RSS

Schaamteloze muziek? : The Foo Fighters – Medicine At Midnight

Medicine At Midnight

Er was een periode in de geschiedenis van de popmuziek dat artiest en popjournalist nog wel eens een schurende of ronduit agressieve interactie hadden. Meermalen was dan de muzikant onder invloed van het een en ander of we zaten in een heftige periode zoals de punktijd eind jaren zeventig. Later herhaalde zich dat begin jaren negentig met de grunge. Bands als Soundgarden, Alice in Chains, Pearl Jam en Nirvana kwamen toen bovendrijven en kregen vanuit Seattle wereldwijd succes.

Nirvana werd de vaandeldrager van de scene; niet helemaal terecht want muzikaal stond de band in de schaduw van al die anderen. Echter de band had een charismatische frontman die zich uiteindelijk met veel pathos van het leven beroofde. Het verhaal is overbekend. Nirvana was natuurlijk niet alleen Kurt Cobain; er zat ook een bescheiden jongen op de drumkruk, ene Dave Grohl. Bescheiden, maar hij voelde de tijdgeest goed aan en net als Joy Division na de zelfmoord van Ian Curtis een doorstart maakte als New Order, werd met Cobain de bandnaam begraven en begon Grohl zijn eigen band Foo Fighters. 

Foo Fighters zijn feitelijk een all American mainstream hardrockband, alleen het bovenstaande verhaal geeft een schurend randje. Was Cobain voer voor de meest wilde speculaties, Dave Grohl is een allemansvriend. De Mark Rutte van de popmuziek. Die man leutert maar door in nietszeggende interviews. Muziektijdschriften staan er vol mee. De mediatraining van Ajax-spelers verbleekt bij die van de heer Grohl.  Het is knappe marketing om de weinig tot de verbeelding sprekende muziek van de Foo Fighters onder de aandacht te brengen. 

Grohl is dus Foo Fighters. De opnames van het tiende studioalbum Medicine At Midnight startte in oktober 2019, maar door COVID 19 was de release begin dit jaar. De plaat opent met een dertien in een dozijntrack Making A Fire, waarbij direct de vijf achtergrondzangeressen een hoofdrol toebedeeld krijgen. De single Shame Shame kenmerkt het typische Bowie geluid uit de ‘Let’s Dance’ periode. Dan Cloudspotter om aan te komen bij een Chris Cornell pastiche Waiting on a War. Titelsong Medicine at Midnight heeft een lekkere start, maar als je ogen dicht doet lijkt het net of David Bowie je vanuit het Nirvana toezingt. Het is wel een prima song! Vervolgens twee hardrockniemendalletjes en dan het mierzoete Chasing Birds. Afsluiter Love Dies Young maakt het album niet echt veel beter. 

Wat mij irriteert is dat er zoveel jonge muzikanten urgentere muziek maken; dat er duizend betere bandjes op deze planeet rondlopen. Muziek waar geen enkele of nauwelijks aandacht voor is en die een marginaal bestaan leiden.

Grohl noemde de sound van de opname van dit album ‘fucking weird’, typisch Amerikaans om van heel weinig overdreven enthousiast te zijn. ‘Make the Foo Fighters great again”.

(Michael Struis)


Your Comment