Ik hoop dat jullie mijn geouwehoer over muziek nog niet zat zijn, want na een lange twijfel heb ik uiteindelijk besloten voorlopig de pijp niet aan Maarten te geven. Ik heb weer zin om af en toe wat woorden vuil te maken aan muziek. Het zal me benieuwen hoelang ik het volhoud. Op het moment dat ik dit tik is het via het subpoplabel verschenen en mij door distributeur Konkurrent toegestuurde debuut Blest van de New Yorker Yuno ( Carlton Joseph Moodie) al even uit. Een volwaardig album waarop het lang wachten was nadat hij zeven jaar geleden een heuse indiehit scoorde met het nummer No Going Back.

Hoewel Yuno op zijn vroege werk indie en emo invloeden omarmde, klinkt hij op Blest grootschaliger met zonnige electropop, psychedelische knipogen, opwindende dance-beats, synthesizers en funky bas klanken. Dit genre zit nu niet direct in mijn comfortzone, maar toch weet deze plaat mij vrij snel in te pakken. Zolang het maar een bijzonder en afwijkend randje heeft, dan lust ik het wel en voelt het voor mij behoorlijk comfortabel. Een smakelijke kost van tien pakkende en eigenzinnige liedjes met een afwisselend muzikaal palet.

https://www.subpop.com/releases/yuno/blest

www.konkurrent.nl

(Johan Schoenmakers)