Ongegeneerd romantisch durven te zijn. Dwepen met poëzie, schoonheid en bekoring. Je geen donder aantrekken van de nieuwste trend, het laatste one hit wondertje of het snoepje van de week. Gewoon doen waar je zin in hebt omdat je daar verdomd goed in bent. En daarmee dan je eigen spoor trekken. Je voetstappen achterlaten zodat anderen die desnoods kunnen volgen. Het is weinigen gegeven, ook in de muziekwereld die al enige decennia vooral muziekbusiness heet – met alle artistieke beperkingen van dien.

Krista Detor, muzikant van beroep en songschrijfster van inborst, is een van die uitverkorenen die hun eigen gang gaan. Wat ondertussen vier albums heeft opgeleverd die op zijn minst origineel zijn, ook als Detor het spoor even bijster leek. Vier cd’s die de authentieke artiest onderscheiden van de talentloze marionet die kreukloos past in het zoveelste geniale strategische plan van de marketingafdeling.

Dat bijzondere kwartet is zopas uitgebreid met een al even eigenwijs vijfde album: ‘Chocolate Paper Suites’. Opnieuw laat Detor zich niet leiden door de waan van de dag. Ze stelt zich willens en wetens bloot aan mogelijke vooringenomenheid door de plaat op te delen in vijf verschillende suites die elk uit drie songs bestaan én door te verkondigen dat ze zich deze keer heeft laten inspireren door vrije geesten als Dylan Thomas, Federico Garcia Lorca en Charles Darwin.

Hoogdravend? Och, niet meer dan de diepbetreurde Tim Buckley die in 1970 de meesterlijke LP ‘Lorca’ afleverde met vijf beschouwende songs over het leven zoals de gelijknamige Spaanse dichter dat in zijn poëzie beschreef.

Maar hoe zit het met de muziek? Gaat die gebukt onder Detor’s grootse ambities? Nee. Want ‘Chocolate Paper Suites’ wordt nergens gehinderd door de achterliggende opzet. Het concept is niet het doel, maar een middel om een doel te bereiken en staat volledig in het teken van de vaak schitterende muziek. Elk nummer kan zonder meer beluisterd worden als een op zichzelf staande song. Zoals het poppy ‘Rich Man’s Life’, dat de vermogen heeft om uit te groeien tot een radio sweetheart en het onbevangen dromerige ‘Night Light’. Of het sierlijke jazzy ‘Dazzling’, het tere ‘Small Things’ en het aangrijpend mooi gezongen ‘Emma’s Lullabye’ dat een al even fraaie tekst heeft: ‘Charles, the light is soft tonight / I heard you shuffling ‘cross the floor / You worry so of all you know / The World beyond the bedroom door / Is far away, leave it there / Come to bed and dream / Of shiny stones and sparrow bones / And Annie by the stream’.

De heerlijke melodieën, de voortreffelijke teksten, de prima muzikanten, de piekfijne productie en de fluwelen stem van Krista Detor maken van ‘Chocolate Paper Suites’ een tour de force die in alle opzichten geslaagd is.

  3 april – In The Woods, Lage Vuursche

  9 april – De Slotplaats, Bakkeveen
10 april – De Tramwerkplaats, Winschoten
11 april – Herberg Tiengemeten, Zuid-Beijerland
12 april – Meneer Frits, Eindhoven

13 april – Q-BUS Het Muziekhuis, Leiden
16 april – De Amer, Amen
17 april – Theater De Wegwijzer, Joosland

18 april – Acoustic Alley, Den Haag

 www.kristadetor.com

www.myspace.com/kristadetor

Dennis’ achterliggende werk liegt er overigens niet om en het is voor mij dan ook uiterst plezier om de live opnames die momenteel op zijn site beschikbaar staan via deze site onder de aandacht te brengen. Wellicht een introductie naar een nadere kennismaking voor menig muziekliefhebber. Niet alleen de opnames verkeren in een technisch zeer verzorgde staat, maar ze geven ook een mooi overzicht waar deze geboren Rotterdammer mee bezig is. De Westcoast invloed die zijn ouders platencollectie rijk was schijnt door de muziek heen. De meeste nummers maken een aangenaam gepolijste indruk, mijn oren zijn althans onder de indruk. De opnames dateren van januari dit jaar, en het desbetreffende hoesje levert Dennis er brandklaar bij. Niet beluisteren lijkt mij een gemiste kans. Eentje die ik dus niet zal laten glippen. Leuk als gimmick, en introductie naar Dennis zijn overige oeuvre.

http://www.youtube.com/watch?v=q3E2dC-U1No&feature=related

www.denniskolen.nl
www.myspace.com/denniskolen
Download: www.denniskolen.nl/kunstmin.php
 
(Rein van den Berg)

Een plaat die anders is dan haar vorige cd’s. Nummers die zich verhouden tussen de jazzrock, blues en pop. Moderne elektrische rock/pop in Hard Act en Man or Women wordt uiterst gemakkelijk gecombineert met experimentele jazz in Sexcrime en Vonnegut’s Wife. De luisteraar waant zich in een Franse nachtclub bij het horen van de relaxte jazzsongs Hungry Me en Jazz Noon. Circe verrast ons op “Vonnegut’s Wife” tevens op het fusiongenre in Bad Taste. Uitermate gedreven klinkt de blazerssectie in het door Link zwoel gezongen Friends Like You.

Het mag duidelijk zijn. Het zesde album van de uit Los Angeles afkomstige Circe Link is een prachtige, doorleefde en geoliëdklinkende plaat met gitaarpop, rock, soul, jazz en blues.Een cd van prima kwaliteit met een verrassende inhoud.

http://www.youtube.com/watch?v=DSYS_V5bT5M

www.circelink.com
www.myspace.com/circelink
http://www.cdbaby.com/cd/circelink6

‘I grew up in the country (Massachusetts) without a TV or internet. There were so many quiet hours in the day, so many spaces between events. We have forgotten how to be alone in our thoughts. All the best work comes out of that rich stillness of waiting.’ Het lijkt op een passage uit een essay van de Amerikaanse singer-songwriter Meg Hutchinson, maar in wezen is het een beginselverklaring. Dit is mijn bakermat, hier vind ik mijn inspiratie. Gelijktijdig is het een geschikte omschrijving van haar muziek, zeker als we het over ‘The Living Side ‘ hebben, haar achtste album alweer. The rich stillness of waiting. Als je het probeert te vertalen, vervliegt de poëzie in minder dan een oogwenk.

Het klinkt misschien vreemd, maar de vredigheid van dat landschap is af en toe hoorbaar in de jazzy arrangementen, die soms tamelijk spaarzaam zijn. Een beetje zoals de streek waar Hutchinson opgroeide: uitgestrekt, sereen, zelden overvol. Die wat jazzy aanpak doet mij nu en dan denken aan Norah Jones, en ook de ingehouden frasering van Hutchinson is vaak vergelijkbaar met haar manier van zingen. Songs als ‘See Me Now’ of ‘Something Else’ hadden naar mijn smaak niet misstaan op Jones’ eerste twee cd’s. En dat bedoel ik als een compliment.

Openingstrack ‘Hard To Change’ is een zorgvuldig opgebouwde en sfeervolle song met enkele van de mooiste observaties die ik de laatste weken heb gehoord. Hutchinson beschrijft de stilstand van een stoffig stadje met tuintjes die zo keurig en klein zijn dat ze net tussen de mazen van de Amerikaanse droom kunnen vallen: ‘And all these things / Feel so hard to change / You know it used to snow here / Now it only rains.’

‘The Living Side’ bevat nog veel meer van dit soort zachtmoedige maar tegelijk ook scherpe beschouwingen. Over gewonnen of verloren liefde (‘Hopeful Things’, ‘At First It Was Fun’), over aanhoudende onrust in je ziel (‘Travel In’), over nog niet ingeloste verlangens (‘Gatekeeper’) en over hoop (‘Every Day’). Hutchinson schrijft met veel mededogen en warmte. ‘What are the words that have never been used before to describe something we all know?’ zegt ze op haar website. ‘That’s what I’m after.’

Ze zet die woorden op trage, veelal door keyboards gedragen melodieën die veel ruimte overlaten voor haar lichtjes hese stem, maar die door hun gelijkluidende ritme soms ook overhellen naar eenvormigheid. Iets meer variatie was dit album, dat al bij al toch zeer fraaie songs biedt, zonder meer ten goede gekomen en had de vele kwaliteiten die het nu al bezit nóg overtuigender kunnen laten open bloeien. Want ook de stilte van het wachten heeft een wisselende cadans.

www.meghutchinson.com

www.myspace.com/meghutchinson

Het eerste wat mij opvalt bij dit album van Melissa Greener is de aanwezigheid van John Jennings. Dat kan alleen maar betekenen dat deze dame iets waardevols heeft (of waarschijnlijk beter gezegd; kan geven.). Iemand als hem vind je niet in een schuurtje met het naambordje “Creatieve Top Producers” (vrij naar Q. Tarantino!) Haar debuut Fall from the Sky zal zondermeer de reden zijn waarom ze deze producent annex multi-instrumentalist kon “vangen”. Jennings heeft zelf al een zeer respectabele trackrecord opgebouwd door samenwerkingen met artiesten als: Indio Girls, John Gorka, Iris DeMent, Bill Morrisey, en uiteraard Mary Chapin Carpenter – om er even een paar te noemen. Er zijn slechtere referenties denkbaar, een leuk rijtje namen om jezelf aan toe te voegen. De eerste indicaties zijn wat mij betreft meteen positief.

Wat nog positiever is de beluistering van dit album. Mijn gevoel lijkt bewaarheid. Compositorisch staan hier een aantal geweldige nummers op dit album, 10 in totaal. 7 stuks zijn geschreven door Melissa zelf. Mooie uitgebalanceerde nummers die zich stuk voor stuk kunnen meten met de 3 covers die afkomstig zijn van ervaren rotten als Jonathan Byrd, David Rodriguez & Neil Young. Melissa vergelijkt muziek maken zelf met schilderen. Het creatieve wordingsproces bevat voor haar vergelijkbare elementen. In 2002 ontdekte ze dat muziek haar bestemming was. Een terechte keus, want dit bescheiden album bevat veel moois, veel emotie gebracht met overtuigend inlevingsvermogen. Dwelling is een stemmig album voorzien van een zeer basale instrumentatie, die conservatief als het mag lijken de juiste sfeer subtiel weet aan te geven. Zo wordt de romantiek in Paris gevormd door een heerlijke trage accordeon. Melissa Greener is geboren in Detroit, woont in Manhattan, maar geeft aan dat ze zich het meest thuis voelt in Austin, Texas. Dat laatste straalt wat mij betreft eveneens van dit album, want Dwelling laat zich zondermeer beluisteren als een album dat liefdevol tot stand is gekomen.
 
Er zijn grote namen in de muziek, en kleine……..maar deze kleine gaat beslist een stuk groter worden. Nou is mijn opinie allerminst doorslaggevend, en ik heb hiervoor geen scholing gehad, maar ik vergis me zelden wanneer ik een goed stuk muziek hoor. It Gets Harder to Leave Texas Every Time, zingt ze, maar het zou niet verkeerd zijn wanneer ze haar vleugels ook eens deze kant op zou slaan. Zeer mooie plaat die in de lente van 2010 verschijnt.
 
http://www.youtube.com/watch?v=HetqJnVaRM4

www.melissagreener.com
www.myspace.com/melissagreener
 
(Rein van den Berg)

www.youtube.com/watch?v=qjY5rxI9UHs

www.myspace.com/majorbullhorn
www.cdbaby.com/cd/MajorBullhorn1

Buiten zijn werk met Drivin’ N’ Cryin’ om, is “Pre-Approved Pre-Denied” Kevn Kinney’s 7de album. Zoals de subtitel al aangeeft is deze laatste cd van Kevn een akoestische schetsboek. Behalve de ruw geschetste songs tref je op het 2de gedeelte van dit album korte verhalende, enigszins filosofische getinte, overpeinzingen aan. Kundig geschreven verhaaltjes die taalkundig soms een leuke cadans bevatten. Zondermeer leuk om te beluisteren, komisch ook, maar in een andere vorm meer geschikt als intermezzo voor tijdens optredens. Waanzinnigheden om de nummers vakkundig aan elkaar te rijgen. Wel prettig dat dit gesproken gedeelte met een lengte van ruwweg 16 minuten bewust aan het eind van de cd is geplaatst, want bij een volgende beluistering ben ik persoonlijk toch meer geïnteresseerd in Kevn´s muziek. Kevn houdt een voorleesbeurt, en dat is maar beter ook want een live interactie met publiek lijk me hierbij ondoenlijk.

De titelsong is een sterke opener, een kenmerkend Kinney nummer, waarbij deze veteraan zichzelf op gitaar begeleid. Op dit album ontwaar ik 10 nummers, waarvan de meeste zo voor de vuist weg geschoten zijn. Twee van deze songs hebben een zwaarder aankleding gekregen, en komen uit de Drivin´ N´ Cryin´ kluis. “Pre-Approved Pre-Denied” is daarmee een aardige aanvulling geworden op zijn oeuvre, maar ik vraag me af of de plaat officieel uitgebracht gaat worden, of een curiositeit zal blijven voor na afloop van de man’s optredens. Het album staat al geruime tijd aangekondigd op Kinney’s site, maar een mogelijke bestelling wordt (om voor mij onbekende redenen) steeds uitgesteld. Kevn Kinney is recent behandeld voor een aandoening aan zijn keel, waardoor zijn stem tegenwoordig opmerkelijk beter klinkt. De opnames van dit album dateren van voor de operatie, ben om die reden alvast geïnteresseerd in toekomstig werk van deze karaktervolle muzikale kleine zelfstandige uit Milwaukee.

*Dit album is momenteel uitsluitend verkrijgbaar tijdens optredens, wellicht is het zinvol voor geïnteresseerden om zijn site te checken.

http://www.youtube.com/watch#!v=k5ixaVuzVxg&feature=related

www.kevnkinney.com
www.myspace.com/kevnkinney

(Rein van den Berg)

“Mark Linkous of Sparklehorse has committed suicide, according to a report from Rolling Stone. His family has released a statement reading, ‘It is with great sadness that we share the news that our dear friend and family member, Mark Linkous, took his own life today. We are thankful for his time with us and will hold him forever in our hearts. May his journey be peaceful, happy and free. There’s a heaven and there’s a star for you.’

Linkous made his debut under the Sparklehorse name with the 1995 album vivadixiesubmarinetransmissionplot, which yielded the minor hit ‘Someday I Will Treat You Good’. He went on to release three more acclaimed records of fractured, experimental alt-blues: 1999’s Good Morning Spider, 2001’s It’s a Wonderful Life, and 2006’s Dreamt for Light Years in the Belly of a Mountain, as well as the Danger Mouse/David Lynch all-star project Dark Night of the Soul and the Fennesz collaboration In the Fishtank. A voracious collaborator, Linkous also worked with PJ Harvey, Daniel Johnston, Tom Waits, and many others.

Last year, Dark Night of the Soul was released as a book and a blank CD and leaked to the internet due to a legal battle between Danger Mouse and EMI. Earlier this week, it was announced that Dark Night of the Soul would finally receive physical release this summer.”

Soms is maart een verdomd wrede maand…

Neil Young, Bookter T Jones, gitarist Marc Ribot en drummer Jim Keltner werken momenteel in de studio aan een cd vanElton John, samen met Leon Russell. De basistracks staan erop en men is nu drukdoende met de zang en de overdubs.
Er zijn vijftien nummers opgenomen, varierend van Stone-like rockers, Countryballads, gospelliedjes en zelfs een Sinatra-achtige song. Er is nog geen release datum vastgesteld.

Sarah MacDougall is in Zweden, Canada maar ook in Duitsland en Engeland geen onbekende; daar tourt zij regelmatig met o.a. Po’Girl en Vanessa Peters.  Hoewel  ook de Nederlandse en Belgische pers  (rootstime.be, www.altcountryforum.nl, Fileunder.nl, johnnysgarden.nl, ctrlalcountry.be, Plato.nl) niets dan lof hebben over haar laatste cd ‘ Across the Atlantic’ (Copperspine Records 2009), trad Sarah nog nooit eerder hier op. Daar gaat dit jaar eindelijk verandering in komen, nu zij samen met Lapsteelspeler Tim Tweedale Nederland aan doet.

Heeft u interesse in een optreden van Sarah MacDougall tussen 25 mei-31 mei a.s.?
Neem dan zo spoedig mogelijk contact op met YIMA: info@yima.nl

http://www.youtube.com/watch?v=W6ZCgxrNQIg

Onbevangenheid is het sleutelwoord wanneer ik een recensie schrijf. Kleine details kunnen mij alvast in een niet relevante richting opsturen, en zelfs dan nog kan het alle kanten opgaan. Het product maakt van de buitenzijde een frisse heldere indruk. Duidelijk is wel dat Adam Ezra  Olshansky de kern van de band is. Niet alleen omdat zijn foto op de hoes als het meest zelfverzekerd oogt, of omdat hij naamgever van de groep is, maar hij is duidelijk de frontman van deze voor mij onbekende band. Adam is eigenlijk een veredelde singer songwriter, en heeft daarbij een bescheiden band om zichzelf gevormd. Zelf speelt hij gitaar, harmonica en neemt de vocalen voor zijn rekening, terwijl de band vorm geeft aan het ritmische hart door bas, percussie en toetsen.
 
Hoe zal ik de stijl van deze View from the Root accuraat omschrijven? Akoestische Rock geeft waarschijnlijk de beste definitie. Het bevat elementen van het soort folkmuziek welke vanuit Boston op de wereld is losgelaten, terwijl daar een extra dosis bravoure aan toe is gevoegd. De band weet een prettige vorm van rust binnen dit album te houden. ’t Is beslist niet de zoveelste band die zichzelf zo nodig op de kaart moet/wil zetten. De muziek van Adam Ezra en consorten is gedreven, en laat zich als uiterst aangenaam aanhoren. Gepolijst, en gedurfd. Het album is uitgebracht onder Ellis Paul’s label Black Wolf Records, en de band maakt gebruik van het management van Ralph Jaccodine. Wat mij betreft twee prima referentiekaders.

 17 nummers bevat deze allerplezierigste CD maar liefst. Sommige nummers spreken mij meer aan dan andere, maar mijn indruk als geheel is zeer positief. Ook grappig is de live weergave waarbij Adam in de intro van “She’s just a Girl!” bedremmeld een ontboezeming opbiecht. View from the Root is een leuke kennismaking met een voor mij nieuwe groep. Ontwapenende introductie!
 
www.adamezra.com
www.myspace.com/adamezra
(Rein van den Berg)

“I was born when you kissed me”: opent dit album rondom het Manchester duo met een voorbeeld van hun doorgedachte poëtische zinnen. De samenstelling rondom Sian Webley en James Youngjohns is wederom voorzien van de nodige diepgang. Hun werk laat zich vrij vertalen vanuit ondervindingen, en fantasieën tot een dromerige, melancholieke muziek. Een alternatieve stijl die zich in de kern laat terugherleiden op een basisvorm van de Britse folk.

“Survival”, zoals hun nieuwste album is gedoopt, gaat over tweestrijd, kwetsbaarheid, en staat primair in het teken van de voormalige actrice Anna Kashfi. (= 1ste echtgenote van Marlon Brando. Die de tragiek over zichzelf afriep om te liegen over haar achtergrond) Het album gaat over de onvoorspelbaarheid van het leven, waarin we vaak zijn overgeleverd aan de willekeur van iedere dag. Besluiten die we maken, of juist niet maken, of die anderen voor ons maken. Een album over conflicten tussen geliefden, en de emotionele strijd binnen relaties. Anna Kashfi als hoofdthema biedt een veelzijdigheid aan stof, en naast Webley’s teksten weet de band dit bovendien muzikaal zeer melodieus in te kleuren.

www.annakashfi.co.uk
www.myspace.com/annakashfi
http://en.wikipedia.org/wiki/Anna_Kashfi

(Rein van den Berg)

Jig Jamieson is een singer-songwriter, afkomstig uit Ontario, Canada. Jig was zanger en gitarist bij de Canadese altrockband 42 Dean met Jon Stros en Eric Mclaughlin. Deze soloschrijf “As We Sail Into The Dark” heeft Jamieson opgenomen met Balke Bourlice (leadgitaar),de al genoemde Eric Mclaughin (mondharmonica) en Tommy Thompson (drums). De achtergrondvocalen worden verzorgd door Lisa Reed, Dave Allan en John Cal. De kwaliteit van de elf nummers (tien plus bonustrack) bewijst dat Jamieson een zeer begenadigd songsmid is. Na intensieve beluistering van deze cd heb ik een lijstje gemaakt van favoriete liedjes op “As We Sail Into The Dark”:Our Good Land (Americana), Streets (rootsrock), If You Let Me In (akoestisch), The Royal Mae (country tearjecker) en The Ballad of Jim and Ada (countryrock). Sterke composities waarin flarden Chris Knight en Bruce Springsteen onopvallend zijn verwerkt.

De liedjes klinken lekker toegankelijk. Ieder nummer heeft een boeiend verhaal. De teksten gaan merendeels over het aloude Wilde Westen. Opvallend op deze schijf is de verbluffende mondharmonicabijdrage van Eric Mclaughlin. Al met al biedt deze plaat een prettige mix van americana, country en rootsrock. Liedjes die je soms luidkeels zal meeblerren. De grootste verrassing  zit hem op het eind na het reguliere laatste nummer Bleed. Hierna worden we getrakteerd op een bonustrack waar ik kippenvel van kreeg. Gezeten op een barkruk met enkel een akoestisch gitaar en mondharmonica vertelt Jig Jamieson ons een prachtig verhaal over Little Raymond and Hardhitter Annie. Dit tweetal was iedere avond in het Cafe van Charley te vinden, waar volop werd gedanst. De avond eindigde bijna altijd in een Big Fight tussen shorty Raymond en metershoge Annie. Het nummer over dit stel heeft mij nog nieuwsgieriger gemaakt naar nieuw werk van Jig Jamieson.

http://www.youtube.com/watch?v=9nQ70mqly0s

http://www.jigjamieson.com
http://www.cdbaby.com/cd/JigJamieson1

Melodieuze liedjes als de opener Long Hard Trail, de tearjecker Just For Tonight en Young Skin zijn smaakvolle deuntjes, die sterker worden door de mooie harmonieën. De zang komt natuurlijk en ongeforceerd over. Afwisselend nemen de vier Sullivans de zang voor hun rekening. Voor wie houdt van een fijne mix van up-tempo en ingetogen country en bluegrassliedjes is “Come On In” van het roodkoppig achttal een schitterende aanwinst.Mijn favoriet op deze plaat is het countrybluesliedje What Will It Be, maar ook bij de pakkende nummers Memories To Hold, Simplicity en Senorita kan je absoluut niet stilzitten. Semi-akoestische uitvoeringen met geweldige samenzang.

 De acht muzikanten combineren op de debuut-cd “Come On In” country en bluegrass met een subtiele knipoog naar de blues. Een entertainende en onderhoudende  plaat van The Red-Head Strangers met een veelbelovende toekomst.
www.myspace.com/redheadedstrangers
www.cdbaby.com/cd/theredheadedstrangers

(Johan Schoenmakers)

Het is natuurlijk het intrappen van een open deur, maar dingen veranderen niet door met zijn allen voortdurend hetzelfde te doen. Zonder Bob Dylan geen elektrische folk. Of toch in elk geval niet in de vroege jaren zestig van de vorige eeuw. Zonder het genie van Frank Zappa geen alternatieve rock die, ondanks minder interessante muzikale stuiptrekkingen als art- en jazzrock, voor heel wat actuele muzikanten richtingbepalend was en is. En zonder de rauwe grootstedelijke trash van Velvet Underground uiteindelijk ook geen punk.

Avontuurlijke geesten kleuren per definitie buiten de lijntjes, het is hun tweede natuur. En in aardig wat gevallen leidt het overschrijden van grenzen en het adapteren van andere invloeden tot uitstekende platen. Dat heeft het verleden meer dan eens bewezen. En het heden trouwens ook, als ik af mag gaan op ‘Suburban Nature’, het markante debuut van altsinger-songwriter Sarah Jaffe uit Denton, Texas.

Weinig tot niets op dit album doet denken aan het soort muziek dat men doorgaans associeert met haar geboortestaat. Geen altcountry, geen rock, geen Americana. De eigenzinnige songs van Jaffe sluiten voelen zich ondanks de onmiskenbare link met Britse folk aanzienlijk beter thuis in de wereld van muzikanten als Tim Buckley, Bridget St. John, P.J. Harvey, Cat Power, Liz Phair of recenter Emily Jane White.

Sarah Jaffe heeft zeer expressieve stem die boordevol verlangen zit – ze verwijst op haar MySpace-pagina niet voor niets naar grootheden als Nina Simone en Edith Piaf. Die even fijnzinnige als heerlijke tragiek voorziet vooral de tragere nummers op ‘Suburban Nature’ van een enigszins donkere klankkleur. Die nog eens extra geaccentueerd wordt door het zeer efficiënte gebruik van echo, cello, dulcimer, toetsen en subtiele (akoestische) gitaren.

Jaffe is afwisselend poëtisch (‘Better Than Nothing’, ‘Pretender Part 1’), introspectief (‘Luv’, ‘Watch Me Fall Apart’, ‘Wreaking Havoc’), weemoedig (‘Stay With Me’, de prachtige songs ‘Pretender’ en ‘Swelling’, een nummer dat doet denken aan This Mortal Coil) en lichtjes uitbundig (‘Clementine’, ‘Perfect Plan’) waardoor het evenwicht op dit album meer dan goed zit.

‘You said once you were sad / But I don’t believe you / You’re too simple in the head / For pain to please you / There are days when you feel good / And days when you feel nothing at all’, zingt Sarah Jaffe in ‘Watch Me Fall Apart’. Op dagen als deze, terwijl er dit soort muziek uit de boxen komt, voel ik me alvast prima.

www.sarahjaffe.com

www.myspace.com/sjaffe

Rick Taylor heeft “Lucky Room” opgedragen aan zijn eind vorig jaar overleden moeder. Dit soort fundamentele zaken doen je toch telkens weer opnieuw beseffen dat ons aards bestaan een markant fenomeen is. Tevens de snelheid waarmee dit leven aan ons voorbij trekt lijkt aan vaart toe te nemen naarmate de tijd voortschrijdt. Rick valt op “Lucky Room” terug op de muziek die hem ongetwijfeld het meest dierbaar is; The Blues. Rick Taylor’s gitaarspel op Willie P. Bennet’s Hobo’s Taunt heeft Colin Linden’s spelstijl volgens eigen zeggen sterk beïnvloed. In zijn respect voor deze onvervalste bluesgitarist staat Linden overigens niet alleen, want mede Blackie and Rodeo Kings pijler Tom Wilson voegt daar aan toe: “I’ve been listening to and have been inspired by Rick for the last 30 years…He is a legend to us and pleasure to be hearing again in recent years….”

Bestond zijn “Wonky Years” nog uit overwegend eigen geschreven materiaal, op “Lucky Room” bedient hij zich van compositorisch materiaal van zijn vroege helden. Soms hoef je slechts de eerste 10 a 15 seconden te beluisteren, en dan weet je al genoeg. Dat gevoel geeft Rick ten voeten uit. Zijn gevoel voor timing uit zich in deze 11 interpretaties wederom op meesterlijke wijze, want deze plaat is een genot om naar te luisteren. Bluesmuziek heeft maar weinig opsmuk nodig, ’t is niet een kwestie van techniek, maar primair een kwestie van gevoel. En op dat punt slaagt deze “Lucky Room” over de hele lijn. Het overwegend rauwe akoestische geluid is zo dicht mogelijk gehouden bij de basis. Opgenomen met antieke gitaren representatief voor de periode waarin de nummers zelf origineel tot stand zijn gekomen. Gun jezelf een moment terug in de tijd, een moment van pure gelukzaligheid, waan jezelf in The Lucky Room.

www.ricktaylormusic.com
www.myspace.com/ricktaylorband
www.cdbaby.com/cd/RickTaylor1

(Rein van den Berg)

Ik had her en der al positieve signalen aangetroffen op het internet over Jason & The Scorchers, en zei dan ook beslist geen nee toen Robbie Klanderman (Sonic Rendezvous) mij een exemplaar aanbood. Had eerlijk geen flauw idee waar ik aan moest denken bij deze band. Wist dan ook niet dat ze een baanbrekende ep hadden uitgebracht in 1982 die de basis schijnt te zijn van een nieuwe stroming waarbij zowel punk als countryrock samensmolt. Slecht vinden doe ik het niet, maar goed ook niet. Onbegrip heeft zich simpelweg van mij meester gemaakt. Groot vraagteken? Ja, want ik heb zelden muziek gehoord die zo eendimensionaal is als dat van Jason & The Scorchers. Denk dat vooral de live reputatie bij deze country band enorm is, wie weet is een vergelijking met de historische optredens van onze eigen Normaal op zijn plaats. De teksten hebben niet veel om het lijf, maar laten aan duidelijkheid ook allerminst te wensen over. Het gitaarspel is bij vlagen meesterlijk, kan niet anders zeggen.

Een feesttent, veel bier, en de muziek van deze Rednecks en je hebt gegarandeerd een fantastische avond die je nog lang bij zal blijven. Dit is muziek waarbij je eerst in de juiste gemoedstoestand moet komen, en daarna laat je jezelf compleet gaan. Niet het soort avond waar ik mijn vrouw mee naar toe hoef te nemen, maar eerder een stel vrienden die wel een verzetje kunnen gebruiken. (Vergeet geen droge reserve kleding mee te nemen!) Uitzinnig worden ze daar vanzelf wel. De muziek dendert, en kent een eenduidig rampetamp niveau waarvoor Status Quo liefhebbers een moord zouden doen. Je hoeft er ook niet bij na te denken, en dat is juist het leuke. Het album kent 14 nummers, en het roffelt achter elkaar door. Het nummer Golden Days is mijn persoonlijke favoriet, puur vanwege de tekst, die is grappig en waanzinnig tegelijk. Jason Ringenberg heb ik in het verleden ook altijd links laten liggen, en weet nu waarom, onbegrip. Dit is muziek waar je niet bij stil moet staan, dit is het soort dat je moet ondergaan.

www.youtube.com/watch#!v=3Ai0d5WQHmc&feature=related

www.jasonandthescorchers.com
www.myspace.com/jasonandthescorchers
(Rein van den Berg)

De drums zijn op vroege leeftijd al het favoriete instrument van Carter Mclean. Hij is inmiddels multifunctioneel inzetbaar als drummer. Je kan het niet zo gek noemen. Big Band, de musical The Lion King op Broadway, of recentelijk tijdens de Europese tournee van Dana Fuchs. Tegenwoordig kan Mclean ook zeer goed uit de voeten op de akoestische gitaar en piano.De huisvlijt van deze New Yorker heeft een eerste cd opgeleverd met de titel “Ghost Bridge”. Op de drums na zijn alle instrumenten thuis opgenomen. De buren zouden anders kunnen gaan klagen. Voor de achtergrondzang heeft Carter beroep gedaan op een aantal muzikale vrienden. Het is Mcleans eerste poging zijn muzikale gevoel weer te geven op een zilverkleurig schijfje. De singer-songwriter hoopt dat er genoeg momenten op de cd zijn waar de luisteraar van kan genieten.  Hij kan gerust zijn. Ik heb van “Ghost Bridge” genoten en ik doe dat nog steeds.

Carter Mclean toont op dit debuut zijn virtuositeit op de akoestische (fingerpickin’ stijl) gitaar, piano en drums. De cd bevat tien intieme folkliedjes, die warm en sfeervol klinken. Een pluim verdient de singer-songwriter ook voor de mooie ingetogen arrangementen. Zijn rauwe stem en de bijzonder mooie achtergrondvocalen passen uitstekend bij de veelal melancholische en poëtische songs. Fraaie relaxte liedjes die je in je ziel weten te raken. Ook al zijn er momenten dat ik hem ook wel eens wat wilder tekeer zou willen horen gaan. Hij zal waarschijnlijk niet opvallen tussen de grote horde singer-songwriters van deze tijd, maar dat hoeft natuurlijk ook niet echt. “Ghost Bridge” is een cd, met invloeden van onder meer Dan Fogelberg, James Taylor en Jack Johnson, die uitermate geschikt is voor de late avond. Mooi voor op de achtergrond, maar ook een album om intensief naar te luisteren.

http://www.cdbaby.com/cd/CarterMcLean
http://www.myspace.com/cartermclean

(Johan Schoenmakers)

 

In de zomer van 2009 dook het kwartet ‘Unseen Eye’ de studio in om hun debuut-cd ‘Too Bad’ op te nemen. De titel van het album is gewaagd, maar toch doet het anders aan dan dat je zou verwachten. Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen. Deze muzikanten hebben een uitstekende blues-cd gemaakt, daar valt niets op af te dingen. Op 19 december is deze schijf voor het eerst gepresenteerd in Arkansas’ North Litlle Rock, waar de heren vandaan komen. Bandleider Chad Carter heeft de meeste songs zelf geschreven. Als gitarist en zanger doet hij dit geheel in authentieke bluesstijl. Niet geheel verwonderlijk, want hij leerde muziek spelen van zijn grootmoeder. Zij was blues- en ragtime pianiste. In de puberteit kreeg hij het gitaarspel geheel onder de knie. In 2000 kwam er een kink in de kabel, want toen verloor de gitarist zijn middelste vingers door een ongeluk. Maar zoals het met gedreven mensen gaat wist hij toch trucjes te vinden om gitaar te blijven spelen. Als luisteraar merk je er niets van. Integendeel zelfs, want Chad Carter is een gitarist die het vak uitstekend verstaat.

Jobe Kara (drums) en Kenneth Tillery (bas) vormen samen de ritmesectie. Ruim tien jaar maken zij muziek met de voorman van Unseen Eye, waardoor je kunt spreken van goed op elkaar ingespeelde bluesmannen. De 74-jarige ‘Chicken’ James Dorris is op piano degene met de meeste ervaring. Hij speelde met mensen als Houston Stackhouse, Bo Diddley, Cedell Davis, Pinetop Perkins en Fenton Robinson. Op ‘Too Bad’ staan twaalf nummers die stuk voor stuk zeer aangenaam in het gehoor liggen. De pareltjes zijn Quiet Time, Too Bad, It’s A Long Time en Breakdown. Al met al een cd die niet in een bluescollectie mag ontbreken. Het is te hopen dat de band in de toekomst nog meer van zulk moois uitbrengt. Het zou fantastisch zijn wanneer de heren eens het vliegtuig pakken om af te reizen naar de Lage Landen. Zaalhouders zullen geen spijt krijgen als zij Unseen Eye programmeren.

 www.cdbaby.com/cd/UnseenEye

www.myspace.com/unseeneye73

(Willem Croese)

Soms is een cd gewoon mooi. Een plezier om naar te luisteren. Niet spectaculair of overweldigend. Niet baanbrekend of grensverleggend. Niet fenomenaal of weergaloos. Niet adembenemend of buitengewoon. Of verschroeiend en hartbrekend. Want zulke cd’s bestaan, hoe zeldzaam ze soms ook mogen zijn. Nee, gewoon mooi, zonder superlatieven. Hoewel, gewoon. Alsof iets dat je ‘mooi’ vindt ooit triviaal of onbeduidend kan zijn. Ik zou maar al te graag tekenen voor méér gewoon mooie cd’s als tegenwicht voor de karakterloze brij die populaire radiozenders dagelijks over ons uit kiepen.

Mooi dus. Zoals ‘Before And After’, het elfde soloalbum van singer-songwriter Carrie Newcomer, een cd met de klemtoon op charmant, gracieus en bekoorlijk. Wat op zich natuurlijk al een hele verdienste is.

‘Before And After’ bevat dertien minutieus gecomponeerde songs die stuk voor stuk een stevig uitroepteken plaatsen achter de muzikale, vocale en tekstuele kwaliteiten van Newcomer. Ooit bedacht iemand daar de benaming luisterliedjes voor, een begrip dat met het voortschrijden der jaren een wat negatieve bijklank heeft gekregen, maar dat hier van toepassing is in de meest positieve zin van het woord. Want Newcomers’ songs verdienen het om in alle rust ‘gedegusteerd’ te worden, een beetje zoals je doet met een glas goede wijn.

Die analogie maak ik overigens niet voor niks. Met elk nieuw album is de muziek van Carrie Newcomer voller van smaak, klank en dus intensiteit. Op ‘Before And After’ boetseert ze voort aan haar hoogstpersoonlijke kruising van folk, jazz en blues en dat leidt tot zijdezacht in het oor liggende nummers als ‘Before And After’ (een bijna betoverend duet met Mary Chapin Carpenter), ‘A Small Flashlight’, ‘Ghost Train’, ‘Stones In The River’ (het hoogtepunt van deze cd), ‘Coy Dogs’ en het vrolijke ‘A Crash Of Rhinoceros’.

Carrie Newcomer is een quaker, een ondogmatische geloofsgemeenschap die de mensheid tot elkaar probeert te brengen om vrede, verzoening en gerechtigheid te stimuleren. Haar songteksten ademen die levensvisie uit, maar in tegenstelling tot heel wat andere spiritueel geïnspireerde muzikanten is Newcomer nergens belerend of betuttelend. Ze schrijft met de pen van een dichteres: ‘So today I’ll drop stones into the River / And the current takes them out into forever / And the truth is most of us will never know / Where our best intentions go / And still I’ll drop another stone.’ De weemoedige filosoof in mij vindt zo’n passage mooi. De muziekliefhebber in mij ook.

www.carrienewcomer.com

www.myspace.com/carrienewcomer