Dit item heb ik lange tijd niet hoeven te gebruiken, omdat er geen cd’s meer hiervoor in aanmerking kwamen. Met de uit Knoxville, Tennessee afkomstige The Lonetones nieuwe cd “Canaries” hebben we eindelijk weer een album die linia recta een doorspoelbeurt geniet. De prominente rol die Steph Gunnie als zangeres (die helaas niet als een kanarie zingt) bij The Lonetones inneemt is van dien aard dat we onze twijfels daarover kunnen hebben. Negen nummers in het folkrock genre neemt ze als zangeres/schrijfster de vokalen voor haar rekening, die met haar nasale geneuzel en weinig wisselende zangcapaciteiten niet de gevoelens oproept die prettig zijn. De liedjes zijn in éénzelfde toonsoort geschreven, die niet helpen bij haar zeer saai overkomende stem. De band (die bijelkaar uit zes leden bestaat) is ook al geen plaatje. Echt gemotiveerd klinkt het allemaal niet. Een welkome afwisseling is het, als Sean Mccollough (die overigens getrouwd is met Steph) de overige twee liedjes voor zijn rekening neemt. Steph’s stem en haar schrijverskwaliteiten zijn het minpunt van deze cd, die hierdoor direkt de Noordzee ingespoeld mag worden. DOORTREKKEN maar!

(johan schoenmakers)