Na haar redelijk succesvolle debuut-cd uit 2002 getiteld “Fair is Fair” komt de Canadese Peggy White aan het eind van 2009 met de opvolger “Falling”. De reden dat deze tweede cd lang op zich heeft laten wachten heeft niets te maken met een periode van creatieve armoede, maar alles met het feit dat haar focus heeft gelegen bij de opvoeding van haar twee kinderen. Al luisterend naar “Falling” kan ik niet anders zeggen dat dit een fijne plaat is. De muziek kun je typeren als toegankelijke Americana. Peggy White heeft een aantal prominenten om zich heen verzameld zoals Gary Graig, John Dymond en de meest in het oog springende: Bruce Cockburn. De muizkanten leggen een keurig tapijt van kwaliteit neer waarop Peggy White kan excelleren en dat door producer Ken Friessen verzorgd is vastgelegd. “Verzorgd en toegankelijk”: voor sommigen zal deze benadering te radiovriendelijk zijn omdat nergens sprake is van enige rauwheid.

Voor mij persoonlijk balanceert Peggy White af en toe op het randje want ook ik prefereer nu eenmaal een directere en pure benadering. Prima nummers als Falling en Awhile hadden bij een dergelijke benadering nog meer diepgang meegekregen dan dat ze nu al hebben. Een lied als Beautiful To Me is het voorbeeld waartoe dat kan gaan leiden. Voorzien van alleen een ruimtelijk klinkende gitaar, bas en percussie plaatst Peggy dit nummer, met een bezielde  en wonderschone voordracht, in de eredivisie van de Americana. De afsluiter “This lonely Town” sluit hier qua kwaliteit en benadering naadloos bij aan. Deze dame heeft veel in haar mars. Voor een volgende plaat zou ik Peggy White daarom liever gekoppeld zien aan een producer die niet streeft naar een verfijnde productie en geluid. Het zou tot iets heel moois kunnen leiden. “Falling” is een plaat die zeker boeit en dan vooral om de sterke nummers, de goede zang en instrumentatie. Nu nog even die toegankelijkheid overboord gooien en we zijn er.

http://www.myspace.com/peggywhitemusic
http://www.cdbaby.com/cd/peggywhite2

(Ed Muitjens)