Terwijl de bus van Stockholm naar Skavsta zich een weg baant door het donkere en besneeuwde landschap, luister ik in de duisternis naar ‘Cotton Bell’, de derde cd van singer-songwriter Hayward Williams. En hoewel dit album negen geweldige staaltjes moderne Americana bevat, valt het mij op dat de sfeer van deze plaat perfect past bij de omgeving waarin ik me bevind: ietwat eenzaam maar tegelijk imposant. Als de overdonderende leegte van Zweden geluid zou maken dan zou dat klinken als de muziek die Williams op deze plaat maakt. Soms denk ik liever in beelden dan in woorden.

‘Cotton Bell’ is een album met een vervelende voorgeschiedenis. Door allerlei verwikkelingen met de platenmaatschappij nam Williams op een bepaald moment afstand van de cd waardoor de vreemde situatie ontstond dat de songs wél verkrijgbaar waren via iTunes, maar dat artiest en maatschappij er amper enige ruchtbaarheid aan gaven. Omdat wij ons in dit conflictje achter de artiest schaarden, hebben we gewacht met een recensie tot we van Williams zelf vernamen dat de cd binnenkort officieel verschijnt in Europa.

Terug naar de muziek want daar draait het tenslotte om. En die is, zoals hierboven al aangehaald, ongemeen mooi. Vanaf de Marc Ribot-achtige gitaarintro van titelsong ‘Cotton Bell’ (wat een buitengewoon sfeervolle song is dit zeg, ongelooflijk) tot en met de pure broosheid van de slotakkoorden van ‘Just Like Us’ tovert de warme tenor van Hayward Williams een muzikale wereld tevoorschijn die pijn aan hoop paart, maar waar vroeg of laat plaats is voor troost.

Wat verder opvalt is dat Williams zijn eindpunt doorgaans bereikt met weinig middelen. Een akoestische gitaar, hier en daar een viool en een spaarzame elektrische gitaar, een subtiele drum of dobro, een nooit opdringerige bas, een ingetogen orgel, fraaie maar sobere achtergrondstemmen. En telkens weer die weergaloze en uit alles herkenbare stem die mij soms doet denken aan Tom Rush zónder daar echt op te lijken (luister eens naar grandioze songs als ‘In Doorways’, ‘This Ain’t My Bed’ of ‘Great Plains’ en zet daarna iets van Tom Rush uit de jaren zeventig op: de overeenkomst in intensiteit is bijna te proeven – en dat bedoel ik uiteraard als een compliment).

Is ‘Cotton Bells’ nu een plaatje van 2009 of 2010? Who cares. Ik alvast niet. Want ‘Cotton Bells’ is een plaat van alle tijden. Aangrijpend. Ontroerend. Imponerend. Maar vooral getuigend van welhaast onaardse schoonheid…

www.haywardwilliams.com

www.myspace.com/haywardwilliams