Volgens degenen die de carrière van Nanci Griggith op de voet volgen, situeert haar beste periode zich tussen 1984, toen ze overtuigde met ‘Once In A Very Blue Moon’, de plaat waarop ze haar eigen geluid vond, en 1998. Toen verscheen ‘Other Voices, Too (A Trip Back To Bountiful)’, een superieur coveralbum waarop de voormalige kleuterleidster uit Seguin, Texas werd bijgestaan door een schier oneindige stoet van grote namen (Steve Earle, Guy Clark, Emmylou Harris, Tish Hinojosa, Odetta, John Prine). In de jaren tussen die twee opmerkelijke albums verschenen er negen cd’s waarop Griffith het overgangsgebied tussen folk en country met bezieling en delicaat gevoel voor authenticiteit exploreerde.
Daarna werd het allemaal wat minder al mocht het in 2006 verschenen album ‘Ruby’s Torch’, een verzameling zogenaamde torch songs waarop Griffith nummers van onder meer Tom Waits en Jimmy Webb covert, zich nog verheugen in positieve kritieken van pers en publiek. Een van de redenen waarom het werk van Griffith op minder bijval mocht rekenen, was het feit dat haar muziek ondergeschikt werd gemaakt aan haar bijna verbeten inzet voor organisaties zoals de Vietnam Veterans of America Foundation. Daardoor stond bijvoorbeeld het album ‘Hearts In Mind’ te zeer in het teken van oorlog en geweld en te weinig in dat van pure muzikale beleving.
Na een creatieve windstilte van 3 jaar ligt ‘The Loving Kind’ bij de platenboer, de negentiende cd van Nanci Griffith. En het moet me meteen van het hart: dit valt opnieuw niet echt mee. Griffith heeft nog altijd een mooie en zuivere stem, maar deze nieuwe set songs voegt te weinig toe aan haar repertoire. Het is allemaal te veel van hetzelfde, ondanks de inspanningen van gastmuzikanten als Barry Walsh (orgel, piano), Fats Kaplin (pedal steel), Thomm Jutz (gitaar) Todd Snider (backing vocals) en John Prine (backing vocals).
Op ‘The Loving Kind’ kiest Nanci Griffith 13 nummers lang voor een veilige aanpak en neemt ze op geen enkel moment ook maar het kleinste beetje risico. Oké, je kunt je de vraag stellen of je dat eigenlijk nog wel mag of kan verwachten van iemand die al zo’n jaar of dertig actief is binnen een bepaald muzikaal idioom. Hoewel iemand als Emmylou Harris dat in 1995 wél deed door in zee te gaan met Daniel Lanois, een samenwerking die resulteerde in het genreverruimende ‘Wrecking Ball’.
Kijk, ik verwacht echt niet dat Griffith zich elke keer opnieuw uitvindt of dat ze het genre vernieuwt, ze is tenslotte geen Jeff Tweedy of Jay Farrar. Maar ik hoopte erop dat ze de voorbije jaren had aangegrepen om zich opnieuw te laten inspireren door haar oorspronkelijke muzikale idealen en dat ze weer zou aanpikken bij het niveau en het gevoel uit de periode 1984-1998. En dat doet ze op deze plaat helaas niet, noch op muzikaal noch op tekstueel vlak. Zodat ‘The Loving Kind’ uiteindelijk is uitgedraaid op een nieuwe teleurstelling.