RSS

Concert Verslag: Dylan LeBlanc (+ The Pollies) in Het Zonnehuis, Amsterdam Noord (30-08)

Dylan Leblanc is een nog jonge singer – songwriter (28), die de muziek met de paplepel heeft meegekregen. Geboren in Louisiana verhuisde hij al op jonge leeftijd met zijn vader James naar Muscle Shoals Alabama, waar Leblanc senior sessiemuzikant in de beroemde studio’s werd. Zo vaak als mogelijk ging Dylan met zijn vader mee naar de studio om in een hoekje ademloos naar de muziek te luisteren.  Het kon haast niet anders dan dat ook hij, net als zijn broer Paul overigens, muzikant werd. Toen hij begin twintig was maakte hij zijn eerste album Paupers Field, dat destijds heel goed werd ontvangen. Naar een vervolg werd dan ook reikhalzend uitgekeken, maar zijn tweede album Cast the same old shadow kon de verwachtingen niet waarmaken. Het duurde een tijd eer Dylan Leblanc een derde album kon maken. Maar Cautionary Tale, dat twee jaar geleden verscheen, maakt alles weer goed. Het album bevat tien songs, die soms wat sprookjesachtig zijn.

(Zweden, Augustus 2018)

Naar aanleiding van dit album ging Dylan Leblanc op tournee in de VS en Europa. Een van de laatste optredens van die tour waren gepland in ons land. Over een maand gaat Leblanc weer de studio in om een nieuw album te maken. Een rock & roll album dit keer samen met The Pollies, die hem gedurende de gehele tour heeft begeleid. Leblanc begon zijn optreden in het Zonnehuis solo, zichzelf begeleidend op de akoestische gitaar. Later kwam daar de cellist van The Pollies bij. De eerste gedachte is als je hem zo hoort en ziet, dat hij met gemak solo een avond kan vullen. Maar waarom zou je als je een band als The Pollies bij je hebt? Wat een geweldige band. Het concert ging van heel subtiel naar stevige (soms psychedelische) rock compleet met gitaarduels tussen Leblanc en de al even geweldige gitarist van The Pollies, die je als vanzelf in hogere sferen brachten.

De speellijst bestond uit oud en nieuw repertoire. Nieuw was bijvoorbeeld  Born Again, dat hij bij wijze van grapje inleidde met een eigen versie van The Sound of Silence  van Simon and Garfunkel. Een nummer overigens wat Leblanc met zijn hoge stem heel goed zou kunnen zingen. Gaandeweg werd het concert steeds beter, culminerend in het monumentale Beyond the Veil. Jammer dat het na een uur en een kwartier alweer voorbij was. Gelukkig waren er nog een aantal toegiften, waaronder de nieuwe single Renegade. Wat mij opviel was hoe Leblanc gegroeid is sinds zijn optreden vorig jaar in Paradiso, waar ondergetekende ook bij was. Een pluim verdient ook de man, die het geluid regelde. Want dat was dik in orde. Een compliment verdient ook het publiek. Niet alleen vanwege het enthousiasme, maar ook omdat het vrijwel muisstil was. Ondanks dat het een sta-concert betrof. Hulde tenslotte aan de mensen van Het Zonnehuis, die je het gevoel geven echt welkom te zijn. En dat werkt door op artiest en publiek.  

(Han Hoogakker)

 

 

 


Your Comment