RSS

Gregory Alan Isakov – Appaloosa Bones

‘Hoe komt het toch, dat hij zo populair is’ vroeg Jan Bletz zich vijf jaar geleden hardop af toen hij voor ons het interview met Gregory Alan Isakov aan het voorbereiden was. Jubelende kritieken, een miljoenen publiek op YouTube en Spotify en een grote belangstelling voor zijn optredens. De in Zuid-Afrika geboren Amerikaan is zelf ook van onder de indruk. Hij heeft geen enkel idee wat zijn luisteraars aanspreekt. En dat is een aanzienlijk nuchterder houding dan de zelfverzekerde verkooppraatjes van de zogenaamde mannetjesmakers die Isakov proberen te pluggen. Dat hij een enorme bewondering heeft voor artiesten onder wie Bob Dylan, de akoestische Bruce Springsteen en Leonard Cohen valt terug te horen op zijn vroege folky werk, zoals Rust Colored Stones (2003) en Songs For October (2005).

Ik wilde een plaat maken die echt minimalistisch was”, zegt Isakov in het persbericht bij zijn nieuwe plaat.Ondanks al zijn elegantie, urgentie en melancholie is hij door het weelderige karakter van het prachtige en mooie Appaloosa Bones niet volledig in deze missie is geslaagd. Een plaat die hier en daar gelijkenissen vertoont met de mystieke uitstraling van zijn voorganger Evening Machines (2018), waarop hij beheerst uitpakt met een stortvloed aan rijke arrangementen. Meedogenloos majestueus, ontwapenend oprecht en steevast rustgevend met genoeg schoonheid om als achtergrondmuziek te dienen en met voldoende inhoud voor de actieve luisteraar. Wat zijn liedjes gemeen hebben is hun beknoptheid. De langste is iets minder dan vijf minuten, maar dat is Isakovs genialiteit. Hij maakt van een kort gedicht een prachtig muziekstuk dat urenlang kan boeien. Appaloosa Bones is er eentje voor als de zon is onder gegaan en de winteravonden waarop je snakt naar een beetje warmte en het leven nog eens goed overdenkt.

30-11: Eindhoven, Muziekgebouw
01-12: Groningen, Oosterpoort

www.gregoryalanisakov.com

(Johan Schoenmakers)


Comments are closed.