RSS

Jeff Bell – Turned Every Screw

Een van de definities van het begrip eigenzinnigheid is de geneigdheid om het eigen inzicht te volgen. Binnen de vele gradaties die zo’n omschrijving biedt, bekleedt de Londense songschrijver en multi-instrumentalist Jeff Bell een plaats in de buurt van het uiteinde van dat universum. Die eigenzinnigheid zit hem in de vormgeving van zijn albums en in de muziek die je moeilijk salonfähig kunt noemen, maar ook in de manier waarop zijn albums gedistribueerd worden. Zijn platenmaatschappij houdt er, allicht samen met Bell, van om enige verwarring te stichten door oudere albums op korte tijd opnieuw te verspreiden. Een paar weken geleden deden ze dat met Songs From No One In Particular dat al eerder verscheen 2009, en nu gebeurt dat opnieuw met de re-release van Turned Every Screw, oorspronkelijk uitgebracht als minialbum in 2011 en nu voorzien van een aantal bezielde maar gitzwarte songs die sterk aanleunen tegen blues, rock en dark folk en doen denken aan het werk van einzelgängers als Matthew Ryan, Scott H. Biram en – in iets mindere mate – Fink.

Jeff Bell gebruikt zijn gitaar in donkere songs als Say A Prayer (ruim vier minuten vastgekluisterde radeloosheid) en het bluesy NHS Blues (over de complete wanhoop van ouderen die in een bejaardenpakhuis zijn afgeserveerd) niet zozeer als een instrument dan wel als een soort fileermes dat de al even bijtende songteksten extra kracht bijzet – voor zover dat al nodig was want Bell heeft de gewoonte om de dingen te noemen zoals ze zijn, zoals in Say A Prayer: “The creator of cancer, pedophiles and war / Is this the God that you all adore?” Bell kan verdomd verontwaardigd en cassant uit de hoek komen, maar hij doet dat met songs die nooit als een pamflet klinken. Gelukkig heeft hij oog voor dosering – ook overmaat schaadt, niet waar? – en loopt hij niet voortdurend rond als een misnoegde, emotioneel ontredderde ziel. All I See Is You is een indrukwekkende break up song met een fluisterend zingende Bell (denk aan Chris Eckman die twee pakjes sigaretten per dag rookt) en Lay Me Down, een bevallig nummer over de geneugten van zorgeloosheid. Het zijn twee bijna-rustpunten op een weerbarstig album dat zich moeilijk laat temmen, maar de moeite van die inspanning meer dan waard is.

 

www.jeffbellmusic.com

 


Your Comment