De laatste fase van de box is aangebroken. De jaren ’70 t/m 72. CD 6: Topanga (1970). Het jaar van de succesvolle lp “After The Goldrush”. Hiervan was bekend bij de fans, dat één en ander onuitgebrachte songs en/of verschillende uitvoeringen zich wel moesten bevinden in Neil’s uitbulkende archiefkast. Maar of ze tevreden worden gesteld met het gebodene zal ik in het midden laten. Ik vind hetzelf magertjes wat we voorgeschoteld krijgen. Met zes nummers van ATG, “Ohio” en Neil’s medewerking aan “Music is love” van Davis Crosby’s solo lp zijn we al over de helft van de cd. Wat blijft er nog voor ons over: Twee nummers van de First Pressing Release van “AFter The Goldrush: “Don’t let it bring you down” en “When you dance you can really love” die zeer in het oog springen. Drie live uitvoeringen: “Tell me why” en “Only Love Can Break Your Heart”(met crosby, stills & nash die een schitterende versies hiervan maken) en het voor mij ietwat overbodige “See the sky”. Blijft over…het enige nooit uitgebrachte nummer op cd 6: “Wonderin” met Crazy Horse. Na een kleine twee minuten is het over en blijft ik met bekaaid gevoel achter.
CD 7: Live At The Massey Hall (Toronto 1971) is hetzelfde verhaal als CD 5.
CD 8: North Country (1971-1972). De laatste cd van de lange rit. Dat valt wel mee, want de al uitgebrachte tracks kan je wat mij betreft skippen en dat zijn er behoorlijk veel. Deze laatste cd beslaat de periode van Young’s meest succesvolle lp ooit “Harvest”, waarvan zes van de 14 aanwezige songs op deze cd hiervan afkomstig zijn. Wat is wel interessant om uit te lichten: het nooit uitgebrachte “Bad Fog Of Loneliness” die niet had misstaan op Harvest en evenals “Heart of Gold” hitpotenties heeft. Een country-achtige uitvoering van “Journey Through the Past”. Met beide nummers, aangevuld op Harvest hadden ze zeker de zware orkestrale nummers op de lp overschaduwd.
“The Archives 1963-1972” is een groots opgezette boxset, waarvan ik vind dat de fans te weinig van Neil Young krijgt en de artiest teveel terugontvangt (geld) van de fans.

(Johan Schoenmakers)