwiel aan de achterkant, rustig over de rivier stomend op weg naar New Orleans en jij lekker genietend van een drankje. Plots begint er een band te spelen, die zorgt voor schuifelende voetjes. Welkom in de wereld van de formatie Roosevelt Dime die je zowel op een stoomboot, in een park of op de hoek van de straat zou kunnen tegenkomen. De band bezit een wisselende instrumentale bezetting van klarinet, trompet, cornet, banjo, saxofoon, staande bas en drums. Het gezelschap van vijf ervaren musici geeft de luisteraar een verfrissende kijk op het Amerikaanse erfgoed  van de dixie swing, jug, Memphis soul, country en blues. De cd “Steamboat Soul” is tot stand gekomen na vele gulle giften van muziekliefhebbers en fans van Roosevelt Dime. Het eigenlijke doel van $ 5.000 werd ruimschoots overschreden. De opvolger van het debuutalbum “Crooked Roots” is een plaat waaraan je onmogelijk kan weerstaan.

Vanaf de eerste klanken van Simple Man sleurt het enthousiaste collectief je mee in de aanstekelijke ritmes. De band speelt akoestische, energieke en opwindende muziek. De heren klinken op dit album zo ontwapend, dat het niet meteen opvalt hoe virtuoos deze gasten zijn. Op hun best zijn ze wanneer het gaspedaal flink wordt ingetrapt (Slow Your Roll en Whatta Shame) in nummers waar de trompet, banjo en klarinet om voorrang vechten. Ook de meer ingetogen liedjes als Helpless en Long Long Time weten zonder meer te overtuigen. Het sprankelende, hechte en solide samenspel van de New Yorkse groep Roosevelt Dime is op de cd “Steamboat Soul” weer eens het bewijs dat deze geweldige muziek springlevend en onsterfelijk is.

Roosevelt Dime – Jubilee (audio file)

www.rooseveltdimemusic.com
www.myspace.com/rooseveltdimemusic

(Johan Schoenmakers)

Een deel van het sociale leven in de buitenwijken van de Amerikaanse steden speelt zich af in en rond de garages van de huizenbezitters. Vooral de laatste jaren probeert een groot deel van de bevolking het vege lijf financieel te redden met het organiseren van garageverkopen. Een ander fenomeen zijn de meestal jonge muzikanten die vanuit de garage hun eerste stappen zetten op het pad naar een gedroomde carrière in de lichte muziek. Het aanbod is zo enorm dat het een stroming in de popmuziek is geworden: garagesound. Dat deze sound onderhevig is aan de ontwikkelingen op popgebied door de jaren heen is evident. De uit Milwaukee afkomstige groep Jaill is een perfect voorbeeld van wat je een garageband kan noemen. Jarenlang schaafden de jongens aan hun liedjes om uiteindelijk in 2009 onder eigen beheer hun debuutalbum te presenteren. Het gebodene bracht het reguliere label Sub Pop ertoe ze een contract aan te bieden en hun tweede album That’s How We Burn ligt nu via een heuse distributeur in de winkels.

Ook op dit album vrolijken ze hun in up-tempo gespeelde liedjes op met gitaarriffs uit de zestiger jaren die een sterke verknochtheid aan de muziek van die periode verraden. Qua presentatie van die liedjes slaan we twee generaties over om in de punktijd te belanden waar de groep duidelijk qua enthousiasme en onbevangenheid bij aansluit. Voeg daar een goed gedoseerde hoeveelheid psychedelica aan toe en je hebt een resultaat waarmee je als rechtgeaarde garagerockliefhebber mee thuis kunt komen.

www.jaill.net

www.myspace.com/jaill

(Koos Gijsman)

De 25 jarige Engelse zangeres Delta Maid heeft mij overdonderd en diep geraakt met haar vijf tracks tellende ep ” Broken Branches”. Ze is geïnspireerd door Bonnie Raitt, B.B. Cline en Patsy Cline. Als ze dertien jaar is raakt ze gefascineerd door het gitaarspel van Rory Block op de cd “Best Blues and Originals”. Delta Maid neemt momenteel haar debuutalbum op in de Parr Street studio in Liverpool. Deze nog naamloze cd wordt volgend jaar in januari of februari uitgebracht. Als voorproefje hierop kunnen we alvast genieten van vijf nummers op de ep ”Broken Branches”. De hartverwarmende zangeres levert een verrassend visitekaartje af.

Met haar expressief, soulvol stemgeluid weet ze veel emotie in haar liedjes te leggen.  Ze creëert een rustieke sfeer in een mix van country, folk en de deltablues. Steun krijgt Delta Maid van haar broer op de akoestische gitaar en van producer Liam Watson. Naast uitstekend uitgevoerde covers van Eric Bibb en JB Lenoirs klinken haar eigen drie nummers magistraal en sprankelend. “Broken Branches” van Delta Maid is een puur, ruw en intiem luistergenot!

Delta Maid – Slow Down (audio file)

Delta Maid – Any Way I Want To (audio file)

www.myspace.com/deltamaid

(Johan Schoenmakers)

De altcountryband V-Roys, geformeerd rond zanger Scott Miller en gitarist Mic Harrison brachten tussen 1996 en 2000 op het E-squared label van Steve Earle drie aanstekelijke platen uit. Dit leverden hen uiteindelijk een wereldtoernee met de meester himself op. Jammer genoeg hield dit muzikale huwelijk niet stand. Mic vertoefde daarna in gelegenheidsbandjes als The Faults en Superdrag. Na enkele solo-albums nam Harrison met The High Score de cd Push Me On Home.  Na de meer countrygetinte muziek op “On The Right Side Of Grass” uit 2008 is “Commotion” alweer de derde schijf met deze goed scorende band. Hierop staat lekker ronkende rootsrock songs en vliegen de invloeden van de V-Roys voorbij.

Vernieuwend is het natuurlijk allemaal niet te noemen. Op ”Great Commotion” staat heerlijke rauwe en ongepolijste muziek met een aantal recht-voor-de-raap liedjes. Met een dosis melodische subtiliteit scheuren Mic Harrison & The High Score menigmaal door de bocht. De schitterende harmonieën zorgen op o.a. Glass Bones en I Can Tell voor een warm randje. Mic heeft Eric “Roscoe” Ambel erbij gehaald om de veertien songs te masteren.  Eric levert tevens  muzikale gastbijdragen op het album. Dave Edmunds, Dan Baird,  The Backsliders, Tom Petty…. het zijn namen die door mijn hoofd schieten bij het beluisteren van dit album. Dus beste lezers: de cd “Great Commotion” van Mic Harrison & The High Score draait overheerlijk weg.

Mic Harrison – Out of Clinton (audio file)

www.myspace.com/micharrison
www.micharrison.com

(Johan Schoenmakers)

Een van de mooiste emoties in een mensenleven is verwondering. Vooral omdat verwondering veelvuldig leidt tot opwinding. En opwinding doet niet alleen het bloed harder door je aderen stromen, het zorgt ook nog eens voor een extra toevloed van zuurstof naar je hersenen waardoor je, zij het soms maar héél even, het gevoel hebt dat je regelrecht in contact staat met de hemel.

Verwondering vind ik vooral terug in muziek die weerbarstig en eigengereid is. Die wars is van tendensen, stromingen en hypes. Die zich niets gelegen laat aan de wens van de grootste gemene deler. Zoals dat het geval is met de ketelmuziek van Tom Waits, de organische ‘jazzfolk’ van John Martyn, de weemoed van Joan As A Policewoman of de donkere melancholie van Jesse Sykes.

Wrong Side Of The Dream, de tweede cd van Dawn Kinnard, past perfect in dit hoogstaande rijtje. Naast de sfeer van een nachtcafé vlak voor sluitingstijd, net op het desolate moment tussen nacht en dag dat in Spanje madrugada heet, biedt dit prachtige album vooral verwondering en bewondering.

Dat gevoel ontstaat bijvoorbeeld door de sublieme manier waarop Kinnard Indescribably Blue van Elvis uitvoert en het nummer losjes laat aanleunen tegen One Of Us Cannot Be Wrong van peetvader Leonard Cohen. Of door heel diep in haar ziel te laten kijken in het variétéachtige Death Is A Shark, een song die niet alleen connotaties oproept met de al eerder vermelde Tom Waits, maar ook met een contemporaine band als de Dresden Dolls. Of de late night jazz van Dealer In The Dark, dat uit elke porie de spirit van John Martyn ademt. En door The Silence Is Not What It Seems, een filmisch duet met Ron Sexsmith.

Door mijn eigen onoplettendheid heb ik de debuut-cd van deze ongemeen avontuurlijke en talentrijke Amerikaans-Engelse muzikante gemist, een verzuim dat intussen twee jaar te laat is rechtgezet. Ik ben blij dat ik de schittering van Dawn Kinnard deze keer wél op tijd heb opgemerkt.

www.dawnkinnard.com

www.myspace.com/dawnkinnard

Zelf verkondigen de leden van het Canadese Arcade Fire in vrijwel elk interview dat ze erg close met elkaar zijn. De term familieband wordt gehanteerd om aan te geven dat er sprake is van een hecht collectief. Vanaf hun debuut Funeral in 2004 vliegen hun albums als warme broodjes over de toonbank. Hun status stijgt naar grote hoogte en vooral op het podium maken de charismatische zanger/liedjesschrijver Win Butler en zijn kompanen van elk optreden een muzikaal feest. Hoewel thematisch totaal anders van opzet wordt ook opvolger Neon Bible door de vakpers de hemel ingeschreven. De gevarieerde opzet van hun repertoire waarin symfonische en folkgrandeur, rockmuziek en heftige postpunkerupties elkaar goed verdragen, krijgt ook op hun jongste album een vervolg. The Suburbs handelt over hun herinneringen over het leven in de buitenwijken van Montreal. Een ontbrekende commerciële vermaakindustrie is debet aan een grote mate van creativiteit onder de bewoners van die stad. Creativiteit die gekoppeld is aan de dromen en grootse plannen die vooral jonge mensen in de toekomst hopen te verwezenlijken.

Ruim een uur lang geeft de groep aan dit thema een draai waarbij vooral de rockinvloeden – met uitstapjes naar rockabilly – ditmaal een prominente rol innemen. De voormalige Amerikaanse theologiestudent Butler verstaat het vak van het verklanken van een breed scala aan emoties in prachtige liedteksten. In combinatie met zijn gedragen voordracht ontstaat het beeld dat hij als spreekbuis van een deel van de huidige generatie gezien kan worden. Uiteraard wel het welvarende deel dat zich in het rijke westen ophoudt, want veel vragen kunnen stellen is helaas nog altijd een luxegoed in een wereld waarin gelijktijdig een heleboel jonge mensen dagelijks al hun energie nodig hebben om te overleven. Mijn zegen hebben ze, want wie de moeite neemt zijn eigen ervaringen op zo’n inspirerende en vooral openhartige wijze onder de loep te nemen en dit proces vast weet te leggen in memorabele liedjes, kan bij mij een potje breken. Arcade Fire is dan misschien wel De Hype, maar niemand kan ontkennen dat ze desondanks nog altijd volkomen authentiek zijn. The Suburbs is daar het overtuigende bewijs van.

www.arcadefire.com

www.myspace.com/arcadefireofficial

(Koos Gijsman)