RSS

Ron LaSalle – When Hellhounds Meet Angels

Een van de grote zegeningen van rock, pop, country, americana en noem maar op is dat je niet per se muzikaal geschoold hoeft te zijn óf een loepzuivere toonvaste stem te hebben om op tijd en stond een plaatje te kunnen opnemen. De voorbeelden zijn legio en daar zitten heel wat grootverdieners tussen, niet waar Neil Young? Het uitgebreide contingent ‘raspen en gruis’ kreeg elf jaar geleden versterking van Ron LaSalle, een zogenaamde late bloomer in de muziekbusiness met een stem waarmee je koffiebonen kunt malen. Die stem is meteen een van de aantrekkingspolen van When Hellhounds Meet Angels, LaSalles derde cd sinds hij in 2001 debuteerde met Too Angry To Pray.

Om de goede man, zijn stem en zijn muziek te kaderen lezen we in zijn biografie namen als Waits en Hiatt, maar prachtnummers als The Devil Sneaks In (schitterend orgeltje van Dave Martin!) en Touch Of The Blues (met een eminente Jim Williamson op flügelhorn) roepen wat ons betreft meer gelijkenissen op met de illustere Chuck E. Weiss. En gek genoeg moesten we ook aan Fred Neil denken (I Couldn’t Stay). Op Hellhounds putten Ron LaSalle en zijn puike begeleiders uit blues, jazz, country en roots waarbij vooral de eenduidigheid in toonkleur, benadering en uitwerking van de songs opvalt. LaSalle is wars van overbodige verfraaiing en dat komt de tien nummers op dit album absoluut ten goede. Dat hij ook nog eens in staat is om een paar leuke zinnen op papier te zetten (‘I was hanging there like Jesus / I was waiting for the bus’) beschouwen we als mooi meegenomen. Fijn plaatje!

 

www.ronlasalle.com

www.myspace.com/phqrecords


Your Comment