Als bezoeker van een concert begin jaren tachtig van de Engelse groep Japan was ik getuige van de imponerende wijze waarop frontman David Sylvian en zijn groepsleden hun studiorepertoire live om wisten te zetten tot een fameus concert. Na het uiteenvallen van de groep gaat Sylvian verder op de solotour. Langzamerhand drijft hij steeds verder af van het popidioom waarin zijn repertoire zich aanvankelijk bevond. Op zijn jongste dubbelalbum Died In The Wool zet hij de experimentele muziek voort die kenmerkend is voor zijn ontwikkeling in de afgelopen jaren. Samen met de jonge componist Dai Fujikura borduurt hij verder op het werk dat op recente albums als Blemish en Manafon is vastgelegd. Fujikura ontdekte David Sylvians album Secrets of the Beehive en raakte geobsedeerd door het stemgeluid van de Engelsman. Hij zoekt David in Londen op die op zijn beurt in hem de man herkent die hem van dienst kan zijn bij het ontwikkelen van een meer experimentele, op spontaniteit gebaseerde speelstijl.

Dit album bevat op disc een aantal opnames die overgebleven waren van de sessies die de heren voor het album Manafon hielden. Instrumenten als elektrische gitaar, keyboards, piano, strijkers en een basfluit gaan een boeiend spel aan met Davids vocalen waarbij vooral de eigenzinnige bewerkingen van gedichten van Emily Dickinson opvallen. Het werk op disc 2 is in opdracht van de Biënnale van de Canarische Eilanden 2008-2009 geschreven. Sylvian haalt zijn inspiratie uit een onderzoek naar de genetische code van de bewoners van deze eilanden. Ondanks een geschiedenis van Spaanse kolonisatie en slavenhandel heeft ruim de helft tot driekwart van de bevolking nog de oorspronkelijke genetische opmaak. Vijf composities dienen als uitgangspunt voor een multimediaal optreden later dit jaar op het Punkt Festival in Kristiansand, Noorwegen.

www.davidsylvian.com

(Koos Gijsman)