RSS

Joe Henry – Invisible Hour

“It wasn’t peace I wanted /  So it wasn’t peace I found”. Zo begint het ruim zeven minuten durende Sparrow, de openingstrack van Invisible Hour, het dertiende album van Joe Henry, troubadour, songschrijver en producer grand cru. Toch lijkt Henry, die op tekstueel vlak steeds meer de gedaante van een dichter aanneemt, zijn innerlijke vrede te hebben gevonden. Zijn muziek klinkt nog steeds avontuurlijk en nooit bezadigd, hij verkent nog altijd het gebied waar roots rock, folk, jazz en soul elkaar aanraken of overlappen en hij neemt nog immer de tijd om te zeggen wat hij te zeggen heeft (Henry blijft eenmaal onder de drie minuten met het prachtige Alice en drie keer overschrijdt hij rijkelijk de 5 minuten). Maar uit zijn muziek én zijn teksten komt een man te voorschijn die gelouterd is door leven en liefde, die weet dat onheil uit het verleden je niet per definitie levenslang voor de voeten lopen (in Sign zingt hij: “All those days have fled somehow / And nothing occupies me now / Except for this strange thought of you / Who sat before me back in school / And trailed a rope of braided hair / Across the back rail of your chair”).

Dat innerlijke vrede niet synoniem hoeft te staan met gezapig en zouteloos – een vooroordeel dat helaas heel wat medestanders heeft – is te horen in titelnummer Invisible Hour en het magnifieke, jazzy Swayed. In die laatste song toont Henry zich avontuurlijker dan ooit en zorgen zoon Levon (basklarinet en sopraansax), Greg Leisz (Weissenborn) en een onnavolgbaar drummende Jay Bellerose voor een kleurenpallet dat ongeziene kleuren te voorschijn tovert. In Plainspeak gooit Henry nog een scheut gospel door zijn toch al hoogst persoonlijke mix van muzikale stijlen, terwijl hij in Lead Me On (prachtige tweede stem van Lisa Hannigan) juist overduidelijk teruggrijpt naar de ietwat traditionelere folk. Mooi, die afwisseling waarbij evenwicht en harmonie van het album toch gewoon (nou ja, wat is gewoon als het over Joe Henry gaat) in stand worden gehouden. En hoewel dit een album is met elf songs die getuigen van een uitzonderlijke samenhang, zijn het vooral het al eerder genoemde, sobere Alice, het uitgesponnen Slide en het grandioze Water Between Us die me elke keer opnieuw naar adem doen happen. “Measured up against the air / Everything’s beyond compare / We’ve never been what we are right now before”, hoor ik in die laatste song. Die drie zinnen zijn van een zo onalledaagse pracht dat ze de glans van de poëzie bijna overstijgen. Dat is meteen in een paar woorden wat Invisible Hour doet. En dat is niet gering.

http://joehenrylovesyoumadly.com

www.facebook.com/JoeHenryLovesYouMadly

 


1 Comments Add Yours ↓

  1. 1

    Fantastisch album van een fantastische singer songwriter, ook “live” van grote klasse zoals recentelijk in Peoples Amsterdam, klasse avond!



Your Comment