In sommige contreien – ik stel me voor dat de bewoners er bijna fanatiek beantwoorden aan de voorhanden zijnde rockclichés – noemt men Sass Jordan een ‘rock chick’. Wat op zich best een merkwaardige benaming is voor een volwassen vrouw van zevenenveertig die ooit begon als rockzangeres, maar die haar stijl door de jaren heen verbreedde met pop, rootsrock, rhythm-and-blues en een noot of vier countryrock.
Een ‘rockgriet’? Tja, de term past in de stereotiepe kosmos van de spierballenmuziek, en in het begin van haar carrière klopte die omschrijving misschien ook wel voor Jordan. Maar zoals alles in deze wereld (nou ja, met uitzondering van de benauwd conservatieve christelijk geïnspireerde redneck country) is ook Jordan’s muziek geëvolueerd. En de rock chick-periode is duidelijk een gepasseerd station.
De eerlijkheid gebiedt me toe te geven dat oudere albums als ‘Racine’ (1992) en ‘Rats’ (1994), beschouwd als Jordan’s betere werk, al een jaar of tien stof staan te vergaren in mijn cd-kast en dat ik haar sinds haar geflirt met gladgestreken suikerpop (‘Present’, 1997) bewust uit het oog ben verloren. Tot ‘From Dusk ‘Til Dawn’ in mijn handen werd geduwd.
Mijn oorspronkelijke reserve was na twee nummers al grotendeels verdwenen. ‘What I Need’ is een semiakoestisch nummer dat het vooroorlogse begrip ‘swingen als een trein’ nog eens van onder het stof vandaan haalt. En de energieke uppercut ‘Fell In Love Again’ zou zo uit de catalogus van Southside Johnny geplukt kunnen zijn, inclusief fantastische kopersectie. Sterke zang ook van Jordan wier stem een beetje het midden houdt tussen Patti Scialfa en Melissa Ethridge, met hier en daar een voorzichtige echo van Janis Joplin.
De ballad ‘Awake’ (te glad, te doordeweeks) en de Tom Waits-cover ‘Ol’ 55’ (duidelijk niet op Jordan’s maat gesneden) zorgden ervoor dat mijn scepsis de kop opstak, maar wat overbleef (‘Lonely’, ‘Matter Of Time’, ‘Stronger’, ‘Home Again’) was zó fris en sprankelend dat de zon in volle glorie doorbrak en ik, iemand die graag lacht maar dat nooit zonder een gegronde reden doet, zowaar een gelukzalige glimlach rond mijn lippen gewaar werd. En dat was onder meer te danken aan het soulvolle ‘Love ‘N’ Affection’ (dat mij deed denken aan het fenomenaal mooie ‘Sarah Smile’ van Hall & Oates), mijn favoriete song op een levenslustig album dat de komende tien jaar waarschijnlijk maar weinig stof zal vergaren in de cd-kast.