RSS

David Ramirez in zijn nopjes in de QBus.

Zonder gebruik te maken van een soundcheck stapte op vrijdag 2 februari de Amerikaanse singer-songwriter David Ramirez klokslag negen uur het podium op van de volgepakte Leidse Q-Bus. De Amerikaan met Mexicaanse ouders is geen doorsnee singer-songwriter – geen grijze muis. Eigenzinnig en scherp van de tong. Bij zijn intiem optreden spelen de expressiviteit van zijn stemgeluid en gitaarspel een belangrijke rol. Het bandgeluid van “We’re Not Going Anywhere” teruggebracht tot de kern. Americana op zijn best. Een album met een politieke stempel. Ondanks zijn behoorlijk brak gevoel aan het eind van een maand constant optreden had David Ramirez het direct naar zijn zin bij zijn tweede bezoek aan de Q-Bus. Hij opende met een trio aan nummers van zijn recente album: People Call Who They Wanna To Talk To, Time en Twins. Dat laatste nummer is geïnspireerd op zowel de aanslagen van 11/9 als op de verkiezingen, vertelde David waarop iemand de naam van de huidige president riep. ‘You don’t mentione his name, thanx for reminding me’ was Davids commentaar. Op zo’n moment wilde ik de bewuste concertganger de ‘Lul-Niet-Lollie’ aanreiken, die onlangs door het Haagse Paard van Troje is geïntroduceerd. Vervolgens schakelde hij over naar eerder eigen werk en een sterke interpretatie van Vampire Blues van Neil Young. Nummers met een zekere noodzaak. Gemeend en oprecht over de politiek, de muziekindustrie en zijn familie. Jammergenoeg liet hij aan het eind van een aangenaam muziekavondje zijn regelmatig vertolkte statement tegen de zittende president I’m Not Going Anywhere ongespeeld.

I’m not going anywhere
You’re burying me in the ground
I’ve spend my age I don’t care
I’m not going anywhere

David was overduidelijk in zijn nopjes in de Q-Bus en hoopte spoedig op een nieuwe concertafspraak. Blij met het applaus dat hij met een glimlach in ontvangst nam, met het gedisciplineerd publiek, met het uitstekende werk van de geluidsman Taco en de uitnodiging van programmeur Hans van Polanen. Als afsluiter had hij voor ons een positief en hoopvol lied bewaard Find The Light. Geschreven voor zijn familie maar dit keer opgedragen aan iedereen in de Q-Bus.

04-02: Hengelo, muziekcafé (middag)
04-02: Rotterdam, Grounds (avond)

(Johan Schoenmakers)

 


Your Comment