De Amerikaanse folk singer-songwriter Bethel Steele uit Boston wordt links en rechts opgevoerd als de nieuwe Joan Armatrading en dat is eigenlijk flauwe kul. Sterker nog, met zo’n kromme vergelijking bewijs je Bethel Steele geen dienst, maar wordt er een verwachtingspatroon gecreëerd waaraan niet te voldoen is. In tegenstelling tot Joan Armatrading, die een stem heeft met een opmerkelijke donkere klankkleur en wier muziek een persoonlijke mix is van (zwarte) folk, rock, rhythm-and-blues, pop, reggae en light jazz, heeft Steele een lichte en ietwat hoge stem en zitten haar muzikale wortels in de (blanke) folk en country – in die volgorde.
Na een EP die in de lage landen aan de zee niet echt werd opgemerkt, maar die de contouren van haar talent blootlegde, heeft Bethel Steele nu haar eerste volwaardige cd klaar: ‘Come Home’. En het mag gezegd worden, dit is een fikse stap in de goede richting. Het folky openingsnummer ‘Lost’ biedt een leuke zanglijn, inventief akoestisch gitaarwerk en een viool die vrolijk door de song zigzagt om via het countrygetinte ‘Little Flame’ (met heerlijke dobroklanken van Stephen Sadler) een paar nummers later in volle glorie terug te keren in het opgewekte ‘’Dreaming’. En de zachte shuffle van ‘Far Woods’ doet in de verte wat denken aan ‘I’m On Fire’ van Springsteen, maar ontpopt zich halverwege tot een aantrekkelijke countrysong.
Op ‘Come Home’ lijkt Bethel Steele haar stem te hebben gevonden. In het merendeel van de songs (de eerdergenoemde tracks plus ‘August’, ‘Eighty Five’ en ‘Black Book’) klinkt ze volwassen, eerlijk en elegant. Maar soms is er ook nog een licht gebrek aan evenwicht, songs als ‘Another Day’, ‘Come Home’ en ‘The Deep End’ zijn nog te eensluidend. Ik ben echter benieuwd naar wat Steele ons zal bieden zodra ze die balans heeft gevonden. Maar tot het zover is, biedt deze cd voldoende luisterplezier.