De barokke popmuziek van voorganger “Fed” was mijn eerste kennismaking met Plush’s gedreven talent. (sommigen zullen ongetwijfeld zeggen: “overdreven”) Nu diverse jaartjes later doet Liam Hayes (=Plush) het dunnetjes over met de plaat “Bright Penny”. Inderdaad de weldaad binnen de instrumentatie en arrangementen is wederom voluptueus te noemen. Groots, rijk, en inderdaad tegen het kleffe aan, maar wat is dit strijkerpaleis heerlijk om naar te luisteren. Liefhebbers van algemene popmuziek, en jaren 70 muziek in het bijzonder, zullen ongetwijfeld associaties krijgen bij Hayes muzikale potpourri en zich af en toe achter de oren krabben met de vraag waar Liam Hayes zijn invulling van Bright Eyes overal vandaag heeft geplukt. Evenals “Fed” is deze opvolger een rijke symbiose aan allerlei invloeden. De breedte van het muzikale pallet reikt maar liefst van The Beach Boys tot aan Toots Tielemans. De rest er tussen in is: “Hayes-iaans”. Zelf hoor ik geen directe herkenning die mijn stoort, voor mij is deze fantasierijke weelderigheid slechts een streling voor het oor. Qua muzikale vondsten ervaar ik dit nieuwe album ondergeschikt aan “Fed”. Was toch zeer verheugd dat Liam Hayes na jarenlange worsteling eindelijk die erkenning schijnt te krijgen waar hij toen, wat mij betreft, al recht op had.

www.liamhayesandplush.com
www.myspace.com/liamhayesandplushmusic
(Rein van den Berg)