Aangezien nieuwe muziek tegenwoordig sneller op ‘straat’ ligt door het bestaan van mp3-netwerken van enthousiaste muziekliefhebbers, de online cd-winkels en de youtube-video’s ben je vaak als recensent  minder afhankelijk geworden van de Nederlandse platenmaatschappijen. Rond een officiële release in de Benelux is een recente plaat daardoor ouder nieuws. Iemand die ruim persaandacht verdient is de Amerikaanse zanger en liedjesschrijver Rod Melancon. Een 22- jarige muzikant die aan de oevers van de Vermillion Bayou in het warme Louisiana als kind een diversiteit aan muzikale en culturele bagage meekreeg van zijn ouders.

“My  Family Name” is een plaat van een in Los Angeles woonachtige jongeman van zuiderlijke afkomst, die voor de meeste van de Altcountryforum lezers volstrekt onbekend zal zijn. Op zijn nieuwste album keert Melancon terug naar de americanaroots van de pioniers, die op jonge leeftijd doorbraken onder wie Willie Nelson, Johnny Cash en Hank Williams. De elf eigen liedjes en het door Richie Furay geschreven melancholieke Kind Woman werden zoveel mogelijk op de ouderwetse manier live opgenomen in de studio van engineer Richard Barron bijgestaan door de muzikale smaakversterkers Chad Watson (akoestische gitaar,mandoline), Vern Monnett (gitaar,zang) Herb Pedersen (zang), Richard Barron (keyboard, accordeon), Dean Parks (pedal steel) en Matt Cartsonis (mandoline).

Rods opa en vader sieren de cover van “My Family Name”, die sterk is geïnspireerd op de albumhoezen van de eigenzinnige Britse band The Smiths. Alsof de luisteraar in een vertrouwd familie-album bladert zingt Rod Melancon vol trots over de dierbare vrienden, het familieleven en het groeiende verlangen naar zijn geboortegrond. Onder de noemer ‘americana’ herbergt “My Family Name” twaalf ijzersterke liedjes met invloeden uit de countrysoul en blues. Een prima tegengif voor de zielloze confectie die niets meer heeft te maken met de muziek, waarvoor de legendarische countryzanger Hank Williams zijn leven gaf. De hoogtepunten van dit mooie album zoals Reggie, Long Lost Friend en Lord Knows hebben de ‘White Man’s Blues’ als uitgangspunt met het warme, weemoedige stemgeluid van Rod Melancon en zijn kenmerkend vertellende zangstijl.

Het zou jammer zijn als Rod Melancon niet de aandacht krijgt die hij verdient. Met “My Family Name” heeft hij een sterk melodisch en een dijk van een americana-album afgeleverd. Rod laat horen een geniaal liedjesschrijver te zijn en een formidabele vertolker. “My Family Name” is een plaat die mij bij iedere beluistering een plezierig gevoel gaf.

www.rodmelancon.com

(Johan Schoenmakers)

In de vier jaar van hun bestaan heeft het viertal van The Chefs een vroege versie geproduceerd van wat we nu indiepop noemen. De uit Brighton afkomstige groep mocht zich verheugen in de belangstelling van John Peel en verscheen dan ook regelmatig bij de beroemde sessies in de studio die Peel hield voor de BBC radio. Records & Tea is een compilatie van de liedjes die zij voor het nageslacht vastlegden in de periode 1979 – 1983. Blikvangers van de groep zijn zangeres/bassist Helen McCookerybook en haar broer James McCallum, de gitarist van de band. Hun energieke indiepopliedjes stemmen mij zeer vrolijk. Mits geserveerd met een aantal uit de kluiten gewassen glazen gerstenat.

The Cornshed Sisters – Tell Tales

De vier Engelse zusjes Jennie, Cath, Liz en Marie vormen de groep The Cornshed Sisters. Naast hun dagelijkse broodwinning maken ze tijd vrij om zich muzikaal te ontplooien. Hun debuutalbum Tell Tales namen ze op met co-producer Peter Brewis in de Field Music Studio. Het viertal opteert voor een stijlgebied waarbinnen invloeden uit de Engelse folk- en popmuziek een verbintenis aangaan met invloeden uit de Amerikaanse gospel- en countrymuziek. Bij tourbeurt nemen de dames de solozang voor hun rekening wat een alleraardigste diversiteit met zich meebrengt. Helemaal genieten wordt het wanneer het gezelschap zich presenteert in prachtvolle, welluidende harmoniezang. Veel instrumentaties hebben ze daarbij niet nodig. Gitaarspel, een optionele ukelele plus summier pianospel vullen het klankbeeld aan dat vooral gebaseerd is op de vocalen van het viertal. Liefhebbers van damesgroepen als First Aid Kit en de Webb Sisters raad ik van harte aan kennis te nemen van dit fraaie album.

Soap and Skin – Narrow

Achter de naam Soap & Skin gaat de Oostenrijkse muzikante Anja Plaschg schuil. Direct bij haar debuut Lovetune for Vacuum ontpopt zij zich als een zwartkijkster met allure. De teksten voor dit album schreef zij op vijftienjarige leeftijd. Een moeilijke leeftijd, dat weten de opvoeders van kinderen in die leeftijdsfase als geen ander. Ook op haar jongste mini-album Narrow grossiert deze thans 21-jarige dame in duistere teksten waarbij je de rillingen over de rug lopen. Een vertolking van Schuberts Sehnsuchtswalzer mag natuurlijk niet ontbreken terwijl in het lied Vater Anja het verlies van haar vorig jaar overleden vader een plek geeft. Sobere inkleuringen middels haar vocalen, pianopartijen en lichte elektronische ritmiek completeren een geluidsbeeld dat enerzijds vervreemdt maar gelijktijdig uiterst origineel is. Met een beetje lef en een grote pot valium bij de hand moet het mogelijk zijn dit galgenmaal te verteren. Een sticker op het cd-doosje met een waarschuwing lijkt me echter geen overbodige luxe.

Me – Reservoirs

ME is de naam waaronder landgenoot Minco Eggersman zijn derde album op zijn eigen Volkorenlabel uitbrengt. Gestoken in een blik en aangevuld met kartonnen stukjes van een kunstwerk is Reservoirs By ME geen alledaagse verschijning in de bakken van de platenzaken. Minstens zo opvallend is het geluid van de opnames voor dit album. Nog niet eerder heb ik dit jaar zulke glasheldere, ruimtelijke klanken uit mijn boxen horen komen. Inspiratie heeft hij voor dit project opgedaan bij acts als Brian Eno, Cocteau Twins, Talk Talk, Japan en in het bijzonder de soloalbums van David Sylvian. Met een goed ontwikkeld gevoel voor de juiste balans tussen geluid en stilte toont Minco zijn niet geringe kwaliteiten als componist van uiterst hoogwaardige kwaliteitsliedjes. Ter compensatie van zijn geringe vocale bereik heeft hij er goed aan gedaan zangeres Mariecke Borger in te schakelen. Haar innemende vocalen zorgen ervoor dat de zwaarmoedige teksten van zijn oeuvre niet als een baksteen op de maag vallen. Gelukkig maar want muzikaal gezien is dit een uniek Nederlands album van grote klasse.

Matt Keating – Wrong Way Home

Wrong Way Home is het debuut van Matt Keating op het Sojourn Records label. Tevens is het zijn tiende album waarmee hij een periode markeert die begon met zijn debuut Tell It To Yourself in 1993. Inmiddels heeft Matt zijn aandacht verlegd van de popmuziek naar de altcountry en serveert hij ons zestien liedjes die verfraaid worden met de in het genre vertrouwde instrumentaties. Niets nieuws onder de zon, derhalve. In combinatie met zijn warme stemgeluid en de uit het leven gegrepen liedteksten heeft dit album de liefhebbers genoeg te bieden om te kunnen spreken van een alleszins acceptabel album.

(Koos Gijsman)

“I will bow and be simple / And try as I can / To suffer the children / And walk like a man / Through high times and low, Lord / With luck wearing thin / I will bow and be simple / The best that I can.” Die gelofte legt Matt Harlan af in de titelsong van zijn tweede cd Bow And Be Simple. Het kenschetst de man achter de muziek: Oprecht nederig, hartelijk, begaan met het menselijk tekort, vol mededogen. En daarenboven ook nog eens bedeeld met een scherp oog voor finesse en een gevoelig oor voor een pakkende melodie.

Na het succes van zijn debuutalbum Tips And Compliments, dat bedolven werd onder welverdiende lof, waren de verwachtingen voor de opvolger hooggespannen. Dat Harlan ervoor koos om de plaat in de tijdspanne van één nacht live op te nemen ergens in de buurt van Kopenhagen, maakte het wachten best spannend. Dat hij daarbij niet alleen een beroep zou doen op The Sentimentals, een Deense band die eerder ook al de liedjes van bijvoorbeeld Nell Bryden, Dana Cooper en Sarah MacDougall van de nodige gloed voorzagen, maar ook op de zoetgevooisde Rachel Jones en de onvolprezen MC Hansen (gitaar, lapsteel, mondharmonica) deed ons popelen van ongeduld om het plaatje in de cd-lader te schuiven.

Een ontelbaar aantal draaibeurten later weten we het pertinent: Bow And Be Simple zal hoge ogen gooien in ons meedogenloze lijstje van topplaatjes uit 2012. Hoewel Harlan ons op slechts negen nummers onthaalt, staat de kwaliteit van elke song op een zodanig hoog niveau dat we moeten oppassen om niet al te lyrisch te worden zodat we onze geloofwaardigheid niet in het gedrang brengen. Hoewel? Iemand die in staat is om een schrijnende song als The Ring te schrijven, een nummer over huiselijk geweld en de eenzaamheid die daarmee gepaard gaat (‘She married up a mean one, he don’t take no direction / His temper leads him where he needs to go / He has a funny way of showing his affection / And by now you might think that she might know’), heeft recht op minstens de eerste trede van de overtreffende trap.

Too Much Going On is ook zo’n voorbeeld van ingetogen schoonheid. Twee stemmen die perfect samen kleuren, even weidse als delicate gitaarloopjes en precies voldoende percussie, soms heb je niet meer nodig om te ontroeren. Een vergelijkbare aanpak maakt van Elevator Ride, een song waarin Harlan de inhoudsloosheid van de rat race met enig erbarmen op de snijtafel legt, een sierlijk maar tegelijk ontluisterend portret. Waarna afsluiter Long Ride Home, met een wederom eminente MC Hansen op elektrische gitaar, veel te snel het einde van Bow And Be Simple inluidt. Droegen wij een hoed, we zouden hem na het luisteren naar dit plaatje maar al te gaarne afnemen voor Harlan en de zijnen.

www.mattharlan.com

www.myspace.com/mattharlan

www.reverbnation.com/mattharlan

I wanted to bring your attention to a Kickstarter campaign for The Winding Stream, a documentary about the musical Carter Family that’s currently in post-production. The Grammy Museum, the Experience Music Project, and the Country Music Hall of Fame have all expressed interest in the film, which features legends like Johnny Cash and George Jones and contemporary artists like the Old 97s. We just need to raise enough money to fund the completion of the project and get it to the finish line.

The filmmaker (Beth Harrington, who was nominated for a Grammy for her previous film about the pioneering women of rock & roll) has been told by some funders that there’s no audience for the film! So, we’re setting out to prove them wrong by reaching out on a grassroots level to people who love Americana music. We’re not asking for a donation–we’re looking to people like you who love this music to help us get the word out through blogs and social media. We’re hoping that the Kickstarter campaign will be a success and show everyone that there are multiple generations of fans out there who care about this music and its history.

For more information, here’s the link to the Kickstarter site:

http://www.kickstarter.com/projects/thewindingstream/the-winding-stream-phase-2-post-production-carter

and here’s the link to the Winding Stream home page:

http://www.thewindingstream.com

Ons bereikte zojuist het treurige nieuws dat de Amerikaanse basgitarist, producer en liedjesschrijver Donald “Duck” Dunn, die onder meer samenwerkte met Booker T & The Mg’s en Neil Young vannacht op zeventig-jarige leeftijd in zijn slaap is overleden. Eerder op de avond was hij in Tokyo op het podium te bewonderen van de Blue Note Night Club.

Op zijn facebook schreef Steve Cropper: “Today I lost my best friend, the world has lost the best guy and bass player to ever live”.

Het opvallende debuutalbum “Out Of The Shadows” van de Amerikaanse muziekveteraan Etta Britt is een binnenkomer van jewelste. Een album waarmee ze niet alleen met de deur in huis valt, maar de voor- en zijgevel gaan er ook aan. Met haar unieke strot vol kracht, karakter en schuurpapier is dat een fluitje van een cent voor de blanke vrouw, die klinkt als een zwarte blues of soulzangeres. Uit het niets lijkt ze te komen, maar niets is minder waar. De zangcarrière van Britt laat zich lezen als een meisjesboek. Stond ze vroeger uren voor de spiegel met een haarborstel in de hand als microfoon de grote hits van haar idolen The Supremes te zingen, heeft ze het leeuwendeel van haar muzikale loopbaan in de studio of tijdens optredens als sessiezangeres gewerkt voor artiesten variërend van Engelbert Humperdinck, Kenny Rogers, Al Kooper, Delbert McClinton tot aan Reo Speedwagon. Uiteindelijk duurde het ruim 32 jaar voor de stap naar eigen werk.

Doordrongen van de blues, opzwepend met een flinke dosis soul, gretig in de schijnwerpers en de luisteraar verpletterend zingt Etta Britt de sterren van de hemel in bruisende nummers als Dogs Wants In, I Believe en in duet met Delbert McClinton in zijn herschreven Leap Of Faith. Voortgedreven door superieur gitaarwerk van Tom Bukovac en manlief Bob Britt, een strakke blazerssectie en een weerspannig orgeltje. “Out of the Shadows” zit vernuftig in elkaar en prima gearrangeerd met nummers, die teruggrijpen naar de old school r&b zoals in het door Michael McDonald aangeleverde In The Long Haul en Etta’s zelfgeschreven Make It Fast en The Bigger The Love. Tevens bevat deze plaat prachtige ballads die over herkenbare emoties gaan. I’m Eighteen en Quiet House zijn nummers die je kippenvel bezorgen. Etta’s woorden raken diep, soms zelfs pijnlijk diep met haar hees, overslaand en krakend stemgeluid en melodramatisch klinkende strijkers die voor de nodige glucoseshot zorgen. Herinneringen ophalend over hoe het vroeger was. Het lege gevoel dat ontstaan is nu de kinderen het huis uit zijn.

“Out Of The Shadows” van Etta Britt is een kanjer van een debuutalbum met emotionele liedjes, repertoire dat blijft hangen door de inventieve arrangementen en nummers die regelmatig grooven. Deze debuutschijf doet je smachtend uitkijken naar een toekomstige opvolger.

www.ettabritt.com

(Johan Schoenmakers)

Het nieuwste album van zangeres-liedjesschrijfster Rachel Harrington staat qua sfeer welhaast haaks op zijn voorganger Celilo Falls uit 2010. Eén blik op beide hoesfoto’s vertelt eigenlijk het hele verhaal. Het is zelfs bijna niet te bevatten dat de ons schalks onder de rand van een cowboyhoed toelachende dame op And The Knock Outs dezelfde dame is als de stuurs kijkende dame op Celilo Falls. De muziek op And The Knock Outs is, naast in studio’s in Seattle en Tacoma, tevens opgenomen in thuisstudio’s van Eric McConnell, Rusty Willoughby en Mark Erelli met de meidenband The Knock Outs en gasten als gitarist Tim Carroll, pedal steelspeler Tommy Hannum en duetvocalist Mark Erelli.

Rachel heeft met dit album de geest opgeroepen die hangt in de duizenden zaaltjes in de States waarin op zaterdagavond een countryband het dansende werkvolk muzikaal begeleidt. Met opener Makin’ Our House A Honkytonk legt Rachel haar geloofsbrieven direct op tafel. De Rachel die zo fraai ingetogen zingend te werk ging op Celilo Falls, heeft plaatsgemaakt voor een losgeslagen feestbeest. Ook de countryrockers onder u worden niet vergeten. In een aantal liedjes knallen de dames strakke countryrock riffs uit de heupen alsof Let It Bleed nog gemaakt moet worden. Rachel zou Rachel niet zijn wanneer ze niet een aantal fraaie countryballads in de strijd zou gooien. Het hilarische lied Hippie In My House fungeert dan weer als bliksemafleider voor het doorstane leed.

www.rachelharrington.net

(Koos Gijsman)

Twee jaar geleden pakte Ray Wylie Hubbard uit met A. Enlightenment B. Endarkenment (Hint: There is no C) dat ik toen omschreef als ‘een album met de stootkracht van een op scherp staande Smith & Wesson: klaar om je omver te blazen’. Vandaag, op zijn vijfenzestigste, laat Hubbard horen dat hij nog lang niet van plan is om zijn pensioen aan te vragen. Niets meer moeten bewijzen, maar toch elke keer opnieuw jezelf willen overstijgen: het is een kenmerk dat grote artiesten onderscheidt van subtoppers. Nog zo’n onderscheidende karaktertrek is: gewoon je eigen gang blijven gaan, wars van trends, hypes, marketingblabla en de doorgaans kort regerende waan van de dag. Je eigen richting volgen omdat het de enige richting is die je voldoening schenkt. Omdat je weet dat wat je doet, goed is, zonder jezelf daarbij te herhalen. Hubbard volgt die eigengereide weg al zijn hele leven lang – en het siert hem.

The Grifter’s Hymnal opent met Coricidin Bottle, een door de drums van Rick Richards (Georgia Satellites! Tom Russell!) gedreven nummer dat mij niet alleen doet denken aan Bo Diddley maar ook aan Buddy Holy, zij het overgoten met het soort ruwe gravel dat de muziek van Hubbard al decennialang typeert. Hetzelfde soort gruis dat van South Of The River, Train Yard (met een heerlijk smerig slidegitaartje) en het kritische Lazarus (“So here we are now kinda like abandoned dogs / Wrapped up in Gunnysacks and singing cast iron songs / We’re weird old America / We’re grinning with sharp teeth / We’re beautiful on the surface and rotten underneath”) zulke onweerstaanbare rockers maakt en de ballads – al is dat geen adequate vlag om déze lading te dekken – boven die toch al kwalitatief hoogstaande songs uittilt.

Beklemmend maar bloedmooi is Red Badge Of Courage, een in blues gedrenkte song waarin Hubbard de haviken uit de Amerikaanse politiek een welgemikte trap in het zelfgenoegzame oorlogszuchtige kruis verkoopt. Zoon Lucas strooit met subtiele gitaarlicks, Ray Wylie zelfs blinkt uit op slide. Van hetzelfde kwalitatieve laken een perfect zittend pak zijn Ask God en het grandioze Count My Blessings waarin Hubbard, 47 jaar na de feiten, het onderzoek naar de ware omstandigheden waaronder Sam Cooke om het leven kwam (hij werd neergeschoten door Bertha Franklin, de manager van het hotel in LA waar hij verbleef) ter discussie stelt. En het verhalende Mother Blues mag wat mij betreft ooit uitgewerkt worden tot een heuse novelle.

The Grifter’s Hymnal is een album zonder overbodige opsmuk, een plaat waarop precies zoveel instrumenten gebruikt worden als de song nodig heeft (op 5 nummers zoek je tevergeefs naar een basgitaar), een bij wijlen overweldigende manifestatie van talent, persoonlijkheid en obstinaat je eigen lijnen uitzetten. Ray Wylie Hubbard doet dat met vanzelfsprekend lijkende waardigheid, maar de zorgvuldige toehoorders onder ons weten dat daar zware arbeid aan vooraf gaat. Arbeid die hier geen vruchten maar een volledige boomgaard afwerpt.

http://raywylie.com

12-5 Israel Nash Gripka & The Fieros

15-5 Delta Moon

18-5 Rob Lutes, Rob Macdonald en Rob Lamothe Band

23-5 Larry and his Flask

29-5 Girlyman

Dat de Amerikaanse Chelle Rose met “Ghost Of Browder Holler” pas toe is aan haar tweede album sinds het begin van de 21-ste eeuw heeft niets te maken met haar vocale kwaliteiten of schrijverscapaciteiten. De zangeres met een verleden in het onvoorspelbare gebergte van de Appalachen op de grens tussen North Carolina en Tennessee verruilde haar geboorteplek in 1996 voor de countrymuziekstad bij uitstek: Nashville. Dat ze haar oren niet heb laten hangen naar de muziekindustrie van Nashville is te beluisteren op het twaalf jaar geleden uitgebrachte rootsrockdebuut “Nanahally River” met bijtende blues, heerlijke gitaarriffs en hartverscheurende ballads. Een plaat waarop de onafhankelijke dame met een roestige braam op haar stembanden de kunst verstaat briljante liedjes in elkaar te sleutelen. Na dit album trekt de zangeres zich terug uit de muziekwereld om zich volledig aan haar gezin te wijden.

“Ghost Of Browder Holler” is een comeback of zoals ze het zelf noemt ‘een nieuwe start’. Het resultaat van een verzoek uit onverwachte hoek als americana-veteraan Ray Wylie Hubbard tijdens een live-interview op de Amerikaanse radio hoopt een nieuw album van de zangeres te mogen produceren. Een week na Hubbards opmerkelijke oproep staat Chelle Rose samen met de pensioensgerechtige, oude rot in het vak in de studio van bassist George Reiff. Vergezeld van kruidig, virtuoos en ingetogen snarenwerk van een semi-akoestische all-star begeleidingsband, die meespeelde op Hubbards meest recente plaat “The Grifter’s Hymnal”. Afgezien van het feit dat de opnames in Texas plaatsvonden klinkt het repertoire op dit album als een intrigerende trektocht over het platteland van Nashville, Tennessee.

Chelle Rose charmeert de luisteraar met een imposante reeks aan liedjes met een ferme scheut aan appalachenrock en rauwe folkrock, dat wordt overgoten met een relaxte, broeierig bluesy sfeertje, gebracht vanuit haar eigen ziel. Op “Ghost Of Browder Holler keert ze terug naar de pijnlijke en emotionele momenten uit haar jeugd over het leven in het Appalachian-gebied. Kortom, “Ghost Of Browder Holler” is een heerlijk album en Chelle Rose een aanrader als live-act voor die ene obscure buurtkroeg waar je al jaren niet bent geweest en waar hetzelfde meubilair (de vaste bezoekers) nog steeds aan de bar hangt.

www.chellerose.com

(Johan Schoenmakers)

Sinds een paar jaar is mijn interesse in folkmuziek van de Britse eilanden in alle hevigheid toegenomen. Tegelijkertijd is er sprake van een heuse folkrevival aan de overzijde van het Kanaal. Nu zullen deze zaken niets met elkaar te maken hebben, maar ik prijs mijzelf gelukkig met zoveel jong en nieuw talent.

Eén van deze jonge talenten is Jossienne Clarke. Deze uit Sussex afkomstige jongedame debuteerde vorig jaar met het album One Light Is Gone. Clarke maakt momenteel furore in de Britse folkscene waar ook jonge talenten als Lucy Ward, Kirsty Bromley en Christine Cooper van zich laten horen. Josienne’s stem is klassiek geschoold, krachtig, hoog en zuiver. Zij liet zich op haar debuut ondersteunen door gitarist Ben Walker. Hij speelt in de traditie van o.a. Bert Jansch en Martin Simpson en was tevens verantwoordelijk voor de bijzondere arrangementen. Het album greep terug naar het Britse folkgeluid van eind jaren zestig, begin jaren zeventig van illustere voorgangsters als Shelagh McDonald, Anne Briggs en Sandy Denny. Onlangs liet Josienne in een interview vallen door Joan Baez geïnspireerd te zijn. Haar hoge en indringende stem kent inderdaad overeenkomsten met de enigszins plechtstatige voordracht van Baez.

Blijkbaar zagen doorgewinterde folkies vorig jaar toch nog enige ruimte voor verbetering. Hoewel het album terecht alom geprezen werd, was er toch ook kritiek: de plaat kende geen enkele traditional. In sommige kringen zal dit gelijk staan aan vloeken in de kerk. Om aan deze kritiek tegemoet te komen, stelden Josienne Clarke & Ben Walker het aanvankelijk slechts als download beschikbare album The Seas Are Deep samen. Ditmaal prijken beider namen op het fraai naïeve hoesje, waarbij men het niet laten kan op te merken: “Dit zijn een paar van onze favoriete folksongs. Baarden zijn optioneel maar het dragen van al dan niet zelfgebreide vestjes wordt op prijs gesteld”.

Ook op The Seas Are Deep staat, naast Clarke’s onderscheidende stem, het gracieuze akoestische gitaarspel van Ben Walker centraal. Incidenteel wordt de cello van Jo Silverston ingezet, naast blokfluit en percussie. Met negen fraai getoonzette liederen stellen beiden hier alsnog de kritische achterban tevreden.

Het album opent met Silver Dagger waarmee Clarke meteen terug lijkt te willen grijpen naar de uitvoering van de in 1960 nog zeer jonge Joan Baez. Gedragen cello en subtiele percussie openen Hares On The Mountain, waar o.a. ook Shirley Collins in het verleden eer in legde. Op het stemmige Lily Of The West duetteert Clarke met zichzelf en wordt de blokfluit geïntroduceerd. Aan dit instrument heb ik wellicht net als velen niet al te beste jeugdherinneringen, maar hier klinkt het zeer op zijn plaats.

De van oorsprong Schotse avonturier en vooraanstaand figuur binnen een vorige folkrevival Owan Hand schreef My Donal, ook wel bekend onder de titel Home Of The Whale. ’s Mans avonturen gedurende de walvisjacht worden hier ingetogen gebracht en vergezeld van een eenzame gitaar. Het overbekende Black Is The Colour mag natuurlijk niet ontbreken, opvallend is dat men hier juist ritme en dynamiek toevoegt.

Voordat Ben Walker zijn instrumentatie van The Seas Are Deep ten gehore brengt, wacht het door gitaar en cello gedomineerde John Riley hier in een ruim opgezette versie. Stem en gitaar volstaan vervolgens om zowel Rain And Snow als afsluiter Reynardine voor het voetlicht te brengen. Laatsgenoemde song is het meest bekend van het baanbrekende folkrock album Liege And Lief van Fairport Convention, maar hier lijkt toch veeleer de versie van Anne Briggs model te hebben gestaan.

Met het kleinschalige The Seas Are Deep brengen Josienne Clarke & Ben Walker een subtiel en goed samengesteld album. Het is minstens zo boeiend als voorganger One Light Is Gone en voor een luttel bedrag via de website te koop.

(Hans Jansen)

http://www.josienneclarke.co.uk/

Hoewel geboren in de Amerikaanse staat Californië groeit Patrick Watson op in de Canadese staat Quebec in het plaatsje Hudson bij Montreal. Na ervaringen in het plaatselijke kerkkoor ontwikkelt hij zich al snel als muzikant met een brede kennis van diverse muziekstijlen als klassiek, jazz en pop. Met drie muzikale vrienden brengt hij onder de groepsnaam Patrick Wilson in 2003 het album Just Another Ordinary Day uit. Echt internationaal doorbreken doet de groep eind 2006 met het album Close To Paradise. Een aantal ijzersterke optredens zorgen ervoor dat ook in Europa de muziekliefhebbers massaal vallen voor een repertoire dat gekenmerkt wordt door een stilistisch volslagen eigen karakter. Ook met de in 2009 verschenen cd Wooden Arms weet de groep te overtuigen. De afgelopen drie jaar heeft de groep alle continenten afgereisd.

Op Adventures In Your Own Backyard betalen deze reiservaringen zich uit in een verdieping van de toch al ruime opzet van hun muzikale palet. Vanaf de eerste klanken van opener Lighthouse overspoelt Patrick Watson je met geluidsgolven die bestaan uit invloeden uit alle windrichtingen. Gelijktijdig schudt de groep de vreemdste muzikale vondsten uit de mouw die zelden op zo’n fantasierijke wijze samengebracht zijn. Subtiele details worden daarbij uitgestrooid in de allerfraaiste instrumentaties en wonderschone vocalen die in al hun eenvoud de luisteraar betoveren. De ontelbare muzikale verwijzingen klinken nergens geforceerd waardoor het karakter van de liedjes altijd toegankelijk blijft. Adventures In Your Own Backyard is een uniek album dat in weerwil van de vele onalledaagse muzikale wegen die bewandeld worden, een groot publiek zal aanspreken.

www.adventuresinyourownbackyard.com

(Koos Gijsman)

Vooroordelen over de muzikale kwaliteiten van zingende fotomodellen zijn een nodeloos kwaad in de wereld van de muziekrecensenten. Nog voor er een noot van het album “Child Bride” van  de Amerikaanse schoonheid Hannah Cohen  op cd gebrand was, lag het verdict zogezegd al klaar. Rotsvast van overtuigd dat het debuut van de levende paspop van de glamourwereld net als de verwoede muzikale pogingen van Naomi Campbell, Tyra Banks of Heidi Klum een fiasco zou worden. Illustreerden de genoemde catwalkbeauties dat het ‘hou-je-mond-en-wees-mooi principe de verstandigste optie was voelt Hannah Cohen zich op het aangenaam beluisterbare album “Child Bride” als een vis in het water.

Dat Hannah ooit in de muziek verzeild zou raken, stond eigenlijk al in de sterren geschreven, vanaf het moment dat haar wieg in de omgeving stond van muzikanten, dichters en boekenverkopers.  Geruggesteund door oudgedienden uit de New Yorkse muziekwereld onder wie Sam Amidon, Rob Moose, Brad Albetta, Doug Wieselman, Kenny Wollesen en de hulp van producer Thomas Bartlett, die eerder samenwerkte met Antony & The Johnsons en The National is “Child Bride” een overwegend kaal, melancholisch, soms pijnlijk intiem, breekbaar luisterpopalbum over gekwetste gevoelens, gebroken harten en het verlangen naar respect. Opgebouwd vanuit Cohens eenvoudig akoestisch gitaarspel en de fraaie, subtiele klanken van strijkers, klarinet en piano. Vredelievender kan het bijna amper. Van de onderhuids zuchtende Shadows, de fijne lome folkblues (Don’t Say), een grote liefdesbetuiging aan Hannahs geboortegrond (California) tot aan de donkere tonen van Dovemans popnoirnummer Boy + Angel verliest het ruim half uur durende album “Child Bride” van Hannah Cohen met haar nonchalante stijl en uitdagend stemgebruik geen moment aan kracht.

http://bellaunion.com/artists/hannah-cohen

(Johan Schoenmakers)

Mark Lotterman & Band:  De zanger en muzikant maakte een nieuwe cd op het Excelsi label,  heeft een nieuwe band en daarmee ook een nieuw geluid. Mark Lotterman zingt met weemoedig timbre vol overgave zwartgallige, humoristische en meesterlijk gevonden teksten, dat harten van zullen breken.

De 63-jarige Johnny Dowd wordt al tijden een van de laatst overgebleven échte originals genoemd.  Ondertussen blijft de man uit Texas zichzelf steeds opnieuw uitvinden. Liefhebbers van alternatieve rootsmuziek, specifiek country-noir, die niet vies zijn van invloeden uit de funk- en soulhoek, americana, country-noir, blues ‘n roll, rock ‘n roots: noem het zoals je wilt.  Johnny is een dwarse genie die zich zo uit het hokje wurmt en de boel opschudt met een staaltje ‘Dowd’.

De band Deadman uit Austin, Texas levert  countryrocksongs af, opgetrokken uit warmbloedige orgels, twangende Telecasters en fraaie harmoniezang met hart en ziel, puur, rauw en vol emotie. Het is tijdloze muziek die herinnert aan een aantal grote bands uit het verleden. Van  The Band en Buffalo Springfield  tot aan Little Feat en Poco.  Om van te smullen!

QBUS, Uiterste Gracht 142, Leiden

www.muziekhuis.nl

Jesse Matas, Darwin Baker and Matt Foster – drie liedjesschrijvers en ‘verknipte’ Canadese multi-instrumentalisten laten zich niet graag in een hokje stoppen. Typerend aan de sound van The Crooked Brothers zijn de bonkende contrabas en grommende melodieën plus het gebruik van vele instrumenten en vocale harmonieën. Stel dat Tom Waits een band zou zijn begonnen met David Eugene Edwards (16 horsepower) en Woody Guthrie dan zouden ze wel eens geklonken kunnen hebben als the Crooked Brothers. Banjo’s, mandolines, dobro, gitaar en harmonica – elk om de beurt jongleren van ‘broer’ naar ‘broer’. Ieder met hun eigen stijl en benadering – van porch blues tot stampende funk. De regelingen lijken onbegrensd. Er is een verfrissend gevoel dat ze nooit twee keer hetzelfde nummer zullen schrijven. Zij houden van een goede duik in rumoerige bar, of een zacht zittend theater met een stil luisterend publiek.

05-05: t’ Keerpunt Festival, Spijkerboor
06-05: Cowboy Up, Waardamme, Belgium
13-05: Cafe Spektakel, Asten
15-05: Albert’s House Concert,  Den Haag
16-05: Cafe Wilhemina, Eindhoven
17-05: European World of Bluegrass, Voorthuisen
21-05: Boet ‘n’ Doer Concert Series, Valthermond

www.crookedbrothers.com

De voedingsbodem in de Amerikaanse staat Oregon heeft ons al veel muzikaal genot verschaft. Aan die imponerende reeks van fraaie producties kunnen we nu het jongste album A Wasteland Companion toevoegen van de uit Portland afkomstige muzikant M. Ward. Matthew Stephen Ward debuteert in 2000 met het op Howe Gelbs eigen label OW OM Recordings uitgebrachte album Duets For Guitars #2. Stilistisch is M. Ward geworteld in de Amerikaanse countryfolk traditie. De betrekkelijke anonimiteit waarin hij verkeerde, werd drie jaar geleden opgeheven toen hij als lid van supergroep Monsters Of Folk (met leden van Bright Eyes en My Morning Jacket) meewerkte aan de gelijknamige debuutalbum. In hetzelfde jaar bracht hij het uitstekende soloalbum Hold Time uit waaraan Jason Lytle van Grandaddy en Lucinda Williams hun medewerking verleenden. Bovendien bracht hij met actrice Zooey Deschanel onder de groepsnaam She & Him de afgelopen jaren een drietal albums uit.

A Wasteland Companion is weer een soloplaat waarop M. Ward opnieuw aantoont ook geheel op eigen kracht muzikaal te kunnen imponeren. Centraal op dit album staat M. Wards zang en gitaarspel dat hij op gezette tijden aanvult met een ritmesectie, elektrische gitaar, koortjes, een strijkje en keyboards. Stilistisch schuwt hij niet opvallend poppy uit te pakken met liedjes die uiterst vlot over het voetlicht gebracht worden. Persoonlijk gaat mijn voorkeur daarbij uit naar de meer akoestisch getoonzette liedjes als Clean Slate, The First Time I Ran Away en het folkblues georiënteerde titellied A Wasteland Companion, maar dat is vooral een kwestie van smaak.

www.mwardmusic.com

(Koos Gijsman)

Het talent van de Antwerpse muzikante Liesa Van der Aa kent vele aspecten. De dochter van acteur Frans Van der Aa voelt zich zowel in de toneelwereld als in de muziekwereld als een vis in het water. Haar open geest maakt het mogelijk allerlei samenwerkingsverbanden aan te gaan met creatieve geestverwanten. Voor de productie van haar soloalbum Troops zocht ze het gezelschap van producer Boris Wilsdorf. In de roemruchte studio van Einstürzende Neubauten in Berlijn legde het duo een aantal liedjes vast die beslist niet geschikt zijn voor de doorsnee luisteraar. Naast de vocalen heeft Liesa ook haar violen aangesloten op allerhande apparatuur (loops, distortion) waardoor ze haar muzikale mogelijkheden als een Europese zus van Laurie Anderson weet te optimaliseren.

Een imponerende reeks instrumenten speelt ze voor het overgrote deel zelf. Bevriende musici van groepen als DAAU, haar eigen groep Louisa’s Daughter en trompettist Jon Birdsong zorgen voor gastbijdragen terwijl voor het lied Visitor het Berlin’s Revolution Choir uitgenodigd werd in de studio. Liesa’s teksten verraden haar affiniteit met de wereld van het theater en zijn als kleine eenakters waarbinnen vervreemdende, hilarische situaties geschetst worden. Stilistisch sluit de muziek daar naadloos op aan. Liesa vraagt een optimale concentratie van haar publiek. Wie haar daarin tegemoet komt, wacht een van de enerverendste luisterervaringen van de laatste maanden. Troops is een verzamelplaats voor avant-gardistische, filmische, surrealistische liedjes waarbinnen het experiment niet geschuwd wordt en veelzijdigheid de norm is.

www.liesavanderaa.be

(Koos Gijsman)

Vijf jaar geleden wilde de Amerikaanse indierockveteraan Tommy Womack de muziekindustrie terzijde schuiven. In een veilige structuur van een 8-5 kantoorbaan en geliefd bij collega-muzikanten onder wie Todd Snider, Dan Baird en Jason Ringenberg was het in 2007 uitgebrachte “There, I Said It!” bedoeld als een muzikaal afscheidsbrief. Een turbulente carrière, waar drank en drugs een grote rol speelden begon in 1985 met de rock ‘n roll band Government Cheese. Na deze postpunkperiode van tien jaar, meer dan 800 shows en zes platen bracht Womack onder de naam Bis-Quits in een samenwerkingsverband met Kim Willbrough, het naamloze debuutalbum uit op het label Oh Boy van John Prine.

Na vier soloplaten en twee met de formatie Daddy kan je het countryfolkalbum “There, I Said It!” zien als een openbaar dagboek, een kijk in zijn leefwereld. Autobiografische liedjes geschreven in de werkpauze met een lunchbox, een cola-light en een hoeveelheid aan sigaretten binnen handbereik. Puur, eerlijk en gemeend vanuit zijn hart. En de onvermijdelijke conclusie van het bestaan: ‘I’m Never Gonna Be A Rockstar’. Tegen Tommy’s verwachtingen in werd het album in eigen land enthousiast ontvangen en oogstte tevens veel lof van de schrijvende pers in Nederland. Zanger, muzikant en auteur van Cheese Chronicles: The True Story of a Rock ’n’ Roll Band You’ve Never Heard Of had zich na een langdurige periode van overspannenheid weer teruggevonden.

De bijna vijftigjarige singer-songwriter, gestoorde lolbroek en huisvader verbreekt met het album “Now What!” een stilte van vijf jaar na zijn onverwachte come-back in de muziekwereld. Op “Now What!” gaat hij verder met zijn muzikale levensverhaal, waar hij op “There, I SaidIt!” was gebleven. Alsof er nieuw bloed door zijn aderen stroomt verhaalt Tommy Womack over de pieken en diepe dalen, een moeras van zelfvertwijfeling, jezus, de liefde voor zijn gezin en houdt Tommy de realiteit voor ogen nu hij uit het as is herrezen. Womack heeft geleerd zich niet meer te verliezen in het najagen van zijn rock ‘n roll droom in een roes van drank en drugs ten koste van de wijsheid. Zijn relaxte stemgeluid en de ondersteuning van John Deaderick (keyboard), Daniel Seymour (basgitaar), Paul Griffith (drums), Lisa Oliver-Gray (zang), Jim Hoke (saxofoon,pedaal steel) en Bill Huber (trombone, tuba) zorgen voor de juiste muzikale accenten op deze plaat met diverse elementen en invloeden uit de blues,  jazz, rock, country en een knipoog naar het rapgenre. Iedereen die het americanagenre een warm hart toedraagt zou dit album eens moeten beluisteren. Geloofwaardig en degelijk, nummers die met een ogenschijnlijk gemak onder je huid gaan zitten.

www.tommywomack.net

(Johan Schoenmakers)

Al enkele tientallen jaren heb ik een fascinatie voor de lyra. Een eeuwenoud vioolachtig instrument dat vanaf de knie horizontaal met een strijkstok bespeeld wordt. Zowel de Kretenzer als de Pontische lyra hebben een fabuleuze klankkleur die hun Perzische evenknie hebben in de kamancheh. Dat instrument kwam ik vier jaar geleden tegen op het album Silent City van de Iraanse meester Kayhan Kalhor en het strijkkwartet Brooklyn Rider uit New York. Een album waarvoor ik de klassieke cellist Yo-Yo Ma eeuwige dank verschuldigd ben, want hij was het die Kalhor met een aantal andere meester-instrumentalisten in Amerika uitgenodigd had voor zijn Silk Road Project.

Voor zijn jongste album heeft Kalhor instrumentenmaker Peter Biffin gevraagd een speciaal voor hem aangepaste versie van de kamancheh te bouwen. Een project waarbij de op Kreta gevestigde lyra-professor Ross Daly nauw betrokken werd. In combinatie met het ongelooflijk vaardige spel van bassantourispeler Ali Bahrami Fard levert dat een reeks klankkleuren op die veel vergen van het ongeoefende Westerse oor. Wie het echter aandurft deze handicap te overwinnen, wacht een spirituele en muzikale ervaring van grootse allure. Samen met het plezier van het musiceren met geestverwante zielen vormt die ervaring voor Kalhor tevens het pantser waarmee hij de verschrikkingen van het regime in Iran het hoofd weet te bieden.

www.kayhankalhor.net

Koos Gijsman