RSS

Pieta Brown – Paradise Outlaw

Breekbare vrouwenstemmen, ze vervelen me nooit. Zoals Pieta Brown, zingende nimf, echtgenote van de onvolprezen Bo Ramsey en dochter van vader Greg. Haar stem past voor mij al jarenlang tussen de jonge Ricky Lee Jones, Shawn Colvin en Suzanne Vega. Haar timbre bezit namelijk diezelfde argeloosheid en ontwapenende jeugdigheid. Terwijl haar vorige album zich volop laafde aan americana, kiest ze op Paradise Outlaw voor een kleiner geluid. Door die keuze staat haar engelenzang centraal op de veertien uitgelezen nummers die dit plaatje telt. Twaalf daarvan schreef ze trouwens zelf, één ontstond uit de samenwerking met Amos Lee (het bij tijden lekker drassige Do You Know?), en een is een cover van Mark Knopflers Before Gas And TV dat hier ontdaan wordt van franje en zich in alle naaktheid een weg boort naar het hart van de luisteraar (mooi gitaarwerk van Ramsey, Brown die de banjo niet bespeelt maar beroert en indiaans aandoende percussie van JT Bates). Lofwaardig ook om te horen met hoeveel waardering Brown en haar begeleiders zich over dit nummer ontfermen.

Wondering How is een waardige en ongedwongen opener die meteen de nadruk legt op Browns stem en het subtiele gitaarspel van Ramsey. In Ricochet, dat qua productie doet denken aan Daniel Lanois, waaiert die elektrische gitaar losjes uit, staat Justin Vernon (aka Bon Iver) in voor de tweede stem en hoor je op de achtergrond de wurlitzer van Brown. Painter’s Hand neigt in een soortgelijke richting, allicht door het vibrato in Ramseys gitaar en de drums van Bates). Letter In Hand is een splinternieuwe song, maar had dankzij het gospelachtige ritme evengoed een blues tradional kunnen zijn. Receiver zet in met een akoestische gitaar waar al snel de distortion van een elektrische gitaar overheen valt. De pedal steel van David Mansfield voorziet het nummer van extra diepte. Het album sluit af met Rise My Only Rose, een song waarin blues en folk hand in hand gaan en waarin Bo Ramsey nog eenmaal grossiert in subtiele lijntjes op zijn gitaar. De titel van dit album verwijst naar een boek van John Tytell over de beat generation. “Artists, songwriters, writers have ideals that end up not being our reality”, zegt Brown in een interview over die titel. “But that inspires and drives us to keep chasing those ideals nonetheless.” Als die jacht dit soort muziek oplevert, hoop ik dat ze nog lang blijft jagen.

 

www.pietabrown.com

www.facebook.com/ListenToPieta

www.redhouserecords.com/PBrown.html


Your Comment