RSS

Renee McCullough – Cool Me

renee_c

Singer-songwriter Renee McCullough staat in haar geboorteland Amerika al zo’n jaar of twintig te boek als iemand om in de gaten te houden. Niettemin heeft het tot nu geduurd voor ze debuteerde als ‘recording artist’. En na meermaals haar voortreffelijke cd ‘Cool Me’ te hebben beluisterd, vraag ik me – wederom – af waar sommige talent managers/scouts van de majors en de independents hun oren en ogen hebben zitten. Want Renee McCullough heeft al de kwaliteiten om te slagen in de muziekbusiness: de songs, de stem en de looks.

McCullough is er duidelijk niet op uit om in één hokje geplaatst te worden, al is de algemene noemer Americana hier wel op zijn plaats. Op ‘Cool Me’ grasduint ze met evenveel enthousiasme als overtuiging in altcountry (‘You Got Nothin’ On Me’ en het poppy ‘Rocket’), zinnelijke jazzy blues (het zalig verleidelijke titelnummer ‘Cool Me’), rock (‘Weeds’), folk (de heerlijk gezongen ballad ‘Pink Room’), country (‘Catastrophic’), gospel (‘Baltimore’), bluegrass (het aanstekelijke ‘Visionary Man’) en pianoballads (‘Wait And See’). En wat meer is, ze speelt het met schijnbaar gemak klaar om elke song een eigen ‘smoel’ te geven, ondanks de uiteenlopende genres.

renee_pDie eenheid in verscheidenheid is een eerste belangrijk kenmerk van McCullough’s aanstekelijke stijl. Een tweede is haar talent als songschrijfster. Het mag ouderwets klinken, maar elk nummer heeft een glasheldere opbouw: intro, refrein, solo en slot. Weinig avontuurlijk? Zonder discussie. Maar het werkt wel. En haar songteksten zitten doorgaans behoorlijk in elkaar, zonder meteen literaire hoogstandjes te zijn. ‘I’m no beauty / Lord knows I’m no rainbow / No silver lining / No not me / No mystic healing / No shiny fountain / Where the weary go / To drink’, klinkt het openhartig in ‘Visionary Man’. Terwijl je dit hoort, ben je geneigd haar tegen te spreken. En niet alleen omdat McCullough haar uiterlijk wél mee heeft.

Het derde en belangrijkste kenmerk van Renee McCullouch is haar kwikzilveren stem. Die sprankelt zo fris als een fontein op een zwoele zomerdag en is zo veelkleurig als een regenboog. Elke keer als ik haar hoor zingen, moet ik denken aan grote (country)diva’s als Loretta Lynn, Brenda Lee en Wanda Jackson, maar ook de namen van meidengroepen als de Ronettes en de Shangri-La’s duiken op als referentie.

‘Cool Me’ is daardoor een meer dan geslaagd debuut. De komende maanden zal de muziek van Renee McCullough gegarandeerd nog menigmaal door de boxen van Château Overheul schallen, en de kans dat ik de cd nog vóór de zomer uit mijn iPod zal verwijderen, is nagenoeg nihil.

 

www.reneemccullough.com

www.myspace.com/reneemccullough


Your Comment