Slechts enkele maanden geleden omarmde ik Laura Gibson (figuurlijk gesproken) en roemde haar vanwege haar fijngevoelige, stilistische werk. Met deze Bridge Carols is ze een samenwerking aangegaan met elektronisch geluidskunstenaar Ethan Rose. Grensoverstijgend, want van deze vreemdsoortige geluidsgolven raak ik primair geirriteerd. Er wordt wel terdege een specifieke sfeer gecreëerd, en een bepaalde mate van artisticiteit kan dit gelegenheidsduo dan ook niet ontzegd worden. Voor mijn persoonlijke smaak wordt het echter net allemaal iets te sferisch en zweverig. Ook de stemvervorming die Laura in sommige nummers toepast, is wat mij betreft onnodig. Ik lees dat Ethan Rose zijn muzikale vaardigheden eveneens leent ten behoeve van gerenommeerde filmregisseurs, en zie hem daar dan ook beslist tot zijn recht komen, maar deze “Bridge Carols” is voor mij te hoog gegrepen.

Ik voel mij meer thuis bij het alternatieve werk van Gibson alleen, en al helemaal wanneer deze traditionele wortelen kent. Dit is mij te artistiek, waarmee overigens niet gezegd is dat het wegwerp materiaal is. De goede luisteraar hoort tussen de aanzwellende flarden mooie gedempte trompettonen die herinneringen oproepen aan Tim Buckley ten tijde van zijn Starsailor periode. Vooral bij het tergend trage, en daardoor bijna 7 minuten durende Younger. Improvisatielust door beide artiesten omgetoverd tot een album, waarbij de echte waarde van Gibson’s creativiteit zelden aan oppervlakte verschijnt. Wie weet gooit deze combinatie in de toekomst ooit nog eens hogere open, wanneer ze hun vorm verder hebben uitgebalanceerd, maar op Bridge Carols hoor ik dat nog niet. De weeïge muziek biedt daarnaast weinig variatie om te boeien, waarbij de lengte van het album gezien deze factoren bijna een zegen genoemd mag worden. Ben benieuwd hoe anderen deze muziek zullen beleven?

www.lauragibson.net/default.asp
www.ethanrosemusic.com/
www.myspace.com/bridgecarols
www.myspace.com/lauragibson
www.myspace.com/ethanrose

 

 

(Rein van den Berg)