In het slechtste geval is muziek een bron van ergernis en irritatie. Een mentale en soms zelfs fysieke lijdensweg langs de diepste krochten van de menselijke weerzin. Nou ja, bij wijze van spreken dan want gelukkig biedt de uitknop hier soelaas. Maar barslechte muziek kan bij mij zelfs leiden tot aversie voor de uitvoerder(s) in kwestie. Op dat vlak moet ik misschien wat meer leren relativeren, al vrees ik dat het daarvoor ruimschoots te laat is.
Daar staat tegenover dat goede muziek in veel gevallen vertroosting, innerlijke rust en evenwicht biedt. En dienst doet als een soort vertrouwde haven om in aan te leggen, een thuis waar je altijd welkom bent en waar iedereen je in je eigen waarde laat. Zoals in ‘Haven’, de voortreffelijke nieuwe cd van zangeres, gitariste, banjospeelster en ‘red head’ Eliza Lynn uit Ashville, New Carolina (yep, ik ben nog maar eens diep onder de indruk van een roodharige zangeres). Op dit met zorg uitgebalanceerde album, haar derde sinds ze in 2005 debuteerde met ‘Frisky Or Fair’, krijgt de luisteraar een overheerlijke kruising van country, blues, western swing, folk en jazz voorgeschoteld – een mengelmoes die uit mentale luiheid al eens omschreven wordt als Americana, maar die veel breder en dieper is dan deze definitie doet vermoeden.
Eliza Lynn wordt op ‘Haven’ bijgestaan door rasmuzikanten die hun talent volledig in dienst te stellen van de songs. Producer/gitarist Thomm Jutz (Nanci Griffith, Tom Rush, Mary Gauthier) voelt de strekking van Lynn’s songs perfect aan en mixt haar stem ook nog eens lekker vooraan, waardoor het lijkt alsof ze bij je in de woonkamer staat te zingen. En uitstekend volk als pedal steel gitarist Robby Turner (Willie Nelson, Tony Joe White), bassist Mark Fain (Ricky Skaggs, Bonnie ‘Prince’ Billy) en drummer Pat McInerney (David Olney, Emmylou Harris) leggen de accenten precies dáár waar ze moeten liggen. Dit is absolute klasse.
Uitschieters? Tja, door er enkele nummers uit te pikken, doe ik de andere songs eigenlijk te veel onrecht aan, zo coherent is deze cd. Maar goed, op de een of andere manier ontwikkel je tijdens het luisteren toch een lichte voorkeur voor bepaalde songs. ‘Rush Of The Fall’ is zo’n nummer. Schitterend tekst, laid back en toch scherp. Mooie melodie. Of het bluesy ‘More’ dat een fraaie tekst aan een sterke melodie koppelt. Of de ‘kale’ traditional ‘Be Thou My Vision’ waar Lynn en Jutz diep in hun muzikale hart laten kijken. Ach, ik hoor hier in wezen geen enkel zwak moment, dit album heeft zoveel schoonheid te bieden.
En dat is nu net wat ik bedoel met een ‘Haven’ om in thuis te komen: ‘You used to break my fall / And hold me in my pretty dress and let me tell you about it all / While other hands clapped, all I needed were yours / But the feel of your touch I can’t recall anymore / And I’ll go on, I’ll find my way / Through silent nights with you far away / And at the top of the hill, I should take a deep breath / Cause with the rush of the fall it may be all I have left’. Mooi…
www.myspace.com/elizalynnmusic