Zanger en liedjesschrijver Jonathan Ross is wat je noemt een echte laatbloeier. Afkomstig uit de enorme kweekcijfer voor talent die Amerika is heeft de muzikale vriend van Matt Harlan tot zijn 23ste nog nooit een gitaar in zijn handen gehad. Daarna sloeg bij wijze van spreken meteen de vlam in de pan, overtuigd dat hij zijn ding had gevonden. Muzikaal beïnvloed door Townes Van Zandt (‘The guy who made me want to learn to play guitar’), Todd Snider (‘The guy who made me want to do it for a living’), John Prine en Jerry Jeff Walker ging Jonathan vervolgens teksten schrijven. Op zijn 28ste is het debuutalbum “Hence The Blues” een feit.

Laat je vooral niet op het verkeerde been zetten door de titel van het album van de Texaan. Met uitzondering van het semi-akoestische conventionele nummer Heavy Load situeert Ross zich voornamelijk in de altcountry en folkhoek. Negen eigen nummers en de traditionele folksong Coo-Coo vormen de tracklijst van “Hence The Blues”. Het meeste materiaal is opgenomen in de thuisstudio van Bryan McVicker. Een ruimte die akoestisch goed is ingericht.

Met als goed gedoseerde ingrediënten een elektrische gitaar (Matt Harlan), viool (Hilary Sloan), basgitaar (Nick Gaitan), banjo (Geoffrey Muller), pedal steel (Bart Maloney) en drums (Andy Salmon) zingt de Amerikaan met zijn aandoenlijk snikkende zangstem in de aansprekende altcountry en folkliedjes over ervaringen met vrouwen, drugs, vogels en zijn moeder.

“Hence The Blues” is een in eigen beheer opgenomen debuutplaat die gemakkelijk vergeten zou kunnen worden. Toch maak ik me sterk dat mettertijd dit album  van de nauwelijks bekende muzikant Jonathan Ross zijn weg naar vele muziekliefhebbers zal vinden.

https://www.facebook.com/JonathanRossMusic

www.jonathanrossmusic.com

(Johan Schoenmakers)

Na het ontslag van Crazy Horse, zo’n vijf jaar geleden, sprak Neil onlangs op het Slamdance film festival over twee nieuwe cd’s met The Horse. Een cd is inmiddels afgerond en de banden zijn overhandigd aan Reprise Records. “Americana” heet het nieuwe album van Neil en de hernieuwde samenwerking met  Crazy Horse. Een conceptalbum, onder meer bijgestaan door een kinderkoor, met liedjes die volgens Neil, bij de meeste wel bekend zullen zijn uit de kindertijd, zoals Oh Susanna, Oh My darling Clementine en This Land Is Your Land. Rond de lente zou zijn nieuwe worp worden uitgebracht. Hou hierbij wel een slag om de arm.   Zo zou Neil, samen met Stephen Stills en Richie Furay dit jaar als The Buffalo Springfield de vorig jaar uitgestelde tour inhalen. De groep en de genoemde toer komt momenteel in gesprekken met Neil niet meer ter sprake. Young en de heren van Crazy Horse werken momenteel tevens aan een rockalbum, waarvan de releasedatum nog niet bekend  is.

‘Brock Zeman is a master songwriter, who writes with a maturity far beyond his chronological age. He digs in dark places and comes back with diamonds. He belongs on stage with the big boys.’ Die lovende woorden komen niet van een Canadese journalist, dj of marketeer, maar van niemand minder dan Lynn Miles, landgenote van Zeman, begenadigd songschrijfster en chanteuse extraordinaire.

Op basis van Me Then You, Zeman’s negende album alweer, heeft ze trouwens overschot van gelijk. Hij grossiert hier namelijk in snedige rootsrocksongs over verloren liefdes, losers en barflies die hij afwisselend kruidt met een vleugje Peter Wolf (Push Them Stones), een snuifje Springsteen (de instrumentatie in Season Of Sleep, en meteen ook een van de betere nummers op dit album) en vooral heel erg veel Brock Zeman.

De spanning op Me Than You wordt zorgvuldig opgebouwd, met het drieluik Claws (een ranzig en bluesy klinkende mokerslag van een song), End Of The World (dat kaal begint, in het midden zowat ontploft en eindigt in gefluister) en het al eerder genoemde Season Of Sleep (een lekker kwaaie song) als onbetwist hoogtepunt.

Niet dat de plaat daarna in een zwart gat valt, verre daarvan zelfs. Want Rain On The Roof Part 1 & 2 biedt nog ruim dertien minuten lang de sfeer en de schoonheid van het Canadese landschap ter hoogte van het wonderlijke Jasper National Park, ook al komt Zeman dan uit het drieduizend kilometer oostelijker liggende Ottawa. Het is kenschetsend voor zijn kwaliteiten als songschrijver dat Zeman het vermogen bezit om dergelijke beelden op te roepen met zijn muziek.

www.brockzeman.com

www.myspace.com/brock_zeman

http://www.facebook.com/people/Brock-Zeman/511784326

In de categorie ‘beter goed geleend dan slecht zelf bedacht’ valt de nieuwe worp “The Bluebird Sessions” met blues doorspekte southern rock van de formatie Memphis Train Union. Een Amerikaans kwartet dat wordt aangevoerd door zanger/gitarist Dave Korman, aangevuld met een drietal getalenteerde muzikanten die de americana en rootsscene in Tampa Bay momenteel voortbrengt.

Recycling is goed, zal de bandleider van Memphis Train Union met zijn door liters whiskey doordrenkte rauwe stemgeluid gedacht hebben. Je hoeft niets te vrezen als het over de kwaliteit van de liedjes gaat. Een herkenbare zanglijn? Ach, wat boeit het als iemand anders hetzelfde riedeltje al zong of speelde. “The Blues sessions” knipoogt regelmatig naar The Rolling Stones (Devils Wins Again en Queen City), The Drive-by Truckers (The Day The King Died) of J. Geils Band (Dear John Blues). Tel daarbij bluesy nummers als  Devils Elbow en Come Along bij op met zinderend gitaarspel en een prettig zeurderig orgeltje en je komt uit bij repertoire dat je na een paar luisterrondes weet mee te galmen.

“The Bluebird Sessions” van Memphis Train Union is een prima rootsalbum van Amerikaanse bodem, waar zeker de jaren zestig en zeventiggeneratie fijn met de kleinkinderen naar kan luisteren.

http://mindbalmrecords.bandcamp.com/album/the-bluebird-sessions

www.myspace.com/memphistrainunion

(Johan Schoenmakers)

Tijdens het lezen van Duivelsmuziek, een aanstekelijk geschreven verslag van een fietstocht door het geboorteland van de rock-‘n-roll, blues en jazz, valt de nieuwe cd van Little Freddie King (geboren als Fread E. Martin) in de brievenbus van Landhuis Overheul. De overeenkomst tussen de hoes van Chasing Tha Blues, pas het achtste album van deze 71-jarige Deltablues original, en de cover van Leendert van der Valks en Winnifred Wijnkers boek kan geen toeval zijn: King die door de straten van zijn woonplaats New Orleans fietst…

Delta blues en New Orleans zijn meteen ook dé trefwoorden voor deze heerlijk ongepolijste uurtje authentieke blues. Tegen het einde van het meeslepende Born Dead van Newton Greer (‘Why was I born down in Mississippi town / Black man has to work just like a slave / Black man in Mississippi / Might as well be born dead’) klinkt krasse knar King écht als een afgebeulde slaaf, als iemand die recht van spreken heeft als het over blinde rassenhaat gaat, als de blues ter sprake komt.

In de traag swingende groove van Back In New Orleans, met subtiel mondharmonicaspel van Robert Lewis DiTullio Jr, roept King met simpele worden als ‘New Orleans, New Orleans, where nothing is the same’ aangrijpende beelden op van N’Awlinz na de desastreuze doortocht van Katrina. En na het horen van Standin’ At Your Door, een heerlijk rommelige slow, hoop je dat de oude geilaard het meisje toch vooral maar niet gekregen heeft, zó lekker klinkt dit onverteerde liefdesverdriet. Dit is blues op zijn best.

In de donkere dagen van de vorige eeuw beweerden racistische rednecks, blanke boerenhufters en paapse pilarenbijters dat blues de muziek van de duivel was. Tja, tegen zoveel domheid waren toen zelfs de goden niet opgewassen. De oorspronkelijke bluesmuzikanten waren en zijn dat gelukkig wel. Little Freddie King is er zo één. Hopelijk nog ettelijke jaren lang.

www.littlefreddieking.com

www.myspace.com/littlefreddieking

www.duivelsmuziek.nl

Countryartiesten van betekenis als Trisha Yearwood, Pam Tillis, George Strait, Martina McBride en Patty Loveless hebben het telefoonnummer van zangeres-liedjesschrijfster Gretchen Peters in hun boekje staan. Haar schrijftalent heeft menig artiest een fraai lied bezorgd die in een paar gevallen een Grammynominatie opgeleverd hebben. Op jonge leeftijd verruilt zij de Oostkust voor het diepen Zuiden van de Verenigde Staten. Vanuit haar geadopteerde woonplaats Nashville bestookt zij ook op haar jongste album Hello Cruel World haar publiek met liedjes die diep in de ziel van de mensheid graven. Zelf meldt Gretchen dat zij op dit album afrekent met de halve waarheden, leugens en valse intenties van het huidige tijdsgewricht. De karakterstudies waaraan zij haar personages onderwerpt, vertonen een constant beeld. Haar hoofdrolspelers zijn stuk voor stuk mensen die zich verzetten tegen de omstandigheden die het lot voor hen in petto heeft. Gretchen verstaat de kunst deze figuren tot leven te laten komen en de luisteraar te betrekken bij hun verhalen.

Naast de fraaie lyriek van haar empathische liedteksten heeft dit album ook muzikaal gezien veel te bieden. Haar doorleefde voordracht en de fraaie melodielijnen in combinatie met de originele wijze waarop Gretchen haar liedjes stilistisch ingekleurd heeft, maken Hello Cruel World tot een topper in het countrygenre. Naast de vele instrumentale bijdrages van diverse studiotijgers uit Nashville als bassist Viktor Krauss, de gitaristen Will Kimbrough en Doug Lancio, trompettist Vinnie Ciesielski plus pianist en echtgenoot Barry Walsh wordt Gretchen vocaal bijgestaan door Rodney Crowell en Kim Richey. Door de ongedwongen werkwijze tijdens de opnames heeft het collectief onder bezielende leiding van mevrouw Peters een transparant album afgeleverd dat ongetwijfeld aan het eind van het jaar plaatsneemt in de diverse jaarlijsten van de americana.

www.gretchenpeters.com

(Koos Gijsman)

Harmen Ridderbos maakt deel uit van de Groningse-Finse akoestische folkband Town of Saint. Samen met zijn Finse partner treedt hij regelmatig op in België, Duitsland en Nederland. Town of Saints was onlangs te bewonderen op Euronic 2012 in Groningen.

Ian Fisher is een echte troubadour, opgegroeid aan de oevers van de Mississippi in Ste. Genevieve in Missouri. Hetzelfde gebied waar mensen als Mark Twain, Chuck Berry en Johnny Cash door beïnvloed werden. Ooit is Ian op zijn 13e levensjaar begonnen met een roestige basgitaar. Hij werd geïnspireerd door Bob Dylan, Nina Simone en vele anderen. Later schreef hij teksten gebaseerd op zijn eigen ervaringen en uit liefde voor zijn omgeving.Gewapend met een gitaar en zijn stem weet hij de luisteraars te raken.

 
01.02. Skek – Amsterdam
02.02. Kroeg van Klaas – Groningen
03.02. De Bakkerij – Castricum
04.02. Bernhard’s Room – Hoogeveen
05.02. Oude Kerk – Scheemda

www.townofsaints.com
www.ianfisheronline.com
www.ianfisheronline.com/ifandthepdl/ifandthepdl.html

In de aanloop naar een drie maanden durende clubtour van de charismatische bluesman Julian Sas presenteerde het podiumbeest,  ondersteund door de superstrakke begeleiding van Tenny Tahamata (basgitaar) en Rob Heijne (drums) op vrijdag 27 januari voor een grootschalig publiek in de Zoetermeerse Boerderij de nieuwe liedjes van het album “Bound To Roll”. Op de positie waar ik voor het podium stond liet jammergenoeg het geluid veel te wensen over. Teveel bas, weinig Sas’ gitaarspel en zijn vocalen te zacht. Het overige publiek scheen maling te hebben aan wat voor geluidsissues dan ook en genoot met volle teugen van het optreden. Een strakke set van het powertrio , regelmatig bijgestaan door hammondorgelspeler  Willem van der Schoof. De cd-presentatie van “Bound To Roll” was van het begin tot het eind één groot feest, waarbij het speelplezier duidelijk van de band afstraalde.

Diep geworteld in de powerblues hoef je van deze hardwerkende en opwindende bluesgitarist van Nederlandse bodem geen vernieuwende muziek te verwachten. Julian beleeft en verwoord de blues zoals hij die zelf voelt met passie en virtuositeit. Een verrijking van zijn leven na het beluisteren van de lp “Are You Experienced” van Jimmy Hendrix. Baanbrekend voor die tijd zonder gebruik van de geavanceerde opnameapparatuur waarover we nu kunnen beschikken. Muziek maken is dan ook voor Julian een emotionele lading. De gezondste drug die er is, volgens de uit de Gelderse bluesdelta afkomstige muzikant.

Ruim twee en half jaar nam het schrijven voor het nieuwe album in beslag. Lang? Wat heet lang in een muziekwereld waar het internet en de sociale media een belangrijke rol zijn gaan spelen. Het in de Rodisc studio te Tiel opgenomen “Bound To Roll” is de opvolger van de in 2007 verschenen “Resurrection”. “Bound To Roll” is een plaat zonder languitgesponnen nummers of oeverloos gitaargepiel.  Deze plaat bestaat uit negen eigen liedjes en uitvoeringen van 30 Days In The Hole (Humble Pie) , de killersong Highway 61 Revisted (Bob Dylan) en een onvermijdelijke Rory Gallagher cover (Shadow Play). Liedjes van rond de vier á vijf minuten, die handelen over onderwerpen als de liefde (How Could I’ve Been So Blind), Pijn (Mercy), verdriet (Blues Won’t Stay) en vreugde (Bound To Roll). Dynamisch en agressief spelend in Tear It Up of hartverwarmend in het ingetogen en akoestische Ain’t Back Down.

Met deze plaat brengt Julian Sas wederom zijn fans in beroering met scherp en intens gitaarspel gekoppeld aan zijn krachtige strot. Julian, Tenny en Rob kennen zowel op de buhne als op deze cd maar één inzet en die is altijd aanzienlijk meer dan 100%.

04-02: Lantaarn, Hellendoorn    
11-02: Iduna, Drachten
18-02: Tivoli, Utrecht
25-02: Het Hart, Eefde
26-02: Wilhelmina, Eindhoven
02-03: P60, Amstelveen
03-03: De Bosuil, Weert
09-03: P3, Purmerend
10-03: ‘t Beest, Goes
17-03: Zwaantje, Deest
24-03: Blues Alive, Cuijk
31-03: De Kelder, Amersfoort    
07-04: De Kade, Wijdewormer
14-04: Het Paard, Den Haag
12-05: Podium Underground, Lelystad
19-05: Calypso Bluesinwijk, Wijk bij Duurstede
25-05: De Vorstin, Hilversum
27-05: Ribs & Blues Festival, Raalte
01-06: Sportpark Festival, Budel

www.juliansas.com

www.cavalier-musicmanagement.com

(Johan Schoenmakers)

Drie jaar geleden maakte de Amerikaanse songstress Lissie een overweldigende indruk met haar bloedstollend mooie EP’tje Why You Runnin’. Een jaar later volgde haar langverwachte debuutalbum Catching A Tiger, een plaat die door toedoen van producers Jacquire King en Bill Reynolds te weinig bracht van het talent en de klasse die Lissie in beginsel te bieden heeft.

Om hoeveel talent het precies gaat, is te horen op Live At Shepherd’s Bush Empire, de neerslag van een optreden dat Lissie met haar band gaf in december 2010. Geen idee waarom haar platenmaatschappij het nodig vond om ruim een jaar te wachten met de release van de cd/dvd, maar goed, het plaatje en de dvd (uitgebracht in Region 0 NTSC versie) liggen er eindelijk zodat ook degenen die die avond in november níét in Londen waren nu ook kunnen meegenieten van het heerlijke concert dat Lissie daar gaf.

Dit livealbum, waarop vooral songs staan van Catching A Tiger, maakt meteen ook duidelijk dat met name die plaat stukken beter had kunnen klinken als die plaat zou zijn geproducet door iemand die voeling heeft met de kristalheldere muziek die jongedame Maurus maakt. Dat gezegd zijnde, zijn het toch de nummers die op Why You Runnin’ staan (voor de titels, zie http://www.altcountryforum.nl/2009/12/28/lissie-why-you-runnin/), aangevuld met het fraaie Bully, die hier met de hoofdprijzen gaan lopen.

www.lissie.com

www.myspace.com/lissiemusic

Heeft u dat nu ook? Van die albums die je uitsluitend bij speciale gelegenheden opzet? Zo heb ik bijvoorbeeld een kleine collectie albums in de loop der jaren verzameld die ik uitsluitend op genotzalige zomerse avonden afspeel. In dat genre heb ik recentelijk het album Dor De Mar van de Kaapverdische zanger-liedjesschrijver en gitarist Tcheka aan mijn lijstje toegevoegd. Na enkele seconden luisteren naar zijn stemgeluid weet je dat je niet alleen te maken heb met een begenadigd vocalist maar ook met een goed mens. Tcheka heeft die unieke kwaliteit om volledig geloofwaardig over te komen. Gekoppeld aan een stemgeluid dat qua mogelijkheden onbegrensd is, vormt dit een unieke basis voor een uiterst eigenzinnig klankbeeld. Hoezeer Manuel Lopes Andrade, onder welke naam Tcheka bij de burgerlijke stand ingeschreven werd, afwijkt van de gemiddelde muzikant van het eiland, blijkt op dit album.

In twaalf hartverwarmende liedjes presenteert Tcheka op Dor De Mar een fraaie mix van Afrikaanse, Portugese, Kaapverdische en Braziliaanse stijlelementen. Een goedgeoliede begeleidingsgroep omgeeft zijn aparte gitaarspel met de allerfraaiste instrumentaties en veelkleurige ritmische patronen. Ook over de compositorische talenten van Tcheka hoeft niemand zich zorgen te maken. Op één na schreef hij alle liedjes zelf en de kwaliteit van zijn liedjes is zo groot dat je hem direct schaart onder de Groten van het Afrikaanse continent. Een grote markt lijkt mij voor hem weggelegd in Brazilië waar Tcheka’s muziek naadloos aansluit op die van de grote acts in dat land. Zelf heb ik dan ook dit album een plekje gegund naast het gelijknamige album van Tribalistas. De kenners onder u weten ongetwijfeld wat dat betekent!

www.myspace.com/tchekacaboverde

(Koos Gijsman)

De Amerikaanse folk en altcountry troubadour Adam Arcuragi heeft de afgelopen vier jaar twee albums uitgebracht met muziek die hij death gospel heeft genoemd. Binnen een kring van muziekproevers heeft de rijzende ster inmiddels aan beide kanten van de Atlantische Oceaan veel bekendheid verworven. Hij is niet geïnteresseerd in het schrijven van liefdesliedjes voor tieners. Op zijn nieuwe cd “Like A fire That Consumes All Before It …” valt hij dan ook echte relaties aan op de mooiste manier die je je kunt voorstellen. De dood is een ander terugkerend thema op deze plaat. Niet op een morbide manier. Dood ga je allemaal wel een keer, vindt Adam. Geniet van het leven en maak er geen punt van. Opvallend is de albumtitel. Adam: ‘a title that represents a sort of double word score in that it is both a line from The Iliad and the name of a painting by Cy Twombly’.

Voor het derde album “Like A Fire That Consumes All Before It …dat via suburban records in ons land wordt gedistribueerd, werd Duane Lundy (Daniel Martin Moore, Ben Sollee) bereid gevonden plaats te nemen achter de productietafel. Het nieuwe album werd over een periode van twaalf dagen voor het grootste deel live in de Kentucky studio opgenomen. Een plaat waarop Adams krachtig stemgeluid word bijgestaan door The Lupine Chorale Society. Een koor dat in een continu wisselende samenstelling bestaat uit leden van onder meer de formaties War Of The Drugs, These United States en Rogue Wave.

Op de semi-akoestische cd heeft Adam Arcuragi zich laten inspireren door de productiestijl van Phil Spector, de gesjeesde godfather met zijn torenhoge wall of sound, traditionele hymns en folkliedjes uit het begin van de twintigste eeuw. “Like A Fire That Consumes All Before It…” is een prima cd met de donkere kant van de gospelmuziek, waar je misschien in het begin doorheen moet prikken. Van grotesk naar subtiel en van melodramatisch naar introvert. De elf spirituele, hartverwarmende of eerlijke liedjes in een combinatie van regelmatig herhalende refreinen, een intense sfeer en de productie van Duane Lundy slepen zich van het ene naar het andere hoogtepunt voort.

www.adamarcuragi.com

(Johan Schoenmakers)

De Delftse zanger Nico Haak liet zich op zijn eerste grote succesnummer in de jaren zeventig niet onbetuigd over het kleine grappige speelgoedgitaartje: ‘Wij spelen zo graag op de joekelille, ‘t is om te gillen, dat wij het willen’. Met het zeker in het begin van de twintigste eeuw mateloos populaire instrument, dat zo weggegrist kon zijn uit de kinderkamer, scoorde Tiny (Herbert Khaury) Tim in Nederland een grote hit met ‘Tiptoe Through The Tullips. Inmiddels is de ukulele dankzij folky indieformaties als Beirut en Noah and The Whale helemaal weer van nu.

Llano Blue van het duo The Sweet Trade veegt op het debuutalbum “Pistols & Parasols” het ouderwetse imago van de ukulele van tafel en geeft het, samen met zijn compaan Sean Malroy die de viool in doodsnood kan laten krijsen, een waardige tweede jeugd. Uitbundig opgemaakt treedt het duo regelmatig op tijdens de wereldberoemde burlesque-avonden in San Fransisco. Een absurdistische samensmelting van zang, dans, cabaret, theater, varieté en extravagante kleding. Wie zeeën van tijd heeft kan met een gerust hart deze plaat verkennen en de taaie schoonheid ontdekken. Hoekige, grillige en intrigerende melodieën als in In My Bubble, Gone en Easy, – minder recht door zee dan het repertoire van ‘internetsensaties’ als Esmee Denters, Birdy en Lana Del Rey.

Een duidelijke glansrol is weggelegd voor de twee eigenzinnige en aparte liedcomponisten met Llano Blue in de hoofdrol van expressieve zanger met lichtelijk gekwelde vocalen. De cabareteske en theatrale manier van muziek maken met de nodige zelfspot en Llano’s wanhopig klinkende stemgeluid in Julie is een beetje vreemd, maar wel lekker. Het zet je als luisteraar meerdere malen op het verkeerde been. Hoe vaker je “Pistols & Parasols” beluister, des te meer zal je steeds andere facetten ontdekken in de wereld van The Sweet Trade met hun kunstzinnige en artistieke muziek. Een geslaagde plaat.

www.thesweettrade.net

(Johan Schoenmakers)

Als er iets is waarin onze buren van het Verenigd Koninkrijk goed zijn, dan is het wel in het vervaardigen van een overzichtswerk rond een bepaald onderwerp. Dat geldt naast de fantastische natuurdocumentaires waar de BBC ons mee verblijdt ook zeker op het muzikale vlak. Naast het prachtige overzichtswerk van het Topic label over de geschiedenis van de Engelse folkmuziek doet ook het Cold Spring label een stevige duit in het zakje met deel drie in een drieluik over de recente Engelse folkmuziek. De op Rebirth aanwezige liedjes waren oorspronkelijk overgebleven bij het samenstellen van het album Dark Britannica uit 2008. Deze liedjes waren in eerste instantie enkel via internet te verkrijgen. Na de tussenkomst van het verwante album We Bring A You King With A Head Of Gold  hebben de samenstellers besloten alsnog de restopnames uit 2008 op een dubbelalbum uit te brengen.

De 33 folkacts die op dit album te beluisteren zijn, bestrijken een breed spectrum van de vele deelgebieden die zich in het folkgenre ontwikkeld hebben. Het maakt dit album tot een uniek overzichtswerk waarop uit vele vaatjes getapt wordt. Naast een aantal uiterst toegankelijk klinkende liedjes voor een breed publiek hebben de samenstellers niet geschroomd een substantiële ruimte in te lassen voor de meer experimentele kant van de Engelse folkscene. Vooral in dat onderdeel wordt er van de gemiddelde luisteraar veel gevraagd. De improvisaties die de muzikanten tevoorschijn toveren uit diverse traditionele instrumenten vragen veel van de tolerantie van het publiek. Wie zichzelf echter de tijd gunt te wennen aan deze afwijkende klanken, krijgt daar heel veel spannende muziek voor terug.

(Koos Gijsman)

Onder zijn artiestennaam JD Fox figureert deze maand de Belgische zanger en gitarist Jan de Vos met het in eigen beheer uitgebrachte album “The Roadmaster” in de Euro Americana Charts. Een lijst met vijfentwintig albums, die iedere maand door muziekliefhebbers wordt samengesteld. Het gratis weggeven van zijn nieuwe cd aan onder meer vakbekwame muziekrecensenten is een slimme zet van de Brugse inwoner met Gentse wortels. Hiermee zet Jan zichzelf met het welverdiende eerbetoon aan de Muscle Shoals legende Spooner Oldham volop en terecht in de schijnwerpers.

De meeste mensen in België zullen Jan de Vos vooral herinneren als drummer in de jaren tachtig op lp’s van de powerpopband The Machines en de rockformatie Derek & The Dirt. Uit zijn Franstalige loopbaan als zanger verscheen deze eeuw drie albums. Als Jan in 2007 zijn laatste kunstje vertoond op de Belgische podia en de tijd rijp acht afscheid te nemen van de muziek ontvangt hij, naar aanleiding van zijn Franse uitvoering (Ma Chlorofille) van Spooners compositie Genie In The Jug, een enthousiast emailbericht van de vermaarde Amerikaanse songschrijver.

Met hernieuwde energie, inspiratie, geloof en zin in de muziek neemt De Vos, samen met vijf gerenommeerde Nederlandse musici een selectie aan liedjes op, onder meer voortgekomen uit de vruchtbare samenwerking tussen Oldham en Penn. The Boxtops, James & Bobby Purify en The Sweet Inspirations – niet iedereen zal deze namen kennen. De southern soul- en rhythm & bluesliedjes als Cry Like A Baby, I’m Your Puppet en Sweet Inspiration zijn wereldberoemd. Nummers die generatie na generatie voort blijven leven, mede dankzij deze plaat. Absoluut hoogtepunt en slagroom op de chocolademelk is de als bonustrack toegevoegde I’m Not Through Loving You met het hees stemgeluid van Jan de Vos en Spooner Oldhams fameuze en hartverwarmende orgelspel.

http://www.jdfox.be/listen-and-buy

(Johan Schoenmakers)

De uit Utah afkomstige Alicia McGovern is een jonge, getalenteerde zangeres, songschrijfster en verteller van verhalen. Met haar nieuwste plaat “Words Through The Seasons” zorgt ze voor een gesmaakte opvolger voor haar debuutplaat ‘We Just Fly” uit 2009. Haar inspiratiebronnen zijn andere vrouwelijke singer-songwriters als Patty Griffin, Jolie Holland en ‘The Be Good Tanyas’ die net als zij een opeenvolging van emoties en beelden in hun liedjes opwekken. Belangrijk in het werk van deze Alicia McGovern is dat ze de platgetreden paden van gelukzalige liefdesliedjes en van tranerige hartzeer-songs een nieuwe dimensie weet te geven waarbij ze zich ver van de stereotiepe clichés weet te houden. Aanbevolen voor muziekliefhebbers die iets meer diepgang zoeken in hun muzikale voorkeur. Poëtische folk zo puur kom je maar zelden tegen.

28-01: In The Woods, Lage Vuursche
29-01: Huisconcert, Te Aar
31-01: Trianon, Nijmegen
01-02: ‘t Groen Koffiehuis, Geldrop
02-02: De Bunker, Gemert
03-02: Huisconcert, Landgraaf
04-02: Huisconcert, Delfzijl
05-02: Dollard Radio, Winschoten
07-02: Cultuurhuis, Heerlen

www.aliciamcgovernmusic.com
www.bluesnroots.nl

Etta James (1938 – 2012)

Something told me it was over
when I saw you and her talking,
Something deep down in my soul said ‘cry girl’
when I saw you and that girl, walking
I would rather, I would rather go blind boy
Than to see you, walk away from me
So you see, I love you so much
That I don’t want to watch you leave me baby
Most of all, I just don’t want to be free no

I was just, I was just, I was just sitting here thinking
Of your kisses and your warm embrace
When the reflection in the glass that I held to my lips now baby
Revealed the tears that was on my face, yeah
And baby, baby, I would rather be blind, boy
Than to see you walk away, see you walk away from me, yeah
Baby, baby, baby, I’d rather be blind now

Bedankt, Etta…

De stijl op het nieuwe en inmiddels derde cd “Damaged Goods” wordt door de onvervalste Amerikaanse outlaws uit Reno, Nevada omschreven als scumbag country. Was in de laatste maand van het afgelopen jaar het album alleen nog beschikbaar als legale download verschijnt over twee weken het fysieke exemplaar van “Damaged Goods”.  Meer nog dan een lekkere twanggitaar, het ritmisch raspende wasbord, een spinnende contrabas en de steelgitaar die heerlijk door de liedjes heen klaagt is zanger Leroy met zijn door overmatig whiskeygebruik, aangetaste rauw stemgeluid het gezichtsbepalende factor van de band.

De tien songs variëren van pakkende countryrockliedjes (Bastard Child en Knocked Off The Horse) met een minder vrolijke tekst dan de muziek doet vermoeden, ziedende honkytonk (She Left Me In Modesto) tot aan een staaltje droevenis in het hartverscheurende Better Hope You Die Young.  Een nummer met  een waarschuwende vinger naar het alcoholisme en de medicijnverslaving die slecht zijn voor je lichaam.  Iedereen die de outlaw countrymuziek een warm hart toedraagt, adviseer ik dan ook van harte het album “Damaged Goods” van Hellbound Glory.

http://hellboundglory.com

(Johan Schoenmakers)

De Amerikaanse zangeres-liedjesschrijfster Ani DiFranco is vanaf haar vroegste meisjesjaren voorbestemd om muzikante te worden. Wil je bij collega’s van haar wel eens vermoeden dat een carrière als toiletjuffrouw in een warenhuis mogelijk was geweest, in Ani’s geval is daar geen sprake van. Reeds op 9-jarige leeftijd stond ze op de planken om liedjes van The Beatles te coveren. Op 19-jarige leeftijd heeft zij al honderd liedjes geschreven waarna een cassette – in eigen beheer uitgebracht in een oplage van 500 exemplaren – razendsnel uitverkocht raakt. Ani begint een eigen label en reist rond in haar Volkswagenbus. Dankzij haar teksten groeit ze uit tot de lieveling van de linkse Amerikaanse jeugd. Een status die ze ook vandaag de dag in ere houdt door op haar jongste album klare wijn te schenken. Daarmee schaart ze zich in het gezelschap van de protestliedschrijvers.

Het titellied stamt uit 1931 en werd geschreven door Florence Reece, vrouw van vakbondsleider Sam Reece van de stakende mijnbouwwerkers in Harlan, Kentucky. Vier jaar na het uitstekende album Red Letter Year pakt Ani op Which Side Are You On? groots uit met een repertoire dat op alle fronten overtuigt. Je zou door de sterke liedteksten bijna over het hoofd zien dat Ani als zangeres en gitariste bij de zwaargewichten thuishoort in het landschap van de Amerikaanse volksmuziek. Haar fraseringen zijn een toonbeeld van eigenzinnigheid en vitaliteit en zorgen in combinatie met haar gevarieerde gitaarspel voor een breed klankbeeld. Ani is het type muzikante dat haar publiek vragen voorlegt die tot nadenken stemmen. Haar sympathieke presentatie is er debet aan dat dit je als luisteraar nooit bezwaart.

http://www.righteousbabe.com/ani/index.asp

(Koos Gijsman)

Moest de goddelijke Lucinda Williams ooit een pasgeboren meisje te vondeling hebben gelegd dan is de kans heel groot dat het kind is opgegroeid tot de jonge vrouw die Erica Blinn nu is. Net als haar imaginaire moeder heeft Blinn ballen en lef in overschot, straalt ze een welhaast dierlijke zinnelijkheid uit en gaat ze lekker eigenwijs haar eigen gang. Het grootste verschil tussen Lu en Erica is dat die laatste een fiksere portie rock-‘n-roll door haar muziek draait.

Op haar titelloze debuut-EP knalt deze 24-jarige zangeres uit Columbus, Ohio er meteen stevig op los in Headed For Disaster, een heerlijke rechttoe rechtaan rocker waarin bad girl Blinn haar vriendje waarschuwt dat hij regelrecht op zijn ongeluk afstevent als hij voor haar charmes valt. In Pull The Trigger trekt ze die kordate lijn zowel muzikaal als tekstueel door wat leidt tot fraaie zinnen als: ‘What if you’re the only one who’s key stops my car?’ En in Choices klinkt het: ‘I can tell you baby / I won’t ring your Phone tonight / Cause I’m going out to look for / All the boys I haven’t tried’.

Dat ook bad girls hun zachte(re) kant hebben, blijkt in I’m Gonna Kiss You, een zwierige ballad die tot aan de knieschijven in de altcountry staat. Maar daarna is het weer al rock-‘n-roll dat de klok slaat met Don’t Try To Trip Me – dat niet enkel zijn intro is gaan lenen bij Marc Bolan’s T. Rex – en de stevig swingende afsluiter Weather Or Not.

Erica Blinn, die ook een meer dan verdienstelijk stukje mondharmonica speelt, laat zes nummers lang horen dat het zonder meer de moeite waard zal zijn om haar de komende jaren in de gaten te houden. Gezien het credo dat haar werd ingegeven door haar vader (‘If you get to the point where you’re not having fun anymore, it’s time to quit and do something else’) mogen we ons opmaken voor nog veel meer lekkers want dat Blinn zich kostelijk amuseert, staat geheel buiten kijf.

www.ericablinn.com

www.myspace.com/ericablinn

www.facebook.com/pages/Erica-Blinn/155437517439

God Is My Bike is het opmerkelijke debuutalbum van de Amerikaanse zangeres/liedjesschrijfster Maia Vidal. De voormalige muzikante van diverse punkformaties heeft zich in de loop van de tijd ontwikkeld tot een artieste die haar blik op het Europese continent gericht heeft. Voorafgaand aan dit album bracht zij onder de artiestennaam Your Kid Sister een EP uit waarop zij liedjes van de punkformatie Rancid transformeerde tot slaapliedjes en walsen. Zij reisde de afgelopen periode permanent tussen New York en Parijs heen en weer en heeft voor deze gelegenheid haar album opgenomen in Barcelona.

Op één liedje na heeft ze alle liedjes voor dit album zelf geschreven. Bijgestaan door producer Giuliano Gius Cobelli die tevens actief is op trompet en drums, en gitarist Marc Ribot presenteert zij een breed opgezet instrumentarium waarmee ze haar liedjes inkleurt. Naast voornoemde instrumentale bijdrage bespeelt zij zelf accordeon, viool, gitaar, percussie en speelgoedinstrumenten. Haar liedjes klinken uiterst toegankelijk en kennen stilistisch een brede opzet waarbinnen stijlvormen uit de hoek van de folkmuziek, het theater, het cabaret en de popmuziek met veel gevoel voor finesses gerangschikt worden. Ze bedient zich daarbij zowel van de Franse als van de Engelse taal wat haar originele liedteksten een extra charme bezorgt. Haar vocale beperkingen weet zij daardoor afdoende te maskeren, al dient opgemerkt te worden dat in de toekomst op dit vlak nog veel winst te behalen valt.

www.maiavidal.com

(Koos Gijsman)