Je moet geen spierpijn hebben als je luistert naar ‘Smokestack And The Foothill Fury’, want het merendeel van de songs gaat in een razend tempo dat zelfs een geoefend wielrenner moeite heeft om de man bij te houden. Wellicht is Jarod Yerkes, alias Smokestack, een hyperactief figuur.  Stilzitten is er echt niet bij voor dit heerschap. Als je de eerste keer de schijf afspeelt kan de indruk niet ontgaan alsof de jaren zeventig zijn teruggekeerd. Het lijkt allemaal verdacht veel op een mix van punk en folk. Smokestack zal overigens niet de eerste zijn die geïnspireerd is geraakt door muziek uit vervlogen dagen en daar hoeft weer niks mis mee te zijn. Op zijn tijd is een supersnelnummer ook al geen probleem, maar als je er een paar achter elkaar hebt gehoord krijg je de neiging dit niet meer serieus te nemen. Toch krijgt Smokestack het voordeel van de twijfel, want hij geeft zijn visitekaartje af met deze cd. Al zijn ‘energie’ heeft hij hierin gestoken.
De rustigere songs, zoals ‘Times In Between’, ‘Ain’t Gonna Pine’, ‘Get Your Feet In Some Mud’, ‘Put In My Pocket’ en ‘Babe’ zijn een betere graadmeter van wat de singer-songwriter te bieden heeft. En toegegeven het klinkt allemaal niet onaardig, maar om nou te zeggen dat dit eenmansorkest hoogstandjes laat horen is echt te veel van het goede. Meneer Smokestack levert een matige cd af. Slecht is het niet. Toch is het misschien wijzer dat hij naar de dokter gaat om Ritalin voor te laten schrijven, zodat de Amerikaan rustiger wordt en meer aan zijn muzikale kwaliteiten kan werken. Tja, of je moet van prettig gestoorden houden.

http://www.myspace.com/smokestackandthefoothillfury

(Willem Croese)