RSS

Recensies van Vellamo, Toro Y Mo,The Leisure Project en Nightlands

Vellamo – Vellamo

Vellamo bestaat uit zangeres Pia Leinonen en Joni Tiala die gitaren, mandoline en een heus Hammond B-3 orgel bespeelt. Een blik op de foto van dit Finse duo vertelt mij dat dit schijfje linksdraaiend is. Tijdens hun vele tochten langs de door de Finse ANWB uitgeschreven wandelroutes bedenken ze hun folkliedjes die nu op dit album een plekje krijgen. Vaak wordt er in het Fins gezongen, al wordt tevens regelmatig een Engels gezongen lied in de strijd gegooid. Het instrumentale gedeelte van hun liedjes is keurig verzorgd. Voor het muzikale avontuur hoef je bij dit duo niet aan te kloppen. Alles aan hun muziek is zo vanzelfsprekend als een wortel in de grond.

Toro Y Moi – Anything in Return

Stier En Ik afficheert zich op het album Anything In Return als een groep die voornamelijk geïnteresseerd is in de klankmogelijkheden van synthesizers en elektronische percussie. Ze grijpen daarbij veelal terug op een verleden in de popmuziek waarin we overstelpt werden door synthpopacts. Een stijl van muziek die mij vanwege de vele fantasieloze liedjes met louter commerciële intenties zelden kon boeien. Dat Toro Y Moi ook goed ingevoerd is in de loungemuziek die daarop volgde, staat buiten kijf. Ook op dat vlak is Toro Y Moi geen trendsetter maar vooral een trendvolger. Een zekere vakbekwaamheid in het arrangeren van hun liedjes spreekt beslist in hun voordeel. De loodzware, humorloze invulling waaraan velen zich in dit genre vergrijpen, zult u op dit album niet tegenkomen. Hoewel gedateerd is Anything In Return een luchtig bedoeld album dat lekker weghapt.

http://www.youtube.com/watch?v=YjCXCkq4l-k

Alone Aboard The Ark is het derde album van de groep The Leisure Society. Centrale figuren in dit gezelschap zijn oprichter Nick Hemming en Christian Hardy. Daarnaast vullen bevriende musici van met name The Miserable Rich de gelederen aan in de studio en op het toneel. Vanaf hun debuutalbum The Sleeper in 2009 mag de groep zich verheugen in de goedkeuring van collega’s als Brian Eno en Ray Davies.Vooral hun vermogen uiterst toegankelijke popliedjes te produceren maakt dit tot een groep die de traditie van het originele britpoplied nieuw elan bezorgt. Alone Aboard The Ark is in dat opzicht een logische voortzetting van de weg die op zijn voorgangers The Sleeper en Into The Murky Water (2011) ingeslagen was. Mij stoort dat in het geheel niet want de kwaliteitsliedjes van deze groep bevallen mij uitstekend.

Nightlands – Oak Island

Oak Island is het tweede album onder de naam Nightlands van The War On Drugs-bassist Dave Hartley. Vanaf de aftrap nodigt Dave zijn gehoor uit met hem op reis te gaan door de wonderlijke wereld van zijn muzikale verbeelding. In opener Time and Place wordt direct al een voorproefje gegeven van de vele stijlvormen waarvan Hartley zich bedient. Ruim 33 minuten lang hanteert hij op Oak Island zowel akoestische als synthetische instrumentaties die elkaar wonderwel goed verdragen binnen de opmaak van de liedjes. Stilistisch stoeit onze vriend ruimhartig met invloeden als softrock, indierock, britpop, smooth-jazz en Afro-funk. Voor alles is Oak Island een studioalbum waarop ingenieus met geluid geëxperimenteerd wordt. De veelvoud aan invloeden gaat niet ten koste van de toegankelijkheid van deze productie. Integendeel, in zijn totaliteit is Oak Island een coherent album, geschikt voor een breed publiek met een licht, avontuurlijke inslag.

(Koos Gijsman)

 

 

 


Your Comment