Volgens het patois dat men in en rond Quebec, Canada spreekt, wil Tas Cru zoveel zeggen als ‘rauwe aardappel’. Iedereen mag met mij van mening verschillen, maar echt smakelijk zijn die dingen niet. Althans, niet in die vorm. Totdat een Amerikaanse bluesman zich die naam aanmeet omdat hij het een goede omschrijving vindt van zijn stem én de manier waarop hij slidegitaar speelt: ‘raw-edged vocals and peeled-bare slide guitar’ noemt hij het zelf.
Diezelfde Tas Cru is met ‘Grizzle n’ Bone’ aan zijn derde cd toe en laten we maar meteen met de deur in huis vallen: dit is big fun! Het speelplezier druipt met bakken tegelijk van dit plaatje en dat plezier werkt aanstekelijker dan eender welke variant van de griep.
Tas Cru is de gelukkige bezitter van een stelletje stevig ontwikkelde stembanden die ongeveer even ruw en ongepolijst zijn als de grindpaden in de Grand Canyon. En ja, de man speelt daarnaast ook nog eens een meer dan behoorlijk partijtje slide, zoals in de titeltrack en het prijsbeest ‘Woman Won’t You Love Me’ overdadig wordt gedemonstreerd.
‘Grizzle n’ Bone’ is een gevarieerde cd die niet alleen lichtjes rockende bluesnummers opdient (‘One Eyed Jack’, ‘Tulsa Tornado’, ‘Can’t Get Over Blues (Again))’, maar die ook naar gospel knipoogt (‘Come To Testify’), een geslaagd dansje aangaat met country (‘The Prophet Of Lynchburg’, met Gretchen Koehler op fiddle), de New Orleans blues omarmt (‘All Good’), openlijk flirt met een J.J. Cale groove (‘Brand New Shoes’) en de Deltablues vol op de mond kust (‘Make My Woman Cry’).
Cru laat zich bijstaan door zijn vaste begeleidingsgroep The Slow Happy Boys, en het is te horen dat deze kerels al ettelijke honderden keren met elkaar op een podium hebben gestaan. De band is uitstekend op elkaar ingespeeld en klinkt in elk nummer als een solide maar soepele eenheid.
Als je wilt weten hoe appetijtelijk rauwe aardappels kunnen zijn dan kan ik je de bereiding van Tas Cru van harte aanbevelen.