RSS

Band of Heathens: Een heidense zondagavond?

DSC_0089

Ja “de mannen” hadden wel zin in een heidense zondagavond. Ik hield wijselijk mijn mond. Ik had, met groot genoegen, het laatste album “Duende” de weken voor het concert veelvuldig gedraaid maar had er weinig heidens in gehoord. Prachtige nummers als Sugar Queen (de opener van de avond) en All I Am Asking zijn nu niet direct titels en songs waar ik iets heidens aan kon ontdekken. Overigens zaten deze twee nummers met Carry your love en Jackson Station in de overtuigende start van het optreden, maar dit even terzijde.

De mannen hadden er zin in en ik was blij dat ik in goed gezelschap (een gezelschap met wellicht totaal andere verwachtingen) op zondag 10 juni kon afreizen naar Het Paard in Den Haag. Daar eenmaal aangekomen, kon ik mijn ogen niet geloven. Daar waar ik bij aankomst had gerekend op een populatie bestaand uit de doelgroep oude-mannen-in-spijkerbroek, zag ik nu allerlei “vreemdsoortige” (die door velen zeker als Heidens getypeerd zouden worden) types zich verzamelen bij de ingang van het Paard. Gekleurde haren, jasje met vervaarlijke opdrukken, opgeschoren kapsels, legerboots, veel te grote broeken en wat al niet meer. Wat was hier aan de hand, had ik iets gemist? Waren de albums “Top Hat Crown” en “Duende” dan toch van een andere band, of speelde hier een andere Band of Heathens?

Eenmaal in de kleine zaal leek het kaf van het koren gescheiden. Weg waren de demonische types en de gemiddelde leeftijd ging richting vijfitg. De zaal werd gedomineerd door mannen. De schaarse vrouwelijke bezoekers zagen er lieflijk uit met lange, legerboots kon ik niet meer ontwaren en ja er waren spijkerbroeken, veel spijkerbroeken en allemaal zonder scheuren. Toch was ik er nog niet gerust op. Ik keek de zaal rond, zag weinig heidens of het moeten de korte cq driekwartbroeken geweest zijn die bovengemiddeld aanwezig waren. Maar ja, de groep van een kleine 100 bezoekers hield ruime afstand tot het podium, zou daar daar dan toch íéts gaan gebeuren….?

Met de opkomst van de band was ik nog niet geheel gerustgesteld.  Op frontman Gordy Quist na waren de gezichten grotendeels bedekt door een onverzorgde baardgroei. De toetsenist Trevor Nealon meende ook nog een freaky zonnebril te moeten dragen. Maar na de (zie boven gerefereerde) meer dan overtuigende start, eigenlijk gelijk al na de retestrakke heftige ingetogen uitvoering van Sugar Queen liet ik al mijn scepsis, “angst”, onzekerheid varen en liet me meenemen in de méér dan overtuigende en meeslepende set van de Band of Heathens.

Ja hier gebeurde wat! Hier stond niet zomaar een band! Dit was muziek zoals ik het graag hoor; een strakke ritmesectie met ruimte voor een orgelpartij, mooie uitgesponnen gitaarsolo’s en niet te vergeten, naar mate het concert vorderde, ook prachtige gitaarduetten tussen de frontmannen Gordy Quist en Jesse Wilson. En ja dan de stemmen… Één voor één krachtig, zuiver, mooi en het harmonieerde zoals je dit als altcountryliefhebber graag hoort. De leadvocals werden grotendeels verdeeld tussen de frontmannen Jurdi en Quist, maar ook de andere vulden de harmonieën prachtig  aan en tijdens de toegift “Sail on Sailor” (een Beach Boys cover, waarin de drummer en bassist van instrument wisselde) mocht een ieder een deel van de leadzang voor zijn rekening nemen.

DSC_0079 (1)

Voorafgaand aan de toegift hadden we genoten van ruim anderhalf uur rootsrock. Een avond onder het motto “Niet lullen, maar spelen”; het was een aaneenregen set van prachtige (ik merk het ik ben euforisch over dit concert 😊), soms lekker stevige en uitsponnen nummers die, ondanks het accent op de eerder genoemdecd, een goede dwarsdoorsnede gaf van het omvangrijke oeuvre (Jackson Station is terug te vinden op de debuutcd) van de band. Een avond ook waarin alles draaide om hun muziek, de muziek die een mix is van swamprock, rhythym and blues, country(rock) en de muziek die, gesteld in de weinige teksten die werden gedeeld met de enthousiaste zaal, moest leiden tot meer verbroedering in het o zo verdeelde Amerika. Een avond ook waarin de Band of Heathens liet zien, nou ja horen, dat ze terecht worden geassocieerd met (we kunnen in De Haag nu eenmaal niet zonder vroeguh) met Little Feat en The Band, maar bovenal dat ze bestaansrecht hebben en garant staan voor een fantastische avond!

En ja het was voor de mannen ook een avond die ons uiteindelijk weer samenbracht, daar waar we ons tijdens het concert uit het oog waren verloren. Hans stond, wild zwaaiend en heupwiegend centraal voorin, Aad had headbangend postgevat bij de toetsenist, wiens gepingel hem ertoe bracht om hierover, door de opwinding drie octaven hoger verslag van te doen en Ruud, immer (nú nog veel meer) vriendelijk en beminnelijk lachend van genoegen wisselde voortdurend van positie, omdat hij gewoon niet stil kon blijven staan. Al snel hadden we elkaar weer gevonden en baanden we ons een weg tussen de veelal Engels sprekende dikbuikige mannen met geverfde haren, opgeschoren kapsels. Wat bleek: Johny Rotten speelde tegelijkertijd in de grote zaal, en ja dat is heidens…. Eenmaal bekomen van deze memorabele avond kwamen we al snel tot de conclusie dat we het aanvankelijk mis hadden; dit was geen heidense, maar een hemelse avond.

Band of Heathens komt deze zomer terug voor een aantal festivalshows:

  • De Zwarte Cross …..
  • Bospop ……

Zorg dat je het gaat zien!

(Theo Koot)


Your Comment